Είσαι Προδευτικάνος και έχεις κάθε δικαίωμα να σε σέβονται και να σε λογαριάζουν, και να αναφέρονται σε σένα έχοντας πάντα στο μυαλό, πως η Προοδευτική αγωνίζεται για την τιμή και την ιστορία της, τον κόσμο της και τη βυσσινί φανέλα, τον Κορυδαλλό και την Κοκκινιά.

7/03/2009

ΚΟΡΥΔΑΛΛΌΣ , ΙΣΤΟΡΊΑ ΚΑΙ ΑΝΑΜΝΉΣΕΙΣ

Βρηκα αυτο το αρθρο σε ενα blog (in2greece.com) και εκανα ενα ταξιδι στα παλαια.Καντε και συς μαζι μου το ιδιο...Ο Κορυδαλλος που ζησαμε και χασαμε...

Μια και δεν υπάρχει αρκετό υλικό στο διαδίκτυο αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο για τον Κορυδαλλό τη συνοικία που γεννήθηκα, εγώ και ο πατέρας μου, με υλικό απο τις δικές του και τις δικές μου αναμνήσεις.

Στην αρχαιότητα ο Κορυδαλλός αποτελούσε ενα απο τους Δήμους της αρχαίας Αθήνας.
Κατά την Τουρκοκρατία ο Κορυδαλλός αποτελούσε τσιφλίκι, ένας απο τους πιο γνωστούς τσιφλικάδες ήταν ο Εμμανουήλ Κουτσικάρης και με το όνομα Κουτσουκάρι ήταν γνωστός ο Κορυδαλλός για πολλά χρόνια ακόμα και μέχρι τη δεκαετία του 50 παρόλο που το επίσημο όνομα του ως Κορυδαλλός επισημοποιήθηκε το 1946 όταν ο Κορυδαλλός έγινε Δήμος.
Το τσιφλίκι του Κουτσικάρη που μετά τον Κουτσικάρη ανέλαβε κάποια Παχύνα, μοιράστηκε σε οικόπεδα που πωλήθηκαν σε πολλούς απο τούς πρώτους κατοίκους του Κορυδαλλού πριν και μετά απο το 1929.

Προπολεμικά αλλά και μετά τον Β Παγκόσμιο πόλεμο ο Κορυδαλλός όπως άλλωστε και πολλές συνοικίες του Πειραιά και της Αθήνας ήταν μια όμορφη εξοχή με χωράφια, αμπέλια και λίγα σπίτια με αυλές και κήπους. Η πιο επιβλητική κατοικία προπολεμικά, που υπάρχει ακόμα και σήμερα, ήταν το αρχοντικό του πρώην δήμαρχου Γεράκη στην γωνία Κρήτης και Αγίου Γεωργίου ενα απο τα λιγοστά αρχιτεκτονικά δείγματα της Αρτ Ντεκό στην Αττική. Τα περισσότερα σπίτια είχαν αυλές και μεγάλους κήπους και αμυγδαλιές, συκιές και μουριές και μερικά όπως και το δικό μας είχαν κεραμίδια.

Μέχρι και τα μέσα του 60 οι γειτονιές του Κορυδαλλού ήταν άδειες απο αυτοκίνητα και γεμάτες απο παιδιά που έπαιζαν στους χωμάτινους δρόμους, γυαλένια, βόλους, μπάλα, σβούρες, τα μήλα, κυνηγητό, κρυφτό και αμπάριζα. Κάθε εποχή είχε και το δικό της παιγνίδι. Οταν άνοιγαν τα σχολεία τα χαρτάκια ήταν στη μόδα, συλλογές απο καρτέλες με τα θαύματα του κόσμου, μοντέλα αεροπλάνων και αυτοκινήτων, σημαίες, ομάδες, και ζωγραφιές που αγόραζες απο τα ψιλικατζίδικα (τα μαγαζάκια που στα παιδικά μας μάτια ήταν μαγικά). Τα Χριστούγεννα σβούρες, γυαλένια, καρύδια και την άνοιξη μπάλα και κρυφτό. Όταν ζέσταινε ο καιρός η γειτονιά έβγαζε τις καρέκλες στα πεζοδρόμια και ήταν τότε όλοι σαν μια οικογένεια. Τι να πρωτοθυμηθείς, τον κλείδωνα, τις αποκριές, τις φωτιές του Αϊ Γιάννη, τον αυτοσχέδιο μπερντέ με τον Καραγκιόζη. Το Γηροκομείο ήταν μια απέραντη αλάνα ιδανική για ποδόσφαιρο και πέταγμα αετού τις αποκριές. Ποιος παλιός δεν θυμάται ακόμα επαγγέλματα που σβήσανε , βιοπαλαιστές που πέρναγαν απο τις γειτονιές διαλαλώντας την πραμάτεια τους, ο γαλατάς , ο παπλωματάς, ο γανωτής, ο παλιατζής, ο τυροπιτάς και το καλοκαίρι ο παγωτατζής που το χειμώνα πούλαγε χαλβά και το καλοκαίρι τα παγωτά, χωνάκι της μιας δραχμής και το καραβάκι με δίφραγκο.


Το σημερινό στίγμα του Κορυδαλλού οι περίφημες φυλακές και η εγκατάσταση τους στον Κορυδαλλό κατά τη γνώμη μου ξεκινούν απο την εποχή που ο δικτάτορας Μεταξάς φτιάχνει το άσυλο, το αναμορφωτήριο ανηλίκων και κατόπιν το γηροκομείο που παρέμεινε γιαπί γιατί πρόλαβε ο πόλεμος. Για λόγους που δεν γνωρίζω όλη η τεράστια περιοχή που βρίσκονται σήμερα στοιβαγμένα, φυλακές με άκουσον άκουσον σχολεία, γυμνάσια και παιδικούς σταθμούς, ήταν κάποτε μια τεράστια αλάνα για παιχνίδι και θα μπορούσε σήμερα να ειναι στολίδι και όχι στίγμα της συνοικίας μας.

Η πλατεία Βενιζέλου κράτησε το όνομα της Στρατώνας για πολλά χρόνια γιατί εκεί βρίσκονταν οι Στρατώνες. Στην Κατοχή στο έπος το 40 χρησιμοποιήθηκαν ως στρατόπεδο Ιταλών αιχμαλώτων και όταν εισέβαλαν οι Γερμανοί τις χρησιμοποίησαν ως στρατόπεδο Ρώσων αιχμαλώτων και κατόπιν σαν αποθήκη πυρομαχικών που ανατινάχτηκε το 43. Το Ασυλο στον πόλεμο είχε μετατραπεί σε στρατιωτικό νοσοκομείο και το Γηροκομείο είχε γίνει Ιταλικός στρατώνας.

Εργασία και Συγκοινωνίες. Οι περισσότεροι κάτοικοι του Κορυδαλλού εκείνοι την εποχή και μεταπολεμικά, άλλοι εργάζονταν στον Πειραιά, άλλοι στο εργοστάσιο του Δηλαβέρη στον Καραβά και άλλοι σε υφαντουργεία στην Νίκαια. Η μοναδική βιοτεχνία που υπήρχε στον Κορυδαλλό ήταν του Αδαμπάσογλου που έφτιαχνε κεραμικά.
Τα πρώτα λεωφορεία απο τον Πειραιά σταματούσαν στο Σανοπωλείο του Μαχά λίγο πιο πάνω απο το Περιβολάκι, μετά το τέρμα πήγε στο λεγόμενο Παλιό τέρμα στην Αθηνάς και Ξενοφώντος ενώ ακόμα η πλατεία Ελευθερίας ήταν μια αλάνα που τον χειμώνα την διαπερνούσε ενα ρέμα. Κατόπιν το τέρμα πήγε στην γωνιά Ταξιαρχών και Γρηγορίου Λαμπράκη και έτσι ονομάστηκε το Παλιό Τέρμα κάτω απο την πλατεία Ελευθερίας. Τα πρώτα λεωφορεία που έκαναν την διαδρομή Πειραιά Κορυδαλλό ξεκινούσαν απο την οδό Καθολικής Εκκλησίας, ήταν παλιά αμερικάνικα σε χρώμα κρεμ προς το κίτρινο με μαύρες ρίγες όπως τα αμερικανικά σχολικά που βλέπουμε στα έργα. Τα πρώτα Σκάνια με του κουτσή μούρη σε χρώμα μπλε και άσπρο φάνηκαν γύρω στο 57 απο όσο θυμάμαι.

Σχολεία εκκλησίες. Ο Άγιος ταξιάρχης ήταν τότε το μικρό εκκλησάκι που βρίσκεται στην αυλή του καινούργιου ναού που χτίστηκε στις αρχές του 60, ενώ ο Άγιος Γεώργιος ήταν ενα μικρό παραγκάκι απέναντι απο το πρώτο δημοτικό σχολείο που ήταν και το μοναδικό στον Κορυδαλλό.
Ενα απο τα πρώτα ιδιωτικά σχολεία ήταν της Δουρατσίνου στην οδό Σερρών που λειτούργησε αρχικά δίπλα στο σινεμά Ακροπολ έναν απο τούς πιο όμορφους κινηματογράφους του Κορυδαλλού. Το πρώτο δημόσιο Γυμνάσιο Κορυδαλλού λειτούργησε σε δυο κτίρια ένα στην πλατεία Αγίου Γεωργίου και το άλλο στον Ηράκλειτο στην Πέτρου Ράλλη. Τα πιο γνωστά ιδιωτικά εκπαιδευτήρια (Δημοτικό και Γυμνάσιο) που σπούδασαν πολλοί Κορυδαλλιώτες ήταν του Μακρυγιάννη στην Ψαρρών και του Ρηνιωτάκη στην Αγίου Γεωργίου.

Κινηματογράφοι. Μετά τη δίνη του πολέμου και του Εμφυλίου ο κοσμάκης ζήτησε διασκέδαση και η πιο φτηνή ήταν τα σινεμά.
Το Ακροπολ ήταν απο τα πρώτα σινεμά στον Κορυδαλλό στην Ταξιαρχών και μετά το Βίκτωρ στην οδό Ζάππα, το Ποπίκο δίπλα απο την Πλατεία Ελευθερίας και το αξέχαστο καλοκαιρινό Αύρα στην Αγίου Γεωργίου με την μάντρα πνιγμένη στα γιασεμιά. Το Ποπίκο διοργάνωνε και μουσικά πρωινά τις Κυριακές. Το Άστρο έγινε αργότερα επί της Γρηγορίου Λαμπράκη. Σήμερα ολα έγιναν σουπερ μάρκετ και μεγαλοκαταστηματα οπως το Ακροπόλ που στεγάζη το κατάστημα Κωτσόβολος στην Ταξιαρχών.

Καφετερίες. Όταν τσιμεντάρανε και σουλουπώσανε κάπως την Πλατεία Ελευθερίας ανοίξανε και τα πρώτα μαγαζιά. Το καφενείο των Φιλάθλων η το καφενείο της Προοδευτικής μάζευε όλους τους Φιλάθλους του Κορυδαλλού. Μετά ήρθε η εποχή της καφετέριας και του Ζαχαροπλαστείου την δεκαετία του 70. Το Κορονάντο στην γωνιά της Αθηνάς στην βόρειο δυτική πλευρά της πλατείας Ελευθερίας άφησε εποχή όπως και το Αλουέτ παραδίπλα και στα νότιο δυτικά της πλατείας το Εβρώπα με το απίθανο παγωτό Σικάγο (αξέχαστος σερβιτόρος ο Τζίμης) ακολούθησε το Λα Βάγκ και η Μπαρμπαρέλα στο υπογειάκι στην γωνία Αγίου Γεωργίου. Στην Πλατεία Αγίου Γεωργίου το Λεζ Αμή ήταν απο τα πιο σοφιστικέ στέκια. Πολλοί μουσικοί και ροκ συγκροτήματα Κορυδαλιώτικα το είχαν κάνει στέκι, αξέχαστος σερβιτόρος ο Χάρης. Στην Πλατεία Βενιζέλου η Γαρδένια φημιζόταν για τις πάστες τις. Κάποια στιγμή πολλές καφετέριες μεταφέρθηκαν και άλλες άνοιξαν στην πλατεία Μέμου, απο τις πρώτες το Κορονάντο που όμως δεν γνώρισε την παλιά δόξα και στην συνέχεια το Αραμης. Σήμερα καμιά απο τις παλιές καφετέριες της πλατείας Ελευθερίας δεν υπάρχει την θέση τους έχουν πάρει καινούργια και πιο μοντέρνα μαγαζιά, Γκούντις, Φλοκαφέ, Εβερεστ κ.λ.π.
Η Ταξιαρχών που παλιά είχε ενα μικρό παγωπολείο, ένα χασάπικο και μάντρες με υλικά οικοδομών, σήμερα εξελίχθηκε σε μία απο τις πιό πολυσύχναστες εμπορικές οδούς του Πειραιά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πνευματικα Δικαιωματα κειμενων και φωτογραφιων