Είσαι Προδευτικάνος και έχεις κάθε δικαίωμα να σε σέβονται και να σε λογαριάζουν, και να αναφέρονται σε σένα έχοντας πάντα στο μυαλό, πως η Προοδευτική αγωνίζεται για την τιμή και την ιστορία της, τον κόσμο της και τη βυσσινί φανέλα, τον Κορυδαλλό και την Κοκκινιά.

3/22/2009

ΝΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟΨΗ Μ’ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Έχουμε κατ’ επανάληψη τονίσει πως είμαστε και ανοιχτοί και πρόθυμοι να φιλοξενήσουμε κάθε άποψη που θα περιέχει μια πρόταση για το αύριο της Προοδευτικής, χωρίς ντε και καλά να είναι της αρεσκείας μας.
Ως εκ τούτου με ιδιαίτερη χαρά αναδημοσιεύουμε το σχόλιο του φίλου μας SFILTROU που ανέβηκε στη στήλη των σχολίων αλλά αξίζει να το διαβάσουν όσο το δυνατό περισσότεροι. (Δ.Β.)

Ο/Η SFILTROS είπε...

Δεν ξέρω τι περίμενα να μάθω πως έγινε στην συνέλευση, αλλά απ' όσα διάβαζα έγινε με κλασικό ελληνικό τρόπο. Σαν τις συνελεύσεις στα πανεπιστήμια που ποτέ δεν βγάζουν καμία απόφαση και ποτέ δεν οδηγούν σε τίποτα.
Απλά λέω τι θα ήθελα να υπήρχε. Να ήμασταν σύλλογος μελών. Να υπήρχε δυνατότητα χρηματοδότησης από όλους. Ο διαχειριστής-πρόεδρος της ομάδας να έβγαινε με ψηφοφορία από τα μέλη. Να υπήρχαν 2-3 άνθρωποι που θα έψαχναν εναλλακτικούς τρόπους εύρεσης πόρων. Να κάναμε την ομάδα αφορμή για κοινωνικές δραστηριότητες που θα συσπείρωναν την τοπική κοινωνία. Και τελικά να βλέπαμε πιτριρικάδες να έπαιζαν για την αξιοπρέπεια τους και την φανέλα τους ανεξαρτήτως κατηγορίας που θα βρίσκονταν. Και μετά θα έρχονταν οι εξωγήινοι...
Λεφτάδες που θα πάνε την ομάδα ψηλά δεν υπάρχουν.
Κόσμος που απλά μιλάει και δεν κάνει τίποτα υπάρχει.
Αλλά γιατί στην τελική να κάνει κανείς κάτι; Για να τον βρίζουν; Για να χαλιέται;
Λεφτά δεν περισσεύουν σε κανένα. Χρόνος ούτε.
Αγάπη για την ομάδα υπάρχει πολύ, αλλά δυστυχώς από λίγους, και δυστυχώς αυτό δεν φτάνει.
Πόσοι ήμαστε που πάμε γήπεδο; Τι οικονομική δυνατότητα έχουμε; Ελάχιστοι και ελάχιστη είναι η απάντηση. Άρα το μόνο που μας μένει είναι η αξιοπρέπεια μας και οι αναμνήσεις. Ίσως το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να πάμε για τσίπουρα λέγοντας ιστορίες από το παρελθόν.
Μακάρι να μιλάει η απογοήτευση της στιγμής και το προχωρημένο της ώρας.
Μακάρι να βρεθεί λύση. Κάποια. Κάπως. Αλλά πως;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πνευματικα Δικαιωματα κειμενων και φωτογραφιων