Είσαι Προδευτικάνος και έχεις κάθε δικαίωμα να σε σέβονται και να σε λογαριάζουν, και να αναφέρονται σε σένα έχοντας πάντα στο μυαλό, πως η Προοδευτική αγωνίζεται για την τιμή και την ιστορία της, τον κόσμο της και τη βυσσινί φανέλα, τον Κορυδαλλό και την Κοκκινιά.

3/06/2009

ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΙΑ ΑΡΧΗ

Προβολή εικόνας πλήρους μεγέθους

‘’Η λέξη δημοκρατία αποτελείται από τα συνθετικά ‘δήμος’ (το σύνολο ή η συνέλευση των ανθρώπων που έχουν πολιτικά δικαιώματα) και ‘κράτος’ (δύναμη, εξουσία, κυριαρχία). Η λέξη ‘κράτος’ είναι μία απροσδόκητα σκληρή λέξη.

Στις λέξεις ‘μοναρχία’ και ‘ολιγαρχία’ το δεύτερο συνθετικό ‘άρχω’ σημαίνει ‘κυβερνώ, οδηγώ, κυριαρχώ’. Είναι πιθανό ο όρος ‘δημοκρατία’ να επινοήθηκε από τους δυσφημιστές της που απέρριπταν την πιθανότητα μίας, ούτως ειπείν, ‘δημαρχίας’.

Οποιοσδήποτε κι αν ήταν η αρχική απόχρωση, ο όρος υιοθετήθηκε από τους Αθηναίους δημοκρατικούς. Ο όρος, πάντως, ουσιαστικά δηλώνει ‘το πολίτευμα εκείνο στο οποίο η εξουσία βρίσκεται στα χέρια της συνέλευσης των εχόντων πολιτικών δικαιώματα’’.

Ξεκινώ την αναφορά μου με τον προσδιορισμό της έννοιας δημοκρατία όπως αυτή θεσμοθετήθηκε στο πλαίσιο του Αθηναϊκού πολιτεύματος προκειμένου να δηλώσω το αυτονόητο.

Η πεμπτουσία της δημοκρατικής διαδικασίας θεμελιώνεται πάνω στον όρο συνέλευση. Συνέλευση όσων έχουν δικαίωμα ν’ αποφασίζουν.

Μόλις προχθές έλεγα πως σαν blog δεν πρόκειται να σταθούμε εμπόδιο στην ανάδειξη ενός νέου διοικητικού σχήματος ικανού να βγάλει τον σύλλογο από το σημερινό αδιέξοδο, και αυτό εξακολουθεί να ισχύει.

Αυτή όμως η παραδοχή δεν σημαίνει πως κουνάμε έστω και ρούπι από την πάγια θέση μας που δεν είναι άλλη πως πρέπει να γίνουμε επιτέλους σύλλογος μελών, πολλών και ενεργών μελών .

Απότοκο αυτής της θέσης είναι, πως πρέπει επιτέλους να μάθουμε να συζητάμε θεσμικά και οργανωμένα, ή αν το προτιμάτε πιο απλά, να ν’ αποκτήσουμε επιτέλους διαδικασίες που να τις δεχόμαστε και να τις τηρούμε.

Όταν έγραφα προχθές πως η γενική συνέλευση είναι εκείνη που θα νομιμοποιήσει την νέα διοίκηση που θα προκύψει δεν εννοώ μια ‘’μάζωξη’’ που θα πει ένα ναι ή ένα όχι και θα ξανασυγκεντρωθεί αν και όποτε το ξαναθυμηθούμε.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη συνέλευση οφείλουμε να κάνουμε (χωρίς εξαίρεση) όχι μια αλλά δυο φορές τον χρόνο. Την πρώτη στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου γύρω στον Ιούνιο όποτε θα γίνεται η αθλητική αποτίμηση της χρονιάς που τέλειωσε και η οριοθέτηση των στόχων της νέας περιόδου για όλα τ’ αθλήματα και όλα τα τμήματα, έστω κι αν αυτή η διαδικασία χρειάζεται περισσότερες από μια μέρες για να ολοκληρωθεί.

Η διαδικασία αυτή θα προσδιορίσει με σαφήνεια τους στόχους για την κάθε επί μέρους δραστηριότητα, θα κατανείμει ευθύνες και σαν αποτέλεσμα θα προσδιορίσει την επίτευξη ή την απόκλιση από τους στόχους που τέθηκαν

Η δεύτερη στο τέλος της χρονιάς με θέμα τον διοικητικό και οικονομικό απολογισμό και την χάραξη του προϋπολογισμού της επόμενης με ανοιχτές και διαφανείς διαδικασίες.

Το αποτέλεσμα της συγκεκριμένης διαδικασίας θα προϋπολογίσει πόσους πόρους έχει ο σύλλογος στην διάθεση του για να βγάλει την χρονιά, άρα οφείλει και να προσδιορίσει την κατανομή των πόρων, αλλά και των έλεγχο του πώς δαπανήθηκαν.

Νομιμοφανείς διαδικασίες του τύπου, ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε, προσωπικά τουλάχιστον δεν με αφορούν και δεν με αγγίζουν. Εκείνο που θέλω να τονίσω είναι πως μιλάμε για μια: Νέα αντίληψη που αφορά τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας του συλλόγου.

Προβολή εικόνας πλήρους μεγέθους

Η κακοδαιμονία που μαστίζει τον ελληνικό αθλητισμό συνολικά έχει να κάνει με την απόλυτη εμπέδωση της αντίληψης πως για να υπάρχει αθλητισμός και μάλιστα υψηλού επιπέδου χρειάζεται ντε και καλά ‘’ο φραγκάτος που θα τα σπρώχνει’’ εμφανιζόμενος σχεδόν πάντα σαν από μηχανής θεός από το πουθενά, χωρίς εσύ ο ένας να δικαιούσαι ν’ αναρωτηθείς ‘’καλά αυτός από πού ξεφύτρωσε’’.

Προφταίνοντας το σχόλιο ‘’καλά αυτά δεν γίνονται’’ δηλώνω πως δεν γίνονται, γιατί δεν θέλουμε να γίνονται, παρ’ ότι ο νόμος σαφώς τα ορίζει, είτε μιλάμε για αθλητικούς συλλόγους είτε για ανώνυμες εταιρείες.

Και πριν ακούσω και το δεύτερο ακαταμάχητο επιχείρημα πως αυτές οι ‘’νεφελώδεις ουτοπίες’’ δεν μπορούν να λειτουργήσουν στην πράξη, δηλώνω πως με τα καλά τους και τα στραβά τους σύλλογοι σαν την Ρεάλ την Μπαρτσελόνα την Αθλέτικο Μπιλμπάο έτσι λειτουργούν, αναφερόμενες σε κοινωνίες με ταπεραμέντο ευθέως αντίστοιχο με το δικό μας.

Επειδή η ζωή μοιάζει με την ροή του νερού που δεν καταλαβαίνει από αδιέξοδα, το ζητούμενο είναι κατά πόσο μπορούμε να επηρεάσουμε αυτή τη ροή.

Προβολή εικόνας πλήρους μεγέθους

Την αφήνουμε να γίνει φουσκωμένο ποτάμι που ‘’θα μας πάρει και θα σηκώσει’’ ή θα την κατευθύνουμε με σχέδιο όπως ο μυθικός Ηρακλής προκειμένου να καθαρίσει την κόπρο του Αυγεία.

Μόλις προχθές μίλαγα για την ανάγκη ενός ‘’νέου πατριωτισμού’’ Ο εθνικός ή συλλογικός πατριωτισμός αδέρφια καθόλου δεν σχετίζεται με εθνοτισμούς, λαοσυνάξεις, λάβαρα και εξαπτέρυγα, αλλά με την καθιέρωση της απλής λογικής (πριν την καθιέρωση ακόμα και της απλής αναλογικής) γιατί σε όλα τα επίπεδα της ζωής το σκατό που έχει μαζευτεί είναι τόσο πολύ που χρειάζεται … Ηράκλειος άθλος για να καθαρίσει. (Δ.Β.)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πνευματικα Δικαιωματα κειμενων και φωτογραφιων