Είσαι Προδευτικάνος και έχεις κάθε δικαίωμα να σε σέβονται και να σε λογαριάζουν, και να αναφέρονται σε σένα έχοντας πάντα στο μυαλό, πως η Προοδευτική αγωνίζεται για την τιμή και την ιστορία της, τον κόσμο της και τη βυσσινί φανέλα, τον Κορυδαλλό και την Κοκκινιά.

2/17/2009

Το δεντρο που πληγωναμε....

Καιρος να κανουμε μια ακομα αποτιμηση μιας ψηφοφοριας. Μια απο τις σημαντικοτερες κατα την προσωπικη μου αποψη. Αν και κατα ποσο κρινεται αναγκαια μια γενικη ανοιχτη Πανπροοδευτικανικη συνελευση. Καταρχην να δουμε τα αποτελεσματα

Ξεκινοντας να ευχαριστησουμε για την συμμετοχη τους του 73  ανθρωπους που ψηφισαν.
49 απο αυτους (ποσοστο 67%) εκριναν απολυτα απαραιτητη την συνελευση. Αλλοι 12 (ποσοστο 16%) απλα χρησιμη. Αρα θετικες ψηφοι 61 και ποσοστο 83%!!!!! Με διαφορα απο τις αρνητικες που εχουν 8 και ποσοστο 10%. Και τελος ενα ποσοστο 5% και 4 ψηφοι που δεν απαντησαν.
Τι καταλαβενουμε απο αυτο αδερφια?. Πολλα. Το αποτελεσμα οχι απλα δικαιωνει τον αγωνα του μπλογκ προς την συγκεκριμενη πρωτοβουλια και πορεια αλλα δειχνει οτι θελουμε να παρουμε μερος στα πραγματα. Ακομα δειχνει οτι εχουμε παψει να ειμαστε θεατες και συμμετεχουμε ενεργα. Οχι μονο μεσα απο δω αλλα και εξω.Στο δρομο στην κερκιδα. Οι 73 ανθρωποι που ψηφισαν, δεν ειναι μονοι. Εχουν φιλους και συγγενεις. Παιδια, οικογενειες που μπορουν να επηρεαστουν. Αρα μιλαμε για τουλαχιστον 3πλασιο νουμερο. Μεσα απο αυτους μπορουμε να βρουμε ατομα που θελουν και μπορουν να ασχοληθουν με την ομαδα της καρδιας μας. Μπορει μεσα σε αυτους να βρισκεται το νεο ΔΣ. Αυτοι οι ανθρωποι που παραγκωνιστηκαν μεσα στα χρονια. Αυτοι που για καποιους ειναι το περιθωριο. "Δεν ξερετε εσεις'', ετσι δεν μας ελεγαν για χρονια. Οι οπαδοι και οι φιλαθλοι ειναι για να κανουν τον κινεζο και να πληρωνουν εισητηρια. Δεν μας τα ελεγαν καλα. Εμεις και σεις βγηκαμε μπροστα και σωσαμε το σωματειο. Εμεις και σεις δειχνουμε οτι τα θελουμε ολα. Και τα θελουμε τωρα.
Τι αλλο βλεπουμε.?? Βλεπουμε οτι σε αντιθεση με καποιους που γυρνοβολανε στα καφενεια και στα cafe της πολης μας, εμεις μιλαμε εχουμε γνωμη και την μοιραζομαστε με ολους. Και οχι μονο μεσα στα πηγαδακια μας. Δεν ειμαστε αυλικοι κανενος και το δειχνουμε. Ειμαστε μπροσταρηδες, και οχι τροχοπεδη για το σωματειο. Θελουμε λυσεις αλλα εχουμε και προτασεις. Δεν ζηταμε λαγους με πετραχηλια. Και οταν φτασει ο λογος σε μας δεν πεταμε το μπαλακι.
Μεσα απο συλλογικες διαδικασιες και ανταλαγη αποψεων θα βρεθει η λυση. Αυτο που ποθεις, θελει παθος. Θελει αγαπη και μερακι. Οχι απαραιτητα πολεμο.
Ο τιτλος του αρθου μας παραπεμπει σε ενα φανταστικο εργο του Ελληνικου σινεμα.

Μια  συντομη αναφορα για να εξηγησουμε.....

Το δένδρο που πληγώναμε
Παραγωγός: Δήμος Αβδελιώτης
Σκηνοθεσία: Δήμος Αβδελιώτης
Σενάριο: Δήμος Αβδελιώτης
Φωτογραφία: Φίλιππος Κουτσαφτής
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Σκηνικά/Κοστούμια: Μαρία Αβδελιώτη
Μοντάζ: Κώστας Φούντας Ηχοληψία: Ντίνος Κίττου
Ηθοποιοί: Γιάννης Αβδελιώτης, Νίκος Μειωτέρης, Μαρίνα Δεληβοριά, Τάκης Αγορής, Δήμος Αβδελιώτης
Διάρκεια: 75' 

Βρισκόμαστε στη Χίο γύρω στο 1960, λίγες μέρες πριν κλείσει το σχολείο. Δυο μικροί φίλοι χαλάνε τη φιλία τους χωρίς να το θέλουν, από μια άτυχη στιγμή. Συναντιούνται πάλι στη μέση του καλοκαιριού και ζούνε το δικό τους καλοκαίρι. Όμως το φθινόπωρο έρχεται γρήγορα χωρίς να το καταλάβουν. 

Το δέντρο που πληγώναμε, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Δήμου Αβδελιώδη, μοιράστηκε στο Φεστιβάλ τις εντυπώσεις με τη Φωτογραφία του Παπατάκη. Η  προκριματική Επιτροπή  φρόντισε να την στείλει στο Πληροφοριακό Τμήμα, συμβάλλοντας έτσι στη δημιουργία του μύθου που ερχόταν. Tο φεστιβαλικό κοινό, με τους κριτικούς μαζί, μολυσμένο από τη γεροντική αρρώστια που μετέδιδε η θεματική και δύσκαμπτη φόρμα του άλλοτε ΝΕΚ, αναζήτησε ένα είδωλο πέρα από την κλειστοφοβία και τις νευρώσεις της πόλης, πέρα από την ιστορική ρητορεία, από τα μπερδεμένα νοήματα, από το τράβελινγκ που γινόταν αυτοσκοπός· αναζήτησε έναν  καθρέφτη στο φως της αθωότητας, της απλότητας, που να φέρνει στη σκοτεινή αίθουσα την αίσθηση της φύσης, να ξυπνάει τον παλιμπαιδισμό, να μεταφέρει αβίαστα στη μακάρια εποχή, σ' αυτήν όπου ζωή και παιχνίδι ήταν  ένα. Και ήρθε ένα πρωτόλειο, με πλήθος τεχνικές αδυναμίες, να σταθεί απέναντι σ' αυτό το κενό και να κερδίσει το κοινό του, να δημιουργήσει πιστούς. Όταν η ταινία βγήκε στις  κινηματογραφικές αίθουσες, η Μαρία Παπαδοπούλου  αποφάνθηκε αφοριστικά: Μην τη χάσετε. Δεν επιτρέπεται. Bρισκόμαστε στη Χίο του 1960, πέραν του Καλού και του Κακού, στον κόσμο της παιδικής μας ηλικίας, στον κόσμο του Μύξα και της παρέας του· στον κόσμο  που όλοι ζήσαμε, τον θυμόμαστε, ενώ μας πληγώνει η αίσθηση της χαμένης για πάντα παιδικής μας ηλικίας. O Αβδελιώδης δε σχολίασε, παρά τους κάποιους συμβολισμούς του· δεν έκρινε. Σχεδόν ντοκιμαντερίστικα  κινηματογράφησε τις παιδικές μας μνήμες, με αυθεντικότητα που σε κερδίζει, κατέγραψε ήθη και έθιμα. Μια αίσθηση είναι όλα: οι γάτες που σέρναμε παιδιά, οι σκύλοι που  κυνηγούσαμε, τα φρούτα που κλέβαμε, το  Καλοκαίρι που ερχόταν και έφευγε, ο μαυροπίνακας, ο δάσκαλος, ο  αγροφύλακας, η σοδειά. Επιπλέον, στη Χίο υπάρχει η σοδειά του  μαστιχόδεντρου, του δέντρου που πληγώνεται και δακρύζει (κέντος) για να αποδώσει τους καρπούς του· κι  ακόμα, η θάλασσα: η θάλασσα των παιδικών μας χρόνων, όποια και όπως και αν ήταν αυτή. Η παιδική φαντασία την έβλεπε σαν «στοιχείο αλλόκοτο» και την βλέπει έτσι. Με αυτήν τη  λογική Το δέντρο που πληγώναμε είναι  ταινία διαχρονική, ταινία που σε  παίρνει μαζί της στο γλυκό παρελθόν, αν ποτέ υπήρξες παιδί και αν δεν εγκατέλειψες κάπου στο διάβα του βίου σου εκείνα τα βιώματα.

Από το βιβλίο του Γιάννη Σολδάτου: Ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου, εκδ. Αιγόκερως, Αθήνα , 1990

Το δεντρο ειναι η Προο μας αδερφια. Το πληγωσαμε αρκετα. Δεν εχει να βγαλει αλλο για πληρωσει τους εργολαβους που ηρθαν να βγαλουν. Πρεπει να ποτισουμε το δεντρο. Οι αγροτες εχουν μια λεξη. Αγραναπαυση. Η αναπαυση του αγρου. Ας δουλεψουμε και μεις για την Προο. Αυτη μας εδωσε πολλα. Χαρες, λυπες, συγκινησεις, παιδικες σχεδον μνημες που γεμιζουν το μυαλο μας. Γιαυτο παλευουμε ακομα. Για να κερδισουμε το ηθος. Την περηφανια. Την χαρα. Τα παιδια εχουν ακομα κατι που λεγεται ανιδιοτελεια. Δινουν χωρις να ζητουν...και μολις παρουν ζητανε πολλα ευχαριστω. Ας γινουμε τα παιδια της ταινιας. Να παιξουμε στο καλο αγωνα της Προο. Αυτο θα λεμε στα παιδια μας αυριο. Οτι αφησαμε ακαιρεα πισω μας ....την χαρα της Κυριακης. Την μπαλα, την παρεα του γηπεδου.

Καπου λεει ''αν ποτέ υπήρξες παιδί και αν δεν εγκατέλειψες κάπου στο διάβα του βίου σου εκείνα τα βιώματα.''' .Δεν εγκαταλειψαμε ποτε την Προο. Ητε ειμαστε στο γηπεδο ητε οχι. Το ξερω το νιωθω το ζω. 

Χαλασαμε μια φιλια. Εχουμε χρονο για συγνωμες. Και οι οπαδοι θυμουνται, αλλα συνχωρουν.....

Δεν ειναι αργα αδερφια.....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πνευματικα Δικαιωματα κειμενων και φωτογραφιων