Είσαι Προδευτικάνος και έχεις κάθε δικαίωμα να σε σέβονται και να σε λογαριάζουν, και να αναφέρονται σε σένα έχοντας πάντα στο μυαλό, πως η Προοδευτική αγωνίζεται για την τιμή και την ιστορία της, τον κόσμο της και τη βυσσινί φανέλα, τον Κορυδαλλό και την Κοκκινιά.

1/05/2009

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΦΟΒΟ. Η ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝ.


Την φράση που σηματοδοτεί τον τίτλο του κειμένου που διαβάζετε την ξεστόμισε ο Φράνκλιν Ντελάνο Ρούσβελτ, ο μόνος μέχρι σήμερα πρόεδρος των ΗΠΑ που εξελέγη τέσσερεις φορές και περιλαμβάνεται ανάμεσα στις μεγάλες προσωπικότητες που καθόρισαν τις τύχες του πλανήτη, τον αιώνα που πέρασε.
Ανέλαβε για πρώτη φορά το 1932 κι έχοντας να διαχειριστεί τις επώδυνες συνέπειες της μεγάλης κρίσης του 29, με αυτή τη φράση σηματοδότησε ένα μεγάλο πακέτο μέτρων που έμεινε στην ιστορία σαν ‘’New Deal ‘’ και είχε σαν στόχο την ανόρθωση της πραγματικής οικονομίας προς όφελος των μη προνομιούχων με έντονο κρατικό παρεμβατισμό και μέτρα πάταξης της κερδοσκοπίας είτε προερχόταν από τις χρηματαγορές, είτε από τους νονούς της μαφίας.
NEW DEAL
Ανήμερα πρωτοχρονιά είχα σκοπό να γράφω άλλα πράγματα. Η παραίτηση του επίτιμου προέδρου Παναγιώτη Μπαταγιάννη που έφθασε στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του blog μου άλλαξε όλη μου την διάθεση.
Ειλικρινά σας λέω, πως ούτε ‘γω ούτε ο Βασίλης είχαμε την παραμικρή ιδέα για την απόφαση του Παναγιώτη την συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
Και μέχρι το απόγευμα της Κυριακής που ο Παναγιώτης μπροστά σε 30 περίπου Προδευτικάνους στα γραφεία της Προοδευτικής εξήγησε τους λόγους που τον οδήγησαν σ’ αυτή του την απόφαση δεν ήθελα να γράψω τίποτα, προτιμώντας να περιμένω.
Πριν αναφερθώ στο τι ειπώθηκε οφείλω να θυμίσω κάτι που έχει ξαναειπωθεί. Η τιμητική ιδιότητα του επίτιμου προέδρου σημαίνει για τον κάτοχο του τίτλου πολλά πράγματα.
Αναγνώριση προσφοράς, ειδικού βάρους, αλλά και μιας ιδιότητας που δεν αποστρατεύεται. Ως εκ τούτου ο Παναγιώτης θα συμβολίζει για πάντα μια διαρκή και ενεργή παρουσία στα δρώμενα του συλλόγου με άποψη που βαραίνει, και αυτονόητο δικαίωμα παρέμβασης όποτε το κρίνει σκόπιμο.

Πέρα απ’ αυτό περνώντας στο καθαρά ανθρώπινο επίπεδο δηλώνω πως θα σεβαστώ οποιαδήποτε απόφαση του, ακριβώς για τους λόγους που ανέφερα. Κάθε άνθρωπος αισθάνεται κάποια στιγμή την ανάγκη εκτόνωσης και αναπνοής.
Θυμίζω μόνο πως σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή που βρίσκεται ο σύλλογος χρειάζεται πραγματικά μια νέα αρχή ένα New Deal όπως θα ‘λεγε κι ο Ρούσβελτ, ακόμα κι αν πρέπει να διανύσουμε μια μακρόχρονη κι επίπονη διαδρομή, μέχρι να αποτινάξουμε τα οδυνηρά βαρίδια του πρόσφατου παρελθόντος που μας έφθασαν μέχρι εδώ.
Και σ’ αυτή την προσπάθεια αδέρφια, ειλικρινά κανείς δεν περισσεύει.
Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ
Στην συνάντηση αυτή ο Παναγιώτης ήταν σαφής. Διευκρίνησε πως η συγκέντρωση έγινε για να ξεκαθαρίσει τη θέση του απέναντι σε φήμες και σχόλια που τον εμπλέκουν σε διάφορα σενάρια, προσπαθώντας να ερμηνεύσουν την δήλωση παραίτησης του κατά το δοκούν.
Κάνοντας ένα απολογισμό της περσινής χρονιάς που τον έφερε στο τιμόνι της ομάδας σε μια οριακή στιγμή για τον σύλλογο, τόνισε τις τεράστιες δυσκολίες που κλήθηκε να αντιμετωπίσει, το οικονομικό κόστος που επωμίσθηκε, την συμμετοχή του στην έλευση της ομάδας των μεγαλοεπιχειρηματιών που ανέλαβαν τις τύχες του συλλόγου.
Επαναβεβαίωσε πως η απόφαση του να αποσυρθεί είναι οριστική και αμετάκλητη, πως το μηνιαίο κόστος λειτουργίας του συλλόγου κυμαίνεται γύρω στις 30.000 ευρώ, και πως το πρόβλημά δεν εντοπίζεται μόνο στην ποδοσφαιρική ομάδα αλλά στο σύνολο των τμημάτων και των ακαδημιών του που αντιμετωπίζουν εξ’ ίσου σοβαρό πρόβλημα.
Κατά γενική ομολογία εκείνο που αναδείχθηκε, είναι μια πραγματικά ζοφερή εικόνα για το αύριο, αβεβαιότητα για την παραμονή της σημερινής διοίκησης και στην επόμενη μέρα του συλλόγου, ενώ η κατάσταση της ποδοσφαιρικής ομάδας, παρουσιάσθηκε περίπου σαν βάρκα χωρίς κουπιά.
Δυο πράγματα ειπώθηκαν γύρω απ’ αυτό. Η ανάγκη τόνωσης του ηθικού των ποδοσφαιριστών τουλάχιστον από την πλευρά των φιλάθλων, και η εξεύρεση επειγόντως επαφής με την διοίκηση, προκειμένου να ξεκαθαρίσει επιτέλους το που βρισκόμαστε και που πάμε. (Για νέο προπονητή και μεταγραφές, ούτε λόγος φυσικά).
Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ BLOG
Δεν θα μακρηγορήσω ευλογώντας τα γένια μας. Όσοι μας διαβάζουν γνωρίζουν.
Από τις αρχές του περασμένου καλοκαιριού τονίζαμε την ανάγκη να υπάρξει εκπρόσωπος τύπου της διοίκησης προκειμένου να υπάρχει έγκαιρη και ξεκάθαρη ενημέρωση για κάθε τι, και προς κάθε ενδιαφερόμενο, χωρίς μεσάζοντες και παπαγαλάκια.
Δεν ζητήσαμε λαγούς με πετραχήλια, παρά μεταφορά τεχνογνωσίας από την επιχειρηματική τους δραστηριότητα, έτσι ώστε να μάθει κάποτε και ο σύλλογος να λειτουργεί, έτσι όπως πρέπει να λειτουργεί.
Να πλαισιωθεί το κάθε κομμάτι του συλλόγου από άτομα που να κατανοούν το αντικείμενο που τους ανατέθηκε, και να είναι σε θέση να το φέρουν σε πέρας επιτυχώς.
Τονίσαμε πως σε σύλλογο με τέτοιο όνομα, τέτοιο προϋπολογισμό και τόσες φιλοδοξίες, ένας υπάλληλος δεν φθάνει.
Φωνάξαμε πως χρειάζεται η πλαισίωση του διοικητικού έργου με νεαρά άτομα χωρίς εξωφρενικές αμοιβές, που με τον καιρό θα μπορέσουν να εξελιχθούν σε επαγγελματικά στελέχη πρώτης γραμμής.
Βροντοφωνάξαμε με όλη μας την δύναμη για την ανάγκη ανάδειξης του κοινωνικού προσώπου του συλλόγου, βάζοντας πρώτο στην σχετική ατζέντα, το δικαίωμα των νεαρών αθλητών μας στα τμήματα υποδομής να αθλούνται με επαρκή και αξιοπρεπή τρόπο.
Θέσαμε σε ψηφοφορία εδώ και πάρα πολύ καιρό την ανάγκη να πάμε (ποτέ δεν είναι αργά) σε γενική συνέλευση, βάζοντας τις βάσεις ώστε να γίνουμε επιτέλους σύλλογος μελών, και να πούμε ανοιχτά όσα δεν πρέπει να συζητούνται (αλλά συζητούνται σε δρόμους και πλατείες).
Πρώτοι πήραμε την πρωτοβουλία να έρθουμε σε επαφή με την διοίκηση, (ότι η προγραμματισμένη συνάντηση δεν έγινε ποτέ δεν οφείλεται σε δική μας ευθύνη), έχοντας ολοκληρωμένο πλαίσιο προτάσεων που θέσαμε εκ των προτέρων σε γνώση όλων.
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ;
Η μόνη απάντηση που μπορούμε να δώσουμε για την ώρα, είναι ότι ‘’θα δείξει’’.
Κανείς μας δεν θέλει να τα παρατήσει η σημερινή διοίκηση. Όμως και το να συνεχίσουμε με τον τρόπο που γίνεται ήδη από τα τέλη Νοεμβρίου, δεν οδηγεί πουθενά.
Ίσως να μοιάζει υπερβολικό αλλά νομίζω πως χρειάζεται να το ξαναπώ. Κανείς μας δεν θέλει να πουλήσουνε καράβι και να ρίξουνε τα λεφτά στην Προοδευτική. Νοικοκυριό κι οργάνωση ζητάμε ώστε να λάμψει το κύρος και το ειδικό βάρος του συλλόγου.
Δεν ζητάμε ‘’αναγνωρησιμότητα’’, αλλά πραγματική αναγνώριση. Άλλωστε αυτό είναι κάτι που ταιριάζει και στο προφίλ των ίδιων των ηγετών της Προοδευτικής.
Κι επειδή όπως λέει και το γνωστό ρητό ‘’ουκ εν τω πολλώ το ευ’’, για την ώρα κλείνω όπως άρχισα. Με μια ρήση του Franklin Delano Roosevelt, ίδιου βάρους με την φράση του τίτλου, ( που την είπε σε μια περίοδο που οι μετοχές είχαν πέσει πάνω από 50%):

Δεν είναι ο επικριτής που μετράει.
Ούτε αυτός που καταδεικνύει πώς ο ισχυρός άνθρωπος σκόνταψε, ή πώς αυτός που έκανε κάτι καλό μπορούσε να το κάνει καλύτερο.
Η ανταμοιβή ανήκει σ' αυτόν που είναι μέσα στην αρένα, με το πρόσωπό του γεμάτο σκόνη, ιδρώτα και αίμα.
Που προσπαθεί, που κάνει λάθη, που δεν προλαβαίνει.
Που έχει απέραντο ενθουσιασμό και αφοσίωση.
Που αναλώνεται σε έναν επάξιο σκοπό.
Που στην καλύτερη περίπτωση γνωρίζει το θρίαμβο της επιτυχίας και, στη χειρότερη, αποτυγχάνει αφού τουλάχιστον προσπάθησε.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΑΔΕΡΦΙΑ.
ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΠΩΣ ΜΟΝΟ Ο ΦΟΒΟΣ ΜΑΣ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΝΙΚΗΣΕΙ.
Η ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΜΈΛΛΟΝ.
ΟΣΟ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΒΑΖΟΥΜΕ ΦΩΤΙΑ, ΘΑ ΝΟΙΩΘΟΥΜΕ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ΠΩΣ Ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ ΘΑ ΞΑΝΑΦΤΕΡΟΥΓΙΣΕΙ, ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΝΑ ΚΑΨΑΛΙΣΤΟΥΜΕ ΠΑΛΕΥΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ.

Κουράγιο, ψυχραιμία, συνεχίζουμε. Δ.Β.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πνευματικα Δικαιωματα κειμενων και φωτογραφιων