Είσαι Προδευτικάνος και έχεις κάθε δικαίωμα να σε σέβονται και να σε λογαριάζουν, και να αναφέρονται σε σένα έχοντας πάντα στο μυαλό, πως η Προοδευτική αγωνίζεται για την τιμή και την ιστορία της, τον κόσμο της και τη βυσσινί φανέλα, τον Κορυδαλλό και την Κοκκινιά.

1/18/2009

40 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΟΜΠΑΜΑ

1968 πρώτο μέρος

Μεθαύριο Τρίτη ο νέος πρόεδρος των Η.Π.Α. Μπαράκ Ομπάμα αναλαμβάνει επίσημα τα καθήκοντα του μέσα σ’ ένα φαντασμαγορικό πλαίσιο εκδηλώσεων που θα ρουφήξει στην κυριολεξία το παγκόσμιο ενδιαφέρον.
Με αφορμή λοιπόν την αλλαγή σκυτάλης που προέκυψε από τις αμερικάνικες εκλογές, νομίζω πως αξίζει τον κόπο να κάνουμε μια ασυνήθιστη προσέγγιση για το τι γινόταν στον κόσμο 40 χρόνια πριν ο πρώτος μαύρος πρόεδρος αναλάβει τα καθήκοντα του, συγκρίνοντας το (ο καθένας απ’ όσους την διαβάσει) με το τι γίνεται σήμερα.

Από τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, στον Κιπ Κέινο



Με τη νίκη του Ομπάμα στις εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου το μυαλό μου ασυναίσθητα γύρισε 40 χρόνια πριν, στους Ολυμπιακούς αγώνες που έγιναν στην πόλη του Μεξικού.
Εκεί ένας ψηλόλιγνος ξερακιανός άνδρας από την Κένυα, (ίδια κοψιά με τον κενυάτικης καταγωγής νέο πρόεδρο) κέρδιζε αντιπάλους και εντυπώσεις, μέλλοντας να γίνει ο πατριάρχης ενός πραγματικού στρατού μεγάλων δρομέων στις μέσες και μεγάλες αποστάσεις που ξεπήδησαν από την ίδια χώρα, και που κρατάει μέχρι σήμερα.
Τα τέσσερα μετάλλια που κατέκτησε σε Μεξικό και Μόναχο (ο μόνος με μετάλλια σε 1.500, 3.000, 5.000 μέτρα) τον καθιστούν ένα διαρκή θρύλο του παγκόσμιου αθλητισμού.
Στον ίδιο θρύλο όμως πέρασαν και οι αμερικανοί ολυμπιονίκες των 200 μέτρων Τζον Σμιθ (χρυσός) και Τζον Κάρλος (χάλκινος) που ύψωσαν την ώρα της απονομής τη γροθιά τους, σαν κραυγή διαμαρτυρίας για τις φυλετικές διακρίσεις και την καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων στην κατά τ’ ‘αλλα ‘’Χώρα της ελευθερίας’’.
Το μήνυμα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ που δολοφονήθηκε στις 4 Απριλίου της ίδιας χρονιάς (τέσσερα χρόνια μετά την απονομή του βραβείου νόμπελ ειρήνης) φαίνεται πως είχε φωλιάσει για τα καλά στην καρδιά των ‘’έγχρωμων’’ συμπατριωτών του.
Το ‘’change’’ που περιλαμβάνεται στην προεκλογική μπροσούρα του νεοεκλεγέντος προέδρου, σε επίπεδο προσδοκιών τουλάχιστον, για πάρα πολλούς σηματοδοτεί πάρα πολλά.

Ρώσικη ρουλέτα



Σ’ όλη τη διάρκεια του 68 ένα παγκόσμιο κύμα αμφισβήτησης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, κι ο κόσμος δείχνει να βρίσκεται κυριολεκτικά μπροστά στην κάνη μιας πολιτικής ρώσσικης ρουλέτας.
Στην (πρωτεύουσα της τότε ενιαίας Τσεχοσλοβακίας) Πράγα, ο πρόεδρος Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ προσπαθεί να προωθήσει ένα κύμα μεταρρυθμίσεων που ονομάστηκε συμβολικά άνοιξη της Πράγας.
Η πανίσχυρη όμως τότε Σοβιετική Ένωση, δεν μπορούσε με τίποτα να ανεχθεί κάτι τέτοιο. Η κομμουνιστική ορθοδοξία χρειαζόταν κι αυτή την ‘’δικτατορία’’ της, έστω κι αν ονομαζότανε ‘’του προλεταριάτου’’. Τα σοβιετικά τανκ ήταν εκείνα που έκαναν την απαιτούμενη δουλειά.
Η Γαλλία που συμμετείχε στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο σαν θεατής, προσπαθεί την ίδια εποχή να ανορθώσει το καταρρακωμένο κύρος της βασισμένη στο δόγμα Ντε Γκώλ.
Καπιταλισμός με πανίσχυρη κρατική παρέμβαση, (κάτι ανάλογο μ’ αυτό που συμβαίνει στην Κίνα σήμερα) με τις μεγάλες επιχειρήσεις να γίνονται βραχίονας στα γεωπολιτικά παιχνίδια του γαλλικού κράτους.
Οι άνθρωποι πίσω από τους πολιτικούς στόχους και τα οικονομικά μεγέθη ασφικτυούν, και τα γαλλικά πανεπιστήμια που κουβαλούν την παράδοση της γαλλικής επανάστασης δεν αργούν να πάρουν φωτιά.
Ο Μάης του 68 κυριολεκτικά αλλάζει την μοίρα της δυτικής Ευρώπης θεμελιώνοντας αυτό που ονομάσαμε σε πανευρωπαϊκό επίπεδο ‘’κοινωνικό κράτος’’ και που σήμερα στο πλαίσιο του ‘’νεοφιλεύθερου ιδεώδους’’ ενσυνείδητα αποδομείται.
Στις Η.Π.Α. ο υποψήφιος πρόεδρος Ρόμπερτ Κέννεντυ πέφτει θύμα δολοφονίας ( πέντε χρόνια μετά τον αδελφό του πρόεδρο των Η.Π.Α. John .Fitzgerald.Kennedy.) στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας.
Στην Καλιφόρνια βρίσκεται κι ένα από τα πιο διάσημα πανεπιστήμια της Αμερικής. Το Μπέρκλεϋ. Την ίδια χρονιά το πανεπιστήμιο καταλαμβάνεται από τους ίδιους τους φοιτητές.
Αιτήματα των φοιτητών: η παύση του πολέμου στο Βιετνάμ, η κατάργηση των γραφείων στρατολόγησης που λειτουργούσαν ακόμα και μέσα στα πανεπιστήμια, η μιλιταριστική πολιτική των Η.Π.Α., αλλά και η σεξουαλική απελευθέρωση, σαν αντίδραση σε μια παραθρησκευτική οικογενειοκρατική ηθική που είχε εμπεδωθεί τα μεταπολεμικά χρόνια .
Το άσυλο αίρεται, η φοιτητική εξέγερση πνίγεται στο αίμα, και η αμερικάνικη κινηματογραφική αντικουλτούρα γνωρίζει μια από τις κορυφαίες στιγμές της, με την ταινία ‘’φράουλες και αίμα’’, (strawberry statement) που δανείζεται τον τίτλο της από την φράση του πρύτανη του πανεπιστημίου πως οι φοιτητές δικαιούνται να έχουν άποψη μόνο για την γεύση ενός milk sake φράουλας!

Η πολιτική ζωή στο γύψο



Η Ελλάδα την ίδια χρονιά μπορεί να βρίσκεται στο γύψο της χούντας των συνταγματαρχών, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως τα πολιτικά πράγματα της χώρας (έστω και σε κατάσταση παρανομίας) παραμένουν ανεπηρέαστα από την διεθνή ένταση.
Το μέχρι τότε ενιαίο Κ.Κ.Ε. διασπάται, κι ένα μεγάλο κομμάτι εκφραστών της δογματικής αμφισβήτησης συσπειρώνεται γύρω από το νεοσύστατο Κ.Κ.Ε. εσωτερικού διαμορφώνοντας το πολιτικό ρεύμα που ονομάσθηκε αριστερή ανανέωση.
40 χρόνια μετά η κατάρα της διχασμένης και διχαστικής ελληνικής αριστεράς ζει και βασιλεύει, εγκλωβίζοντας την προοπτική της διαμόρφωσης μιας πλειοψηφικής κοινωνικής αριστεράς στο περιθώριο των πραγματικών πολιτικών εξελίξεων.
Είναι τραγικό πως 40 χρόνια μετά οι εκφραστές ενός παλαιοημερολογίτικου αριστερίζοντος ζηλωτισμού και πολυάριθμοι είναι, και σε κάθε αριστερή συνιστώσα υπάρχουν, και αμετανόητα βολεμένοι στο γιατάκι των ιστορικών τους βεβαιοτήτων παραμένουν, απολαμβάνοντας τον γλυκό ύπνο της αξύπνητης ιδεολογικής χειμέριας νάρκης στην οποία έχουν περιπέσει, μη τυχόν και βγούνε κάποτε από το λήθαργο τους, και καταλάβουν ότι να πάρει η ευχή κάτι έχει αλλάξει στον κόσμο που ζούμε.
Στα τέλη του ίδιου χρόνου φεύγει από την ζωή ο ιδρυτής της Ενώσεως Κέντρου Γεώργιος Παπανδρέου, ο επονομαζόμενος και ‘’γέρος της δημοκρατίας’’.
Η χούντα των συνταγματαρχών με το απριλιανό πραξικόπημα πρόλαβε τις εθνικές εκλογές που είχαν προκυρηχθεί για τον Μάιο του 67 και στις οποίες ο ‘’γέρος’’ Παπανδρέου μέσω του ‘’δεύτερου ανένδοτου’’ πολιτικού αγώνα όπως έλεγε, προσδοκούσε να κερδίσει πανηγυρικά.
Από το καλοκαίρι του 65 (Ιουλιανά) που παραιτήθηκε καταγγέλλοντας σαφή ανάμιξη του παλατιού στα πολιτικά πράγματα της χώρας, την διακυβέρνηση ασκούσε η ‘’κυβέρνηση των αποστατών’’ (χωρίς πλειοψηφία στη βουλή) με την εύνοια όμως του παλατιού.
Η κηδεία του εξελίχθηκε σε παλλαϊκό συλλαλητήριο και η φράση του με την οποία προσδιόρισε την άποψη του για την χούντα παρέμεινε παροιμιώδης. ‘’Έλλάς Ελλήνων χριστιανών καθολικώς διαμαρτυρομένων’’.
Τελειώνοντας θα πω κι ένα τραγούδι
γιε γιε γιε γιε



Το 68 κυκλοφορεί ένας δίσκος που ταράζει τα λιμνάζοντα νερά της ελληνικής δισκογραφίας και αποτελεί το πρώτο δείγμα γραφής του αξεπέραστου διδύμου, Μάνος Λοϊζος, Λευτέρης Παπαδόπουλος.
Τα τραγούδια ερμηνεύουν όπως τονίζει το προλογικό σημείωμα του δίσκου, κρατηθείτε: ο καθιερωμένος Γιάννης Καλατζής, η μοναδική Λίτσα Διαμάντη, ο κλασσικός στο είδος του Δημήτρης Ευσταθίου, και το νέο ταλέντο … Γιώργος Νταλάρας!
Την ίδια χρονιά η χωρισμένη στη ζωή και απογαλακτισμένη καλλιτεχνικά από τον Καζαντζίδη Μαρινέλλα, προσπαθεί να βρει στίγμα στη σόλο πλέον καριέρα της.
Εκείνο τον καιρό ο Ζαμπέτας γράφει πάνω σε στίχους του Διονύση Τζεφρώνη το κλασσικό πια ‘’σταλιά σταλιά’’ προκειμένου να το πει η Βουγιουκλάκη για τις ανάγκες κάποιας ταινίας.
Στην Αλίκη δεν αρέσει το τραγούδι και αρνείται να το πει, ο Ζαμπέτας θιγμένος τα βάφει μαύρα, και η Μαρινέλλα που μαθαίνει το περιστατικό ζητάει να το πει εκείνη, και της το δίνει.
Πριν ακόμα ‘’γυριστεί δίσκος’’ το τραγούδι ακούγεται στην ταινία ‘’Ο πιο καλός ο μαθητής’’ με τον Ηλιόπουλο και κάνει εντύπωση. Η Θεϊκή Μαρινέλλα ‘’ πάνω σ’ αυτό το τραγούδι χτίζει την προσωπική της καριέρα.
Όμως την ίδια εποχή και το πολιτικό τραγούδι είναι ‘δω, κι ένας ιδιόρρυθμος νεαρός τραγουδοποιός από την Θεσσαλονίκη δίνει μ’ ένα πραγματικά πρωτόγνωρο μουσικό ακτιβισμό, το δικό του αντιπολεμικό δείγμα γραφής ενάντια στον βρώμικο πόλεμο του Βιετνάμ.
Το ελληνικό κοινό αμάθητο σε τέτοιες μουσικές εκδοχές, ξενίζεται στην αρχή. Αλλά ο έλληνας Bob Dylan δεν καταλαβαίνει Χριστό. Σε μπουάτ και σε κλαμπάκια καταθέτει απτόητος το ανατρεπτικό μουσικό του στίγμα και σαράντα χρόνια μετά θεωρείται πλέον κλασσικός. Το όνομα αυτού Διονύσης Σαββόπουλος.
Κι επειδή στις μέρες μας εξελίσσεται ένας εξ ίσου άδικος και βρώμικος πόλεμος στη λωρίδα της Γάζας, πριν πάω στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος (αύριο) κλείνω με τους στίχους του συγκεκριμένου τραγουδιού, σαν ελάχιστο φόρο τιμής στα θύματα της (ναζιστικής έμπνευσης) επιδρομής των σιωνιστών στα παλαιστινιακά εδάφη. Δ.Β.

Βιετνάμ γιε-γιε-γιε-γιε




Στίχοι μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος

Στο Βιετνάμ πυρπόλησαν το ρύζι, πυρπόλησαν το ρύζι
Στη Σαϊγκόν δεν μπόραγες να ζήσεις
Δε σου ’φτανε ο αέρας για να ζήσεις

Τώρα, κρυμμένος στο ποτάμι, ανασαίνεις
Φο-Μι-Τσιν, ανασαίνεις
Ανασαίνεις με καλάμι, με καλάμι

Γιέ γιέ-γιέ γιέ...

Ο καιρός θα ήταν όμορφος στο δάσος, θα ήταν όμορφος στο δάσος
Αν δεν κουφαίνονταν τα φύλλα απ’ τον κρότο
Αν δεν πάγωνε ο ήλιος απ’ το τρόμο

Έι, αν τα παιδιά δεν τρώγανε σκουπίδια
Η βροχούλα αν δεν έκαιγε καλύβια
Ο καιρός θα ήταν όμορφος στο δάσος

Γιέ γιέ-γιέ γιέ...

Φο-Μι-Τσιν, τι θα ’κανες στ’ αλήθεια, τι θα ’κανες στ’ αλήθεια
Τα παιδιά αν δεν τρώγανε σκουπίδια
Η βροχούλα αν δεν έκαιγε καλύβια

Το κορίτσι σου θα ’παιρνες για βόλτα χέρι-χέρι
Φο-Μι-Τσιν, χέρι-χέρι
Στο δάσος για βολτίτσα χέρι-χέρι

Γιέ γιέ-γιέ γιέ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πνευματικα Δικαιωματα κειμενων και φωτογραφιων