Είσαι Προδευτικάνος και έχεις κάθε δικαίωμα να σε σέβονται και να σε λογαριάζουν, και να αναφέρονται σε σένα έχοντας πάντα στο μυαλό, πως η Προοδευτική αγωνίζεται για την τιμή και την ιστορία της, τον κόσμο της και τη βυσσινί φανέλα, τον Κορυδαλλό και την Κοκκινιά.

12/20/2008

ΑΛΕΚΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΣ ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ


Όσοι διαβάζετε κάπως συχνά το blog, έχετε αντιληφθεί πως ο τρόπος που προσεγγίζουμε κατά βάση τα θέματα μας, μόνο κοινότυπος δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί.
Παρ’ όλα αυτά αποφεύγουμε όπως ο διάβολος το λιβάνι πρακτικές ευτέλειας και ευκολίας, πράγμα που σημαίνει και κόπο και χρόνο μέχρι να στηθούν τα θέματα έτσι όπως πρέπει.
Χαίρομαι ειλικρινά που αυτός ο ανατρεπτικός τρόπος θεώρησης των πραγμάτων βρίσκει συμμάχους και συνοδοιπόρους.
Ακόμη καλύτερα όταν οι ‘’σύντροφοι’’ αυτής της ωραίας άμιλλας είναι και Προδευτικάνοι και φίλοι σαν τον ιδιαίτερα αγαπητό Γιάννη Παγιασλή, που η ιστοσελίδα του Left Liberal Synthesis, αποτελεί αληθινό κόσμημα στον χώρο της πολιτικής σκέψης
Έχοντας αποκαλέσει τον αξέχαστο Σακελλάριο σύγχρονο Αριστοφάνη, νομίζω πως έπεται να τονίσω πως ο πολυτάλαντος αυτός άνθρωπος υπήρξε σπουδαίος θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος, στιχουργός και σκηνοθέτης, και κατ’ επέκταση κορυφαίος εκπρόσωπος του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.
Κι ύστερα από μια τέτοια ανάλυση, δεν κρατιέμαι να μην σας παρουσιάσω τον πραγματικά μοναδικό τρόπο που προσεγγίζονται δυο τεράστιες επιτυχίες του αξέχαστου Αλέκου (ιδιαίτερα η κοινωνική τους διάσταση) όπως το ‘’Ούτε γάτα ούτε ζημιά’’ και ο ‘’Ηλίας του 16ου ‘’ που ξανακυκλοφόρησε πρόσφατα με πρωταγωνιστή τον Πέτρο Φιλιππίδη.
Διαβάστε τα σχετικά κείμενα. Πιστέψτε με πως αξίζει τον κόπο. Δ.Β.

ΗΛΙΑΣ ΤΟΥ 16ου. ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟΙ, ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ


Όλη η Ελλάδα έχει δει τον Ηλία του 16ου καμιά δεκαρία φορές, στην αριστουργηματική πρώτη έκδοση.
Θα αναλύσουμε γιατί η ταινία αυτή ,ενώ σε μια πρώτη ανάγνωση είναι μια τρομερή φαρσοκωμωδία ,ανεπανάληπτων πρωταγωνιστών ,αν την κοιτάξουμε πιο προσεκτικά ,θα δούμε μια ριζική ,οξεία ματιά πάνω στα φαινόμενα που μας απασχολούν
Πως αναπτύσσεται η παραβατικότητα;
Τι είναι οι εκάστοτε μεσαίοι;
Τι ρόλο παίζει η καταστολή;
Το στόρυ σε όλους γνωστό
Η φτώχεια της μετεμφυλιακής Ελλάδας, του Καραμανλή του 60,οδηγεί δυο πεινασμένους (κυριολεκτικά) στην κλοπή κοσμημάτων που φυλάσσονται στην μπότα ενός τοκογλύφου. Τα κοσμήματα είναι το ενέχυρο μιας χαρτοπαικτικής συναλλαγής.
Ο Χατζηχρήστος μεταμφιεσμένος ως αστυνομικός, καλείται να διαλευκάνει μια υποτιθέμενη κλοπή,για την οποία ξέρει τους πραγματικούς ενόχους, και μέσα από τις συμπτώσεις ,απελευθερώνει τον συνένοχο του Βέγγο του από την σίγουρη καταδίκη.
Ας ξεχάσουμε την πηγαία κωμική διάσταση και ας δούμε τους αρχετυπικούς χαρακτήρες
Οι πεινασμένοι άνεργοι Χατζηχρήστος Βέγγος
Ο συνένοχος καφετζής Ξενίδης
Ο τοκογλύφος Παπαγιαννόπουλος
Ο μικροκλέφτης Τζανετάκος
Οι μεσοαστοί που δεν πληρώνουν την υπηρέτρια Γεωργούλη, και την κατηγορούν άδικα.
Και ο αστυνομικός που εποπτεύει την τελική διελεύκανση.
Η οξεία ριζική οπτική της ταινίας έγκειται στην καταπληκτική ενάργεια που διαπλέκονται οι θεμελιώδεις κοινωνικές σχέσεις. Με ένα απροσδόκητο τρόπο, οι σύγχρονες τάξεις, το κράτος, οι μηχανισμοί, οι ιδεολογικές αναφορές αναδύονται με ένα σύγχρονο τρόπο. Η σκηνοθετική ματιά είναι αποκαλυπτική
Στα μάτια μας οι ποινικοί παραβάτες είναι δικαιολογημένοι, συμπαθητικοί, δικοί μας. Η πείνα τους αφοπλιστική ,δίχως μελό, γίνεται κινητήρια δύναμη μιας κλοπής για την οποία δεν έχουμε καν ενστάσεις είμαστε συνένοχοι θεατές.
Το ποιον θα κλέψουν είναι κλειδί.
Τον τοκογλύφο, τον μίζερο αλλά και διαπλεκόμενο με την αστυνομία. Μήπως πενήντα χρόνια μετά ο τύπος αυτός είναι οι τράπεζες;
Από την άλλη οι χαρτοπαίκτες αστοί. Ας μην ξεχνάμε η ταινία είναι του 60. Ποιοι παίζουν χαρτιά τότε; Ούτε καν οι μεσοαστοί.
Κι’ όμως οι χαρτοπαίκτες ,δεν διστάζουν να κατηγορήσουν άδικα την μοναδική παραγωγικά εργαζόμενη, την υπηρέτρια Γεργούλη. Η ιδεατή απεικόνιση της παραγωγικής μισθωτής εργασίας, που όχι μόνο χάνει τα μεροκάματα της, αλλά υφίσταται και την άδικη κατηγορία..
Σε ένα ανεπανάληπτο φλερτ, ο μικροπαραβάτης Χατζηχρήστος, καλοκοιτάζει την εργαζόμενη Γεωργούλη η οποία τον επιδοκιμάζει. Η μικροπαραβατικότητα στην αέναη συμφιλίωση της με την κακοπληρωμένη εργασία.
Η αστυνομία το κράτος εμφανίζονται με πολλαπλούς τρόπους.
Κατ’ αρχάς το αστυνομικό τμήμα είναι ο τόπος της λύσης της παρεξήγησης. Οι φωτογραφίες των συμβόλων της εξουσίας ,των βασιλέων της εποχής δεσπόζουν στο κινηματογραφικό κάδρο. Η αστυνομική εξουσία όμως έχει μια διττή οξύμωρη παρουσία. Ως πραγματικός αστυνομικός διευθυντής ,αλλά και ως συμβολικός αστυνόμος Χατζηχρήστος Ηλίας, με μόνο στοιχείο παρουσίας την στολή του.
Στην μετεμφυλιακή Ελλάδα η αστυνομία είναι το παν. Είναι παντού. Άρα η σκηνοθετική επιλογή, δεν είναι αυθαίρετη, λύνει το δράμα εκεί που το πραγματικό δράμα διεξάγεται, στην αστυνομία.
Οι δε χαρτοπαίκτες, αντιπαθείς, άχρωμοι, με αμφίβολη ακεραιότητα, σε συναλλαγή με την τοκογλυφία.
Τι παραπάνω διαμοίβεται στην σημερινή συγκυρία;
Όχι και πιο πολλά.
Μια παραβατικότητα που μας μπερδεύει, με τα πως και τα γιατί της. ΟΚ όλοι την καταδικάζουν ,αλλά όλοι κατά βάθος ξέρουν ότι δεν είναι ξεκάθαρη.
Μια οικονομική κατάσταση χρεών που αντί να σωρεύονται στα κιτάπια του Παπαγιανόπουλου, εγγράφονται στα PC των τραπεζών.
Και τα χρέη όλοι καταλαβαίνουν ,πως στον πυρήνα τους είναι χρέη δημιουργημένα από μια οικονομία μπλόφας, συναλλαγές μιας ανήθικης ραστώνης μακριά από την παραγωγή. Οι χαρτοπαίκτες δημιουργούν το αρχικό κεφάλαιο που οδεύει στην τράπεζα αρβύλα. Και μέσα στην δίνη τους μπλέκουν τους εργαζόμενους που συμβολίζονται στην ποδιά κουζίνας, τις κοτσίδες της διαμαρτυρόμενης Γεωργούλη.
Θα αναρωτηθούμε που είναι η αντιστοιχία με το νεκρό κορμί του δεκαπεντάχρονου Αλέξανδρου.
Αυτό έχει απωθηθεί στην ταινία, γιατί είναι το ταμπού του ιστορικού χρόνου της ταινίας. Δέκα χρόνια μετά τον εμφύλιο η Ελληνική κοινωνία, έχει κλάψει για δεκάδες Αλέξανδρους, τόσους που αδυνατεί να δει έστω και ως ρόλο. Έτσι το πτώμα του δεκαπεντάχρονου η ταινία το απωθεί, γιατί απλά οι θεατές της εποχής της ταινίας ,το γνωρίζουν ,το ζουν ως τραύμα.
Στην ταινία ο Ηλίας, με την οξύνοια του σώζει τους πάντες.
Αποκαθιστά την αδικία λύνοντας το μυστήριο των κοσμημάτων, αθωώνει οριστικά την Γεωργούλη, αλλά το κυριότερο στην μαγική τελευταία σκηνή, με μια λυτρωτική ίσως τελετουργική βία προς το alter ego του Βέγγου, δραπετεύουν εκτός του τόπου του δράματος, εκτός της κρατικής εξουσίας, σε ένα μέλλον γεμάτο αισιοδοξία.
Ακούμε, διαβάζουμε πολλά.
Άραγε θα υπάρξει σήμερα εκείνος ο σημερινός συλλογικός Ηλίας, που θα λύσει το σημερινό μας δράμα.
Ας ελπίσουμε

ΟΥΤΕ ΓΑΤΑ ΟΥΤΕ ΖΗΜΙΑ, Ο ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΟΧΗΣ



Η αφομοίωση της πραγματικότητας αυτής, η αποκωδικοποίηση των νοημάτων της συνεχίζει να μας βραχυκυκλώνει. Θα προσπαθήσουμε να την δούμε και πάλι μέσα από την ανάλυση μιας κωμωδίας του 50.
Αυτό που μας βραχυκυκλώνει είναι η τυφλή ,βανδαλική βία, που ενώ εκκινεί από μια απόλυτη ηθική προσταγή, την υπεράσπιση της ζωής του Αλέξανδρου, διολισθαίνει σε μια «μαύρη» άνευ νοήματος έκρηξη.
Δεν είναι τυχαίο που κάποιοι παρατήρησαν ότι αυτήν την βδομάδα έλλειψε ένα κωδικό σήμα ,ένα τραγούδι, που θα πολλαπλασίαζε την συλλογική επιθυμία, ως θετική καταφατική προσταγή ενός άλματος.

Και παρατηρήσαμε όλοι την α- νοηματική βία, με μια αίσθηση συνενοχής.

Είμασταν όλοι κάπου και σε κάποιον βαθμό εμπλεκόμενοι, σιωπηλοί, συνένοχοι, παρόντες και κυρίαρχοι μόνο από τον άρρητο δεσμό της συνενοχής.
Παίζουμε όλοι το δίλλημα του φυλακισμένου, και ξέρουμε ότι η βέλτιστη λύση είναι η σιωπή, και μέσω αυτής θα διασωθούμε.
Δεν έχουμε όλοι την ίδια ή της ίδιας ποιότητας ευθύνη. Την κουτσουλία μας όμως κάπου την αφήσαμε.
Οι κυβερνολάγνοι και κυβερνολόγοι, παριστάνουν τον ανήξερο για τον εγγενή κρυφοφασισμό των σωμάτων ασφαλείας
Οι αντιπολιτευόμενοι ή συστημικά διαμαρτυρόμενοι σφυρίζουν αδιάφορα όταν όλα τους τα αιτήματα έχουν κατά βάθος ένα μηχανισμό επίλυσης. Κρατικά χρήματα σε όλους και για όλα.
Ο κατάλογος μπορεί να πάει πολύ μακριά.
Υποστηρίζω πως η άρρητη συνενοχή μας κρατάει μαζί, έτσι που κανένας δεν έχει το ηθικό ανάστημα να τα βάλει με όλους. Όλοι μιλούν με προϋποθέσεις, αιρέσεις, κλπ.
Η ταινία που αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο πως η συλλογική συνενοχή σώζει είναι το «Ούτε Γάτα Ούτε Ζημιά»
Ο Λαλάκης Μακρυκώστας, (Λογοθετίδης) διευθύνων σύμβουλος σε μια μεγάλη εταιρία, επικαλείται τη θέση του για να πάει στη Θεσσαλονίκη για έναν έλεγχο στο εκεί υποκατάστημα, αφήνει μόνη στο σπίτι τη γυναίκα του Πόπη (Λυβικού) και παίρνει μαζί του στο τρένο την ερωμένη του Λόλοτα. Υποψιασμένη η γυναίκα του ότι την απατά, αποφασίζει να τον πληρώσει με το ίδιο νόμισμα. Δέχεται την πρόταση του γοητευτικού Νίκου Κουτρουμπά (Κωνσταντάρα) να περάσουν μαζί ένα Σαββατοκύριακο στη Θυμαριά, φιλοξενούμενοι του σταθμάρχη Στέλιου Μολφέτα
Οι απαραίτητες εξωφρενικές συμπτώσεις φέρνουν τα ζεύγη να συγκατοικήσουν ,για ένα βράδυ ,και τότε αναπτύσσεται ένα μεγαλειώδες παιχνίδι συνενοχών, λεπτών μυνημάτων ανάμεσα στον Λαλάκη Λογοθετίδη και την Πόπη Λυβικού.
Η σκηνοθεσία, δηλαδή το μάτι του θεατή ,εμείς, αενάως παίζει με την υπόθεση ότι η Πόπη δεν είναι η Πόπη, και μέχρι το τέλος της ταινίας αυτό είναι σχεδόν αιωρούμενο
Ας ξεκινήσουμε όμως με μερικά άλλα στοιχεία της ταινίας.
Για δέστε τα μαγικά ονόματα των κυρίων υπευθύνων της φάρσας .Ο Λαλάκης και η Λολότα .Αν μου βρείτε κανένα διευθύνοντα σύμβουλο που να διανοείται το πενήντα να αυτοαποκαλείται Λαλάκης, και καμία δεσποινιδούλα που να φλερτάρει με τον Κοκότα παραλλάσσοντας ένα γράμμα, τότε ας δούμε και το 08 κανένα CEO ως Μπούλη και την γραμματέα του ως Βιζιτίτσα.
Η επιλογή των ονομάτων ,απ’ευθείας απομαγεύει τους κυρίους υπευθύνους της παρεκτροπής.
Η κορύφωση όμως και το κρυμμένο δράμα, είναι άλλο. Η αιρούμενη φιγούρα της Πόπης Λυβικού,που μας ξεγλυστράει ως παρουσία ,συνεχώς, ανασκαλεύοντας το ερώτημα ,μα τελικά είναι αυτή; Βλέπουμε λοιπόν ότι οι μεταμοντέρνες αμφισημίες ,οι ντερινατικές «διαφορές» δεν είναι για PHD φιλοσοφίας.
Είναι δίπλα μας, μέσα μας, μέσα στο σπίτι μας. Είναι οι Πόπες που ο Σακελάριος υπονοεί πως μπορεί και να μην είναι.
Σιγά σιγά όμως εμείς οι θεατές, γινόμαστε συνένοχοι στην μικροαστική απάτη. Τα συναισθήματα μας γίνονται μεστά γόνιμα μόνο με την προϋπόθεση ότι το ζεύγος ενώ ξέρει τα πάντα, θα υποδυθεί πως δεν ξέρει, θα συναινέσει στην αμοιβαία απάτη, αλλιώς το στόρι δεν δένει. Αν η Πόπη δεν είναι η Πόπη, τότε η ταινία είναι άνοστη μπαλαφάρα.
Η μαστοριά του Σακελάριου είναι ότι μας σέρνει στο φοβερό πάρτι μασκέ, όπου άπαντες φορούν τις μάσκες του εαυτού τους για να γλυτώσουν, και ποτέ δεν θα καταλάβουμε τι ακριβώς παίζεται με τις μάσκες, γιατί αυτές είναι ο όρος σταθεροποίησης της μικροαστικής συντήρησης της οικογένειας του πενήντα (μόνο????) .
Είναι γνωστό πως υπουργός της Αργεντινής βλέπει διαδήλωση στο υπουργείο του, όπου οι διαδηλωτές θέλουν να τον λυντσάρουν φορώντας αποκριάτικες μάσκες με το πρόσωπο του, και τελικά γλυτώνει γιατί φοράει την μάσκα του εαυτού του.\
Αυτό γίνεται στην ταινία, και γι’ αυτό η ταινία στέκεται σχεδόν πενήντα χρόνια. Απόδραση από το άβολο Σαββατοκύριακο δια της συνενοχής και επιστροφή στην τεχνική γαλήνη δια της σιωπής.
Αυτό θα γίνει και τώρα. Παρά τις κραυγές ,θα συναινέσουμε όλοι στην νεοελληνική συντηρητικούρα, με τους Λογοθετίδηδες να ταιριάζουνε με τις Λυβικές και κανένας στο τέλος να μην κατάλαβε αν τα είχαν πραγματικά.

DUM SPIRO SPERO

Ότι την άλλη βδομάδα πιθανότατα τη Δευτέρα, θα συναντηθούν τα μέλη του Δ.Σ. για να κουβεντιάσουν την όχι και τόσο καλή κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο σύλλογο είναι δεδομένο.
Μια νότα αισιοδοξίας άρχισε και πάλι να πλανιέται στην ατμόσφαιρα. Πως η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, είναι δεδομένο.
Έχοντας δηλώσει πως η εικόνα που οφείλει να διαμορφώνει Προοδευτική πρέπει να είναι μαχητική και αισιόδοξη, θέλω να πιστεύω ότι κάτι καλό θα προκύψει απ’ αυτή την συνάντηση.

Δεν θα μιλήσω για το τι πρέπει να γίνει παρακάτω. Το δια ταύτα νομίζω πως έχει ήδη αναλυθεί διεξοδικά.
Άλλωστε όταν έχει πάρει φωτιά το σπίτι σου, το ζητούμενο είναι να προσπαθήσεις να την σβήσεις το ταχύτερο δυνατό γλυτώνοντας όσο πιο πολλά μπορείς.
Αν την ώρα της φωτιάς αρχίσεις ν’ ασχολείσαι με το τι έπιπλα θα διαλέξεις όταν το ξαναχτίσεις, το πιθανότερο είναι πως δεν θ’ αποκτήσεις ποτέ ξανά σπίτι.
Και στο βαθμό που η (εδώ και τώρα) λύση βρίσκεται στα χέρια των μελών του Δ.Σ. (και καταλαβαίνετε πολύ καλά τι εννοώ) έχω την αίσθηση ότι δυο πράγματα μας μένουνε να κάνουμε.
Κατ’ αρχήν να περιμένουμε. Παράλληλα να στείλουμε μια χριστουγεννιάτικη ευχή στο επίσημο e-mail του συλλόγου info@aoproodeftiki.gr με πέντε λέξεις μόνο.
ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
Το γνωστό λατινικό ρητό DUM SPIRO SPERO (όσο αναπνέω ελπίζω) μέσα σε τρεις λέξεις τα λέει όλα. Περιμένουμε κι ελπίζουμε. Δ.Β.

12/18/2008

Δευτερα ή Τριτη το νεο συμβουλιο

Είμαι αρκετά μπερδεμένος και ζαλισμένος μετα το κικεώνα των εξελίξεων που έχουν πάρει μορφή
χιονοστιβάδας ,μετά την ήττα μας από τον Ολυμπιακό Λαυρίου.
Θέλω να γράψω κάποια πράγματα όπως και τα υπόλοιπα μέλη του blog ,αλλά περιμένω να ξεκαθαρίσουν
πρώτα τα πράγματα για να έχω μια σαφή εικόνα και να μπορώ να τοποθετηθώ.
Ενα πράγμα που όμως είναι άξιο αναφοράς είναι το εξής.
Σήμερα γύρω στις 6 το απόγευμα είδα μια ανακοίνωση στο επίσημο site του συλλόγου ,με ημερομηνία 18/12/2008
που ανέφερε για την παραίτηση των 3 μελών του Δ.Σ. και οτι τη Δευτέρα 22/12 θα γίνει νέο διοικητικό συμβουλιο
όπου θα συζητηθεί και η αντικατάσταση των μελών που παραιτήθηκαν.
Μια είδηση που για να είμαι ειλικρινής με χαροποίησε όχι γιατί παραιτηθήκαν 3 μέλη ,αλλά για το ότι υπάρχει
ακόμα δυνατό Δ.Σ. όπου θα συνεδριάζει για τα τεκτενόμενα του συλλόγου.
Η χαρά μου έφυγε απότομα γιατί μετά απο 10 λεπτά η ανακοίνωση είχε κατέβει.
Πηγαίνω κατευθείαν στα γραφεία του συλλόγου, όπου η κοπέλα ευγενικότατα μου είπε οτι δεν ξέρει και ούτε είναι
εκείνη υπεύθυνη για της αναρτήσεις στο site αλλά με διαβεβαίωσε οτι την δευτέρα όντως υπάρχει Δ.Σ.
Είμαι καλοπροέρετος άνθρωπος και πιστεύω ότι για αυτή την ανακοίνωση φταίει ο "ηλεκτρονικός δαίμων" και δε συμβαίνει τίποτα άλλο.
Κλείνοντας θα ήθελα να κάνω μια μικρή αναφορά για μια άλλη ιστορική ομάδα την Παναχαική.(Βιοι παράλληλοι)
Μετά την εξαγορά του 50% από γνωστό............. ο κόσμος βγήκε στο δρόμο και είδαμε πως αντέδρασαν.
Οπως πέρσυ είχαν αντιδράσει οι οπαδοί μιας άλλης ιστορικής ομάδας του Πας Γίαννενα.
Το θέμα δεν είναι σε πια κατηγορία αγωνίζεσαι, αλλά οταν έχεις ένα όνομα βαρύ σαν ιστορια ο κόσμος είναι υποχρεωμένος να είναι θεματοφύλακας του ονόματος αυτού,άμα ονομάζεσαι Λαμία μπορείς να δέχεσαι οτι ο πρόεδρος σου θα είναι ο γνωστός..........
Ακης Βεντούρης


Συμφωνα με πληροφοριες του μπλογκ, η ομαδα θα παει στο εκτος εδρας παιχνιδι στην Ροδο με τους βοηθους προπονητη...

Η συναντηση με τους οπαδους αναβαλεται. Εμεις δεν προκειτε βεβαια να κανουμε πισω και απο βδομαδα θα συναντηθουμε με το νεο συμβουλιο. Ελπιζουμε αυτοι που θα καλυψουν τις θεσεις να κανουν το παν για την ομαλη τουλαχιστον λειτουργεια του σωματειου. Εν καιρο θα δουμε...

ΚΡΙΣΗ ΚΙ ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗΣ

Ομολογώ πως δυσκολεύομαι να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη. Ότι δεν είμαι ο μόνος δεν με παρηγορεί καθόλου. Τα άσχημα μαντάτα που έρχονται από τα κατά τ’ άλλα πολύ όμορφα γραφεία του συλλόγου, μου έχουν χαλάσει εντελώς τη διάθεση.
Αλλά να ήτανε μόνο αυτό θα μπορούσα να πω ας πάει και το παλιάμπελο. Όσα γίνονται γύρω μας και μπαίνουν στο σπίτι μας από τις συσκευές ενημέρωσης: τηλεόραση, ραδιόφωνο, υπολογιστής, δείχνουν μια εικόνα λες και μας χτύπησε υιός που απειλεί να μας καταστρέψει το σκληρό δίσκο.

Καμαρώστε τον. Ο υπερασπιστής του πιστολέρο αστυνομικού που πυροβόλησε και σκότωσε τον δεκαπεντάχρονο Αλέξη, (και υπερασπίζεται με θέρμη την εκδοχή του εξοστρακισμού της σφαίρας), μετά τον δικό του εξοστρακισμό, πρώτα από τα Γιάννενα και μετά τη Λαμία, προφανώς μέσω εξοστρακισμού έφθασε μέχρι την Πάτρα για να σώσει από τον … αφανισμό την ιστορική ομάδα της πόλης.
Ποιος την οδήγησε μέχρι εκεί; Ο ‘’πλουσιότερος άνθρωπος της Αυστραλίας’’ με τον οποίο ανταλλάσσει θερμή χειραψία, και ως διαπρεπής νομικός, φιλοδοξεί να είναι εκείνος που θα καθαρίσει τη στάχτη και τη μπούρμερη που προκαλεί (και ο ίδιος) όπου πάει.
Και δικαίως απορεί γιατί κάποιοι ξεσηκώθηκαν με αφορμή την παρουσία του στα κοινά της πόλης.


Ο αριστερά εικονιζόμενος κύριος δεν πάνε δυο μήνες που επανεξελέγη θριαμβευτικά πρόεδρος της μεγαλύτερης αθλητικής ομοσπονδίας της χώρας. … Και μετά παραιτήθηκε. Έτσι απλά παραιτήθηκε. Τους ακριβείς λόγους προφανώς θα τους μάθουμε στο εγγύς μέλλον.
Ο δεξιά εικονιζόμενος φιλοδοξεί να τον διαδεχθεί. Γνωστός και μη εξαιρετέος. Με τον αδερφό του έχουν γράψει έργα και ημέρες στο ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι της χώρας.
Το πρωτοεμφανιζόμενο τύπου ‘’φραγκεντάιν’’ μοντέλο συγχώνευσης Αιγάλεω Ηλυσιακού που έχει προκαλέσει αγανάκτηση στις τάξεις των φιλάθλων των δύο ομάδων και όχι μόνο, πιθανόν να έχει προκριθεί από την πλευρά του σαν πρότυπο μοντέλο γενικευμένης χρήσης που ταιριάζει ‘’γάντι’’ στο δύσμοιρο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Τι να πει κανείς. Θυμίζω απλά πως οι πρώτες συλλαβές των ονομάτων των δύο αδερφών σχηματίζουν έστω και ανορθόγραφα μια γνωστή λέξη … ‘’Βι Θω ς’’.
Οι πρόεδροι των ενώσεων που θα επιστρέψουν σε λίγο στις κάλπες, ας το σκεφτούν καλά προτού ψηφίσουν, γιατί τα παπαγαλάκια μου λένε ότι στην πιάτσα έχουν αρχίσει να κυκλοφορούν.
με ΑΠΟΨΗ



Η αριστερή φωτογραφία απεικονίζει την προτίμηση του πρώτου κυρίου για το νέο γήπεδο της ΑΕΚ. Η δεύτερη του επόμενου. Μετά την ρύθμιση των χρεών της ΠΑΕ ΑΕΚ με το άρθρο 44, τα εκατομμύρια ‘’τρέχουν’’ κόβοντας την ανάσα.


Πάντως για την ώρα η ομάδα μπάσκετ του συλλόγου που πριν 40 χρόνια κέρδιζε ευρωπαϊκό τίτλο στο κατάμεστο παναθηναϊκό στάδιο, χρησιμοποιεί σαν έδρα το παλιό ‘’γηπεδάκι’’ του Σπόρτινγκ, όπως αποφάσισε μάλλον ορθά η διοίκηση του εικονιζόμενου κυρίου, γιατί ελλείψει σοβαρού επενδυτή, πρέπει να βγάλουν το χειμώνα μ’ ένα φτωχικό ‘’επενδύτη’’ ή ‘’παλτουδιά’’ αν σας κάθεται καλύτερα, όπως λέει και το παλιό τραγούδι.


Ποιος Ιονέσκο και θέατρο του παραλόγου. Αν υπάρχει κάτι που ταιριάζει γάντι σ’ αυτόν τον τίτλο αυτό δεν είναι άλλο από το νέο γήπεδο του Παναθηναϊκού, που βάλλεται μέσα στον ορυμαγδό των ανακοινώσεων από την επιτροπή κατοίκων, την ΠΑΕ ΠΑΟ, τον δήμο Αθηναίων, τον ΣΥΡΙΖΑ, τον οπαδικό τύπο, τους ‘’εργαζόμενους΄΄ και όποιον τέλος πάντων επιθυμεί να έχει άποψη επί του θέματος.
Για να μπείτε στο κλίμα, όπως διαβάζω στο antinews η επιτροπή κατοίκων κατηγόρησε τον μεγαλοκατασκευαστή Βωβό ότι κάνει αντιφατικές δηλώσεις λέγοντας:
Στους Αθηναίους, ότι δεν θα γίνει η διπλή ανάπλαση
Στους Παναθηναϊκούς ότι δεν θα γίνει το γήπεδο
Στους εργαζόμενους του ότι θα χάσουν τη δουλειά τους
Σους Μαρουσιώτες ότι θα κλείσει η ομάδα μπάσκετ της πόλης !!!
Στο ΣτΕ ότι η εταιρία του θα πάθει ανεπανόρθωτη οικονομική βλάβη
Αδέρφια έλεος. Δεν είναι δυνατόν να παραπέμπουμε τα πάντα στα δικαστήρια γιατί αδυνατούμε να βρούμε ή να δρομολογήσουμε πολιτικές λύσεις. Το ίδιο επικίνδυνο παιχνίδι παίζει και η κυβέρνηση που προκειμένου να πετάξει από πάνω της τα βάρη των σκανδάλων παραπέμπει τα πάντα στις δικαστικές καλένδες.
Αν είναι έτσι, τότε να διαλύσουμε τη βουλή και να εκχωρήσουμε όλες της αρμοδιότητες της στο συμβούλιο επικρατείας.


Όπως φαίνεται με την συγκεκριμένη κυβέρνηση δεν έχουν πρόβλημα μόνο τα παιδιά που κάνουν με τις φανέλες τους merchandising υπέρ των κινητοποιήσεων είτε στήνουν πανώ στην Ακρόπολη.
Έχει και ο επιχειρηματικός κόσμος. Όπως δηλώνει ο πρόεδρος του ΣΕΒ που δεν παίρνει θέση κατά τον κινητοποιήσεων λέει ευθαρσώς πως ο τόπος έχει ανάγκη από άλλη κυβέρνηση και άλλη πολιτική.

Διαβάστε μέρος των δηλώσεων του:
Κανείς δεν μπορεί να αυτοεξαιρεθεί από τη συλλογική ευθύνη που φέρουμε για το απαξιωμένο σύστημα το οποίο οι νέοι μας αισθάνθηκαν την ανάγκη να πετροβολήσουν» δήλωσε σήμερα ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δημήτρης Δασκαλόπουλος, σε συνάντησή του με δημοσιογράφους και πρόσθεσε, μεταξύ άλλων:
«Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το εκκωφαντικό μήνυμα που μας στέλνουν οι νέοι. Ούτε να το πνίξουμε με τα δακρυγόνα. Τα παιδιά αυτά είναι ο καθρέφτης μας. Η οργή, η απελπισία τους αντανακλούν μια ελληνική πραγματικότητα στην οποία περισσεύει η διαφθορά και σπανίζουν οι αξίες. Είμαστε ευτραφείς και ανυπόληπτοι στα μάτια των νέων μας….Τις τελευταίες ημέρες καταδείχθηκε η ανυπαρξία του κράτους και η χρεοκοπία των θεσμών. Το κοινωνικό ξέσπασμα επιτάθηκε από την οικονομική κρίση, η οποία θα ενταθεί τους επόμενους μήνες…Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών σηματοδοτούν το τέλος μιας εποχής και τώρα που λιγοστεύει το οικονομικό κεφάλαιο απαιτείται να επενδυθεί πολιτικό κεφάλαιο στην αντιμετώπιση της κρίσης..»
Ο κ. Δασκαλόπουλος τόνισε επίσης ότι «ο τόπος χρειάζεται ισχυρή και αξιόπιστη διακυβέρνηση». «Έχουμε ανάγκη από μια ενιαία βούληση, ικανή να προχωρήσει επιτέλους ένα μακρόπνοο πρόγραμμα απαραίτητων αλλαγών στην λειτουργία των θεσμών, στην παιδεία, στη δημόσια διοίκηση και στην αναπτυξιακή δομή».


Βέβαια εδώ το ζήτημα έχει να κάνει με το περιεχόμενο των μεταρρυθμίσεων. Γιατί αν λείψουν τα ‘’μεζεδάκια’’ του ευτραφούς σύγχρονου Κύκλωπα, τότε θα πεθάνει κι ο ίδιος από ασιτία.
Εδώ που φθάσαμε το ζητούμενο δεν είναι μόνο ίση μεταχείριση και ίσα δικαιώματα για όλους, αλλά πως θα κάνουμε τον πλανήτη γη να μας χωράει όλους, γιατί όπως φαίνεται αν δεν μας αντέχει όλους, σίγουρα δεν μας αντέχει άλλο με τα μυαλά που κουβαλάμε.


Άφησα τα καθ’ ημάς για το τέλος. Όχι δεν ξέρω τι θα γίνει και που θα καταλήξει αυτή η ιστορία. Το σίγουρο είναι πως ο Μπαταγιάννης ο Φελλάς το blog, οι οργανωμένοι φίλαθλοι όλοι ‘’φρουροί του τάγματος του Φοίνικα’’, θα είναι πάντα εδώ για να δίνουν τη μάχη τους.
Το ζήτημα είναι τι γίνεται με τα νέα διοικητικά μέλη που υποσχέθηκαν την μεγάλη αλλαγή. Τα μαγικά του Harry Potter φαίνεται πως έχουν τελειώσει κι εκείνο που χρειάζεται πλέον είναι συννενόηση και κοινή προσπάθεια.
Πέρα από τα όποια προβλήματα έχουν ανακύψει δεν νομίζω να έχουν παράπονο από τον τρόπο που τους φέρθηκε και τους φέρεται ο κόσμος της ομάδας.
Όταν μια προσπάθεια (με όσο καλές προθέσεις και να ‘ναι φορτωμένη) παραμένει ασυντόνιστη τότε το τελικό αποτέλεσμα θα είναι μικρότερο από το άθροισμα των επί μέρους προσπαθειών.
Μόνο αν υπάρξει ενιαία και συλλογική προσπάθεια το αποτέλεσμα θα λειτουργήσει πολλαπλασιαστικά. Αφού υπάρχει κατανόηση, ας πάμε και στην συννενόηση. Ποτέ δεν είναι αργά.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Ίσταμαι σημαίνει στέκομαι. Από κει προέρχεται και η ανάσταση. Το ζητούμενο της επ-ανάστασης ετυμολογικά τουλάχιστον σημαίνει να ξανασηκωθούμε, και να σταθούμε στα πόδια μας.
Η αναγέννηση είναι εξ ορισμού δίδυμο αδερφάκι της επανάστασης. Και για να ‘χει αποτέλεσμα η αναγέννηση και η διαχείριση της κρίσης όσο μεγάλη κι αν είναι αυτή, η συνεννόηση ήταν και παραμένει το μεγάλο κομβικό σημείο.
Γιατί καλοί είναι οι ήρωες αλλά κατά κανόνα συνηθίζουμε να τους θυμόμαστε στα μνημόσυνα βουτώντας το παξιμαδάκι στον καφέ της παρηγοριάς. Είναι αμαρτία από τον θεό να ξαναγυρίσουμε σ’ αυτό το σημείο. Δ.Β.

12/17/2008

ΩΡΑ ΕΥΘΥΝΗΣ

Ομολογώ πως έπεσα από τα σύννεφα διαβάζοντας τα περί παραίτησης τριών μελών της διοίκησης του συλλόγου.
Το έμαθα από το blog διαβάζοντας την πρόσφατη ανάρτηση του Βασίλη. Τηλεφωνικά μου είπε ότι η παραίτηση τους δημοσιεύθηκε σήμερα στο ΦΩΣ.
Δυο μικρά σχόλια πριν πάμε παρακάτω. Ο Βασίλης έγραψε χθες για επιβεβαιωμένο ραντεβού μεταξύ διοίκησης και αντιπροσωπείας φιλάθλων την Παρασκευή, και σήμερα διαπίστωσα ότι η παραίτηση είχε δοθεί στον τύπο από χθες προκειμένου να προλάβει να δημοσιευθεί στο σημερινό φύλλο!
Πάμε τώρα και στο δια ταύτα. Με την παραίτηση των τριών συγκεκριμένων μελών (για λόγους που δεν είναι ακόμα ευκρινείς) στην ουσία δεν υπάρχει διοίκηση για τον πολύ απλό λόγο πως όταν παραιτείται πρόεδρος και γραμματέας δεν υπάρχουν υπογραφές που να επικυρώνουν οποιαδήποτε απόφαση λαμβάνει ο σύλλογος. Κι αν σ’ αυτά προσθέσουμε και την παραίτηση του ταμία έδεσε το γλυκό.
Δίπλα στο εντελώς πρακτικό πρόβλημα που προέκυψε, υπάρχει εξ ορισμού κι ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα δεοντολογίας. Όταν είσαι πρόεδρος ενός συλλόγου (του όποιου συλλόγου), λόγοι αρχών επιβάλλουν να συγκαλέσεις Δ.Σ. και εκεί να πεις κατ’ αρχήν ότι προτίθεσαι να πεις.
Είναι δεδομένο πως με το στανιό δουλείες δεν γίνονται, και ο καθένας δικαιούται να παραιτηθεί από κάτι που στηρίζεται πρώτιστα στον εθελοντισμό. Μέχρι εκεί όμως. Το να μαθαίνουμε τα γεγονότα από τις εφημερίδες είναι άδικο για όλους. Τον σύλλογο, την διοίκηση, τον κόσμο.
Συνεχίζω. Το να πέσουν οι πάντες πάνω στο Μπαταγιάννη και άδικο είναι, και στερείται νοήματος. Ο Παναγιώτης φορτώθηκε τις τύχες του συλλόγου σ’ ένα οριακό σημείο πέρυσι, κράτησε την ποδοσφαιρική ομάδα στην κατηγορία, ανέβασε το μπάσκετ, εξασφάλισε την λειτουργία όλων των τμημάτων υποδομής, και έδωσε την σκυτάλη σ’ ένα πανίσχυρο όμιλο επιχειρηματιών (αυτό δεν αμφισβητείται) για να οδηγήσει τον σύλλογο ψηλότερα. Με τα λάθη του και τα σωστά του έχει προσφέρει πολλά για πάρα πολλά χρόνια. Φτάνει.
Το τι μέλλει γενέσθαι έχει δυο σκέλη. Κατ’ αρχήν στη διοίκηση (υπάρχουν;) ακόμα τρία πραγματικά επιφανή από κάθε άποψη πρόσωπα. Παναγιωτίδης, Μόλαρης, Καρπενάρος. Οφείλουν να πάρουν θέση. Θα πάρουν;
Πρέπει άμεσα να συγκληθεί το Δ,Σ. για να αναπληρώσει τα μέλη που παραιτήθηκαν, γιατί αλλιώς ο σύλλογος δεν μπορεί να λειτουργήσει.
Πως θα κατέβει η ομάδα στο κυριακάτικο παιχνίδι με τον προπονητή άντε για, παραμένει ζητούμενο.
Θέλω να παρακαλέσω τα δύο μέλη που εκπροσωπούν φιλάθλους και παλαιμάχους στο Δ.Σ. να αναλάβουν άμεσες πρωτοβουλίες για λογαριασμό του κόσμου που εκπροσωπούν, και το blog θα είναι πάντα ανοιχτό όχι μόνο για κατάθεση απόψεων, αλλά και της αναγκαίας για όλους μας ενημέρωσης.
Για να λύσεις ένα πρόβλημα πρέπει να γνωρίζεις τις παραμέτρους που το διαμορφώνουν. Εκείνο λοιπόν που πρέπει να ξεκαθαρίσει εδώ και τώρα, είναι το σε ποιο σημείο βρισκόμαστε.
Η διοίκηση ως το τέλος της αγωνιστικής περιόδου τουλάχιστον, έχει αναλάβει συγκεκριμένες οικονομικές υποχρεώσεις. Τι θα γίνει με όλο αυτό το κομμάτι δεν είμαι σε θέση να σας απαντήσω.
Για να προτείνει κανείς οτιδήποτε, πρέπει πρώτιστα να γνωρίζει. Για να γνωρίζει πρέπει να πληροφορηθεί. Κι αυτό είναι το μεγάλο ζητούμενο. Το μόνο που ρισκάρω να πω είναι πως αν είχαμε πάει σε συνέλευση από τότε που το φωνάζαμε, πιθανότατα να μην είχαμε οδηγηθεί ως εδώ.
Πριν φθάσω στο δια ταύτα θα αφηγηθώ μια μικρή ιστορία. Ανήμερα Χριστούγεννα στην χειμωνιάτικη ατμόσφαιρα του Άθωνα. Μετά την ολονύχτια λειτουργία και την πρωινή τράπεζα, καθόμαστε στο ύπαιθρο ατενίζοντας το χιονισμένο τοπίο.
Ο γέροντας που έχει αναλάβει την ξενάγηση μας, είναι εκείνος που λέει τη φράση που μας αφήνει σύξυλους. Εμείς οι ορθόδοξοι είπε δεν πιστεύουμε στο πεπρωμένο γιατί με τη στάση μας μπορούμε ν’ αλλάξουμε τις αποφάσεις του θεού!
Ακόμα κι αν εννοούσε την μετάνοια και την προσευχή, η συγκεκριμένη άποψη και έτσι όπως διατυπώθηκε, είναι εντελώς ανατρεπτική σε σχέση με το τι νομίζουμε πως είναι ορθοδοξία.
Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι ν’ αλλάξουμε τις αποφάσεις του θεού. Ξέρω όμως πως τις αποφάσεις που αφορούν τα του οίκου μας μπορούμε και οφείλουμε να τις επηρεάσουμε.
Όπως και να διαμορφωθεί η κατάσταση η Προοδευτική πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει μεταλαμπαδεύοντας προς τα έξω, μια στάση ζωής μαχητική και αισιόδοξη.
Και μην ξεχνάμε την θαλασσινή παροιμία που λέει πως όπως βρίσκεις τον καιρό έτσι και να τον αρμενίζεις. Αδέρφια ψυχραιμία. Αν όπως λέει ο γέροντας μπορούμε να επηρεάζουμε τις αποφάσεις του θεού, δεν χρειάζεται να τον πιέζουμε να επιταχύνει την συντέλεια του κόσμου. Δ.Β.

Στους 11 η διαφορα

κερδισε ο Σαρωνικος και εφυγε... στο εξ αναβολης παιχνιδι με το Αφαντου. Η ανοδος μας αφησε χρονους. Αλλα με αυτα που βλεπουμε ποιος νοιαζεται...

Τα καταφερατε να τα κανετε μπουρδελο παλι... Τοσα ονειρα στα σκουπιδια...

Εξελιξεις στα διοικητικα

Παραιτηθηκαν σημερα απο τις θεσεις τους ο προεδρος κ. Κωστογιαννης, ο Στεφανος και o Γιώργος Σταμουλας απο γ. γραμματεας και ταμιας αντιστοιχα. Συμφωνα με δηλωσεις τους θα παραμεινουν διπλα στην ομαδα ψυχικα και υλικα.

Ποιον θα συναντησουμε εμεις την Παρασκευη ρε παιδια??? Τι γινεται? Το επισημο δεν γραφει τιποτα και μεις ειμαστε στην απέξω και σε αναμμενα καρφια.

Τι θα πουμε στην συναντηση

  1. Ζηταμε να γινει ανοιχτη γενικη συνελευση. Να δωσει παρον το συνολο της διοικησης.
  2. Να αρχισει η εγγραφη μελων στον ερασιτεχνη και να γινουμε σωματειο μελων και λαικης βασης
  3. Να δωθει βαρυτητα στα τμηματα της ομαδας και να ανοιξουν νεα. Οι ακαδημιες ειναι το μελλον και η βαση για ενα μεγαλο σωματειο.
  4. Να ξεκινησει η στρατηγικη για την αποκτηση δικου μας γηπεδου.
  5. Να δωθει η μικροφωνικη εγκατασταση του γηπεδου στους οπαδους, για να ακουστει ο υμνος μας μετα απο χρονια.
  6. Να χαραξουμε νεα στρατηγικη επικοινωνιας με τον κοσμο και τα ΜΜΕ. Εχουμε φωνη και πρεπει να το δειξουμε σε ολους.
  7. Να δωσουμε εισητηρια στα σχολεια. Το ειπατε αλλα δεν το κανετε.
  8. Να εχουμε συνεργασια με τον Δημο Νικαιας και Κορυδαλλου σε ολα τα επιπεδα, για να ξανα ανθισει η ομαδα στα χωματα που γεννηθηκε.
  9. Να γινουν μεταγγραφες για να χτισουμε ομαδα. Ακομα και αν χαθει η ανοδος θα ειμαστε ετοιμοι για του χρονου.
  10. Να μπει στα αποδυτηρια ανθρωπος που θα εμπνεει τους ποδοσφαιριστες και θα μεταδωσει την φλογα του Φοινικα.
  11. Να γυρισουν σε ενεργα ποστα ανθρωποι που μπηκαν στο περιθωριο. Ανθρωποι που ξερουν και μπορουν να προσφερουν στα τμηματα.

Αυτα και πολλα αλλα θα πουμε και ελπιζουμε να ακουστουμε. Πολλοι απο σας βλεπετε οτι επιμενουμε στα θεματα του ερασιτεχνη. Το κανουμε για δυο λογους. Ο πρωτος ειναι οτι οταν εφυγε ο Καρρας ο ερασιτεχνης πηρε στα χερια του το ποδοσφαιρικο τμημα και παραλιγο να ειμασταν τωρα Ερμης- Προοδευτικη. Πουληθηκαν παιχτες και εγινε μπουρδελο. Αμα εχεις μελοι που θα ειναι ενεργοι φρουροι δεν μπορει ο καθε τυχαιος να σε κανει οτι θελει. Το δευτερο ειναι οτι ο κ. Μπαταγιαννης δεν εχει μιλησει ακομα. Γιατι αραγε? Τι εχει γινει και μπηκε στο περιθωριο ενας ανθρωπος που βγηκε απο τα σπλαχνα των συνδεσμων, ενας ανθρωπος που βγηκε μπροστα σε χαλεπους καιρους, που εδωσε λυσεις οταν επρεπε, που παλεψε για το γηπεδικο?? Δεν ποναει με αυτα που βλεπει?. Ξερουμε οτι μαζι με αλλους κανουν μια τρομερη δουλεια με πενιχρα μεσα στα μπασκετ και στο βολλευ. Σηκωνει μονος σχεδον το βαρος ολλων των τμηματων. Γιατι? Και μαζι με αυτον και αλλοι παραμενουν στην σκια. Αυτο πρεπει να σταματησει. Εμεις καλουμε τον Παναγιωτη να μιλησει και να βγει ξανα μπροσταρης. Επισης καλουμε ολους σας στο γηπεδο. Δεν χαθηκε τιποτα και πρεπει να ειμαστε στην πρωτη γραμμη. Εχω πει πολλες φορες οτι ο Φοινικας δεν σωθηκε ακομα, δεν βγηκαμε ακομα απο τον βουρκο.

ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΑΝΕ ΒΓΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΚΑΙ ΠΑΛΕΨΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΝΙΚΗ.

ΑΝ Μ’ ΑΞΙΩΣΕΙ Ο ΘΕΟΣ


Κι εκεί που λες δόξασει ο θεός βοήθα Παναγιά μου. Το σκωτσέζικο ντουζ συναισθημάτων που μας έχει υποβάλλει το τελευταίο διάστημα η Προδευτικάρα μου έφερε στο νου ένα εντελώς ιδιαίτερο τραγούδι του Μάρκου Βαμβακάρη τους στίχους του οποίου παραθέτω στη συνέχεια.

Αν μ’ αξιώσει ο Θεός λεφτά και αποκτήσω
θα χτίσω ένα μέγαρο τους πλούσιους να ελκύσω
θα 'ρχόντουσαν πελάτες μου κορίτσια να 'χουν τρέλες
κι ο Βίλι Φριτς θα σκάρωνε αφράτους αργιλέδες

Η Γκρέτα Γκάρμπο μάγκα μου θ' ανάβει το τσιμπούκι
κι ο Ζακ Κιεπούρα στη γωνιά θα παίζει το μπουζούκι
οΤζίμι Λόντος για νταής θα κάθεται στις τσίλιες
κι η Λίλιαν η Χάρβει θα διώχνει τις μπασκίνες

Πρέπει να χτίσω ένα τζαμί για όλα τα δερβίσια
και με κουπέ πολιτικό να 'ρχονται τα κορίτσια

Διαβάζω στο blog την αγωνία των Προδευτικάνων ακόμα και τώρα να τολμήσουμε για το διαφορετικό το παραπάνω. Να παλέψουμε για την μεγάλη ανατροπή που θα μας φέρει βαθμιαία στο μέγαρο. Όχι της μουσικής αλλά του ποδοσφαίρου. Την πολυπόθητη Α εθνική.
Αγράμματοι άνθρωποι οι παλιοί ρεμπέτες δεν είχαν κανένα πρόβλημα να χρησιμοποιήσουν ‘’παράτερες’’ λέξεις ή φράσεις προκειμένου να στρώσει η ρίμα του τραγουδιού. Έτσι προέκυψε στο τραγούδι η φράση ‘’τους πλούσιους να ελκύσω’’ που ακούγεται στο πρώτο κουπλέ.
Να σημειώσω πως ο αγράμματος Μάρκος υπαγόρευε τους στίχους των τραγουδιών του στον γιο του Δομένικο για να μην τους ξεχνάει, αν κι εδώ οι στίχοι αποδίδονται στον Γιώργο Φωτίδα.
Κι επειδή τα μεταξωτά βρακιά θέλουν κι επιδέξιους κώλους όπως λέει η γνωστή παροιμία αδέρφια, αυτό στην δική μας περίπτωση σημαίνει πως πρέπει να γίνουμε πραγματικά ΕΛΚΥΣΤΙΚΟΙ στην προσπάθεια μας να κάνουμε τα όνειρα μας πραγματικότητα, κάτι που σημαίνει πως έχουμε πολλά ακόμα να φτιάξουμε.
Ας ξαναγυρίσουμε όμως στο τραγούδι και την ιστορία του.
Ο ‘’σινεμάς’’ εκείνης της εποχής είναι η πρώτη σύγχρονη αίσθηση εικονικής πραγματικότητας που αντικρύζουν οι άνθρωποι και στην κυριολεξία εκστασιάζονται. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ρεμπέτες της εποχής που σμίγουν στα τραγούδια τους, τις εντυπώσεις της εικονικής πραγματικότητας με όσα ζουν στην καθημερινότητα τους.




Στο συγκεκριμένο τραγούδι όλα ανακατεύονται μ’ ένα τρόπο κυριολεκτικά σουρεαλιστικό. Μεγάλοι πρωταγωνιστές της εποχής, (Jan Kiepoura, Lillian Harvey, Greta Garbo, Walter Fritz. αλλά και μεγάλοι παλαιστές όπως ο Τζιμ Λόντος στον οποίο ο Μάρκος έχει αφιερώσει και τραγούδι.



Αξίζει να πούμε ότι ο Τζιμ Λόντος ήταν για το αμερικάνικο κατς ότι ο Sugar Ray Robinson για την πυγμαχία. 10 ήττες σε 2500 αγώνες παγκόσμιοι τίτλοι και ένα κόλπο που έμεινε στην ιστορία. Το περίφημο ‘’αεροπλανικό’’. (Βούταγε τους αντιπάλους από το καρύδι, αυτοί παρέλυαν σαν κοτόπουλα, κι αφού τους έφερνε βόλτα στον αέρα, μετά και τους έσκαγε κάτω σαν καρπούζι).
Δείτε με τι μοναδικό τρόπο μπαίνουν στο τραγούδι, από τι μια οι εικόνες του νέου ‘’φραγκολεβαντίνικου’’ τρόπου ζωής, κι από την άλλη οι oriental συνήθειες που έφεραν οι πρόσφυγες τις καθ’ ημάς ανατολής από τις πατρίδες τους.
Και κορίτσια να ‘χουν τρέλες ορέγονταν ο Μάρκος κι η παρέα του, και νταήδες τσιλιαδόρους που να το λέει η καρδιά τους, μόνο τη μπασκιναρία δεν γούσταρε.
Παιδί της εποχής του κεφάριζε καταστάσεις μαγκιόρικες φτιαγμένες για ντερβισόπαιδα με όλα τα σέα και μέα. Τσιμπούκια, μπουζούκια και λοιπά παρελκόμενα.



Ο Μάρκος έζησε σε μια μεταβατική εποχή. Μεγάλοι πόλεμοι, προσφυγιά, φτώχια και παραβατικότητα από την μια μεριά, νέες τεχνολογίες (σινεμά), και χλιδή στα υπερπολυτελή πολίτικα καφέ αμάν με ξεπεσμένες πριγκίπισσες της τσαρικής Ρωσίας ‘’θύματα’’ της Οκτωβριανής επανάστασης να προσφέρονται για ‘’συνοδεία’’ των επώνυμων πελατών από την άλλη.
Έπρεπε όλες αυτές οι εικόνες να γίνουν τραγούδι. Και ο ‘’αλητεμένος’’ λούμπεν κόσμος όπως τον αποκάλεσε, που συνάντησε ερχόμενος στον Πειραιά στα δώδεκα του, αλλά και τ’ αστέρια ενός άλλου κόσμου που άρχιζαν σιγά σιγά να μπαίνουν στη ζωή μας. Και τα έκανε.
Το ‘’σύστημα’’ δεν του συγχώρησε ποτέ ότι έγραφε και τραγούδαγε όπως μίλαγε κι ότι βίωνε τη ζωή του. Μαγκίτης κι αλανιάρης, ντερβίσης και άλλα πολλά, σύμβολα και κώδικες της ιδιότυπης αργκό του δικού του κόσμου, που μαστίγωνε τον καθωπρεπισμό των δήθεν της εποχής του.



Γι’ αυτό και πέρασε μαύρη φτώχεια στα χρόνια της απόρριψης, κερδίζοντας φραγκοδίφραγκα από το πιατάκι που έβγαζε στις ταβέρνες που έπαιζε, μέχρι τα χρόνια του 60 που ο ημίθεος Μπιθικώτσης ερμηνεύοντας σε δεύτερη εκτέλεση τα τραγούδια του τον οδήγησε στην κορυφή και την καταξίωση.
Για σκεφτείτε το αδέρφια. Τον καιρό που ο Μάρκος δημιουργούσε ένα ολόκληρο μουσικό ρεύμα με το ανεπανάληπτο μουσικό σχήμα που ονομάσθηκε ‘’Τετράς η ξακουστή του Πειραιώς’’ η Προοδευτική παιδί κι αυτή των δύο κόσμων, από τη μια με το μορφωτικό της τμήμα οργάνωνε μουσικές εκδηλώσεις με μαντολινάτες τρανή εκδήλωση της μικρασιάτικης ιδιοσυγκρασίας της, κι από την άλλη έδινε μάχες για την στέγαση των ξεκληρισμένων προσφύγων.
Μην απογοητεύεστε αδέρφια. Απλώς αυτή τη στιγμή μοιάζουμε με πιεσμένο ελατήριο. Όταν αποσυμπιεστούμε κι αυτό πιστεύω πως δεν θ’ αργήσει να γίνει, η συσσωρευμένη δυναμική που θα ελευθερωθεί θα μας απογειώσει. Γι’ αυτό υπομονή και ψυχραιμία.
Πάμε όμως ξανά στο τραγούδι μας που το ξανατραγούδησε σε δεύτερη εκτέλεση ο γιος του Στέλιος, σπουδαίος συνθέτης και μπουζουξής αλλάζοντας τα λόγια του τραγουδιού αλλά κρατώντας αναλλοίωτη την μποέμικη διάθεση όλου αυτού του κόσμου που περιγράφει.




ΑΝ Μ’ ΑΞΙΩΣΕΙ Ο ΘΕΟΣ

Αν μ’ αξιώσει ο θεός λεφτά και αποκτήσω
θ' αγόραζα ένα κότερο τον κόσμο να γυρίσω

Για τους μπεκρήδες τους φτωχούς ταβέρνα θε να χτίσω
χωρίς λεφτά να πίνουνε το πρόβλημα να λύσω

Θα ξόδευα θα γλένταγα μα και θα συμπονούσα
κι όσους φτωχούς θα γνώριζα θα τους εβοηθούσα

Κάνε καλό βρε άνθρωπε στον κόσμο όσο ζήσεις
γιατί θε να 'ρθει μια στιγμή που εδώ θε να τ' αφήσεις

Τι να τα κάνεις τα λεφτά όσα κι αν αποκτήσεις
κομπόδεμα σαν τα κρατάς και δεν θα τα γλεντήσεις

Όμως ούτε αυτή η τόσο όμορφη δεύτερη εκτέλεση είναι το σημαντικότερο πράγμα που συνέβη στην παραμυθένια ιστορία του συγκεκριμένου τραγουδιού.
Το πιο σημαντικό συνέβη το 1968 όταν η ΕΜΙ κυκλοφορεί πάνω σε μουσική επεξεργασία του Σταύρου Ξαρχάκου το δίσκο ‘’Μάρκος ο δάσκαλός μας’’, με το εξώφυλλο του δίσκου φιλοτεχνημένο από τον μεγάλο Γιάννη Τσαρούχη.



Εκεί το τραγούδι ερμηνεύεται μ’ ένα πραγματικά απίστευτο τρόπο ανατρεπτικό και εντελώς θεατράλε από τον ένα και μοναδικό Γιώργο Ζαμπέτα, μ’ ένα τρόπο που μόνο ο συνθέτης κι ερμηνευτής του περίφημου και διαχρονικού, ‘’γουστάρει τον αράπη το μαύρο το σκύλο τον ταμ ταμ ταμ’’ μπορούσε να πει.


Όμως τα όμορφα στο συγκεκριμένο δίσκο δεν τελειώνουν εδώ. Υπάρχει κι ένα τραγούδι του Μάρκου που λες και γράφτηκε για μας μόνο για μας, το ερμηνεύει σε δεύτερη εκτέλεση με τη μοναδική φωνή του ο Σταμάτης Κόκοτας, και πριν διαβάσετε τους στίχους (κι εδώ του Γιώργου Φωτίδα), πάρτε βαθειά αναπνοή γιατί θα σας χρειαστεί σίγουρα.

ΦΟΡΑΣ ΦΟΥΣΤΑΝΙ ΒΥΣΣΙΝΙ

Φοράς φουστάνι βυσσινί, κουκλίτσα μου
από μετάξι φίνο
Στις πιέτες του μπερδεύτηκα, μανίτσα μου
κι απ' τον καημό μου σβήνω

Φουστάνι σκανταλιάρικο, κουκλάκι μου
και τορνευτή γαμπίτσα
Σε κάνουνε πώς να στο πω, μικράκι μου
μια ζωντανή κουκλίτσα

Το φουστανάκι σου αυτό, μανίτσα μου
αν το ξαναφορέσεις
Θε να σε κλέψω μια βραδιά, κουκλίτσα μου
γιατί πολύ μ' αρέσεις

Σκεφτείτε αδέρφια, πως τον Μάρκο που πέθανε το 72 σαν δημότης Κορυδαλλού παρακαλώ, που τα παιδιά και οι απόγονοι του έζησαν και ζουν εδώ, η δημοτική αρχή (όχι η σημερινή) που τόλμησε να εκχωρήσει την αίθουσα του πνευματικού κέντρου της πόλης πριν λίγα χρόνια στον Μπίγαλη … και κάτι άλλους, όχι μόνο δεν τον έχει τιμήσει, αλλά δεν έχει κάνει ούτε καν μια μικρή αναφορά που να συνδέει την τεράστια μορφή που λεγόταν Μάρκος Βαμβακάρης μ’ αυτή την πόλη.
Πάνω σ’ αυτό όμως σιωπώ, αλλά μόνο για την ώρα.
Δεν άντεξα όμως τον πειρασμό (διαβάζοντας τους στίχους από το βυσσινί φουστάνι) να σκεφτώ, τι μπορεί να συμβεί όταν ο αντρικός εγκέφαλος αρχίσει ν’ ανεβάζει στροφές και θερμοκρασία στη θέα μιας υπέροχης γυναικείας γάμπας που ξεπροβάλλει ξεδιάντροπα μέσα από ένα ακριβό μεταξωτό φόρεμα.
Ας αφήσουμε τον μεγάλο Προδευτικάνο Γιάννη Καλαμίτση να μας το περιγράψει. Μουσική και ερμηνεία Κώστας Τουρνάς:




ΔΕΝ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΩ Σ’ AUTOBIANCHI

Τ' αριστερό μου χέρι βγαίνει απ' το παράθυρο
Και το χειρόφρενο να μου τρυπάει τη πλάτη
Αν το αμάξι ήταν μεγάλο και τετράθυρο
Θα ‘χε καθίσματα που γίνονται κρεβάτι

Μα είναι μικρό, είναι στενό κι εγώ ζορίζομαι
Και δε βολεύομαι παρ' όλη τη προσπάθεια
Τα κόκαλα μου κάνουν γκρα και ας ελπίσουμε
Πως δε θα βγούμε από 'δω με δισκοπάθεια

Απ' το σταθμό 9.84
Αφιερώνουμε τραγούδια του 60
Κι εγώ που είμαι 1 και 84
Διπλώνω δίπλα σου να γίνω 1.50

Δύσκολη η θέση μου και δεν την εκτιμάς καλά
Μην είσαι τόσο βιαστική και ορεξάτη
Έχω βρεθεί με το τιμόνι παραμάσχαλα
Και το λεβιέ των ταχυτήτων μες στο μάτι

Βρε δεν το ξανακάνω σε Autobianchi
Ποτέ ξανά ποτέ λόγω τιμής
Βρε δεν το ξανακάνω σε Autobianchi
Ποτέ ξανά ποτέ ότι κι αν πεις

Βλέπω και ύποπτες σκιές να περιφέρονται
Έγινα νούμερο στα μάτια των εκφύλων
Αυτοί τη βρίσκουν με όσα βλέπουν αλλά χαίρονται
Όταν παθαίνεις μετατόπιση σπονδύλων

Νιώθω τα πόδια μου πιασμένα και δυσκίνητα
Μην σπρώχνεις έτσι θα τρυπήσει η λαμαρίνα
Να πάρει ο διάολος τα μικρά τα αυτοκίνητα
Όχι δεν το 'κανα ποτέ μου σε Cortina

Και το χειρόφρενο δες θέση που το βάζουνε
Έχει την όπισθεν για φρένο κι είναι εντάξει
Μ' αγγίζεις κι όλα γύρω σαν να φεύγουν μοιάζουνε
Ρε συ δε φεύγουνε αυτά τσουλάει τ' αμάξι

Κοίτα στιγμή που βρήκε πάνω στο καλύτερο
Μη σταματάς, λίγο ακόμα, έλα τώρα
Κοίτα που βρήκανε να βάλουν το περίπτερο
Στην ερημιά του κόσμου, μες στη κατηφόρα

Βρε δεν το ξανακάνω σε Autobianchi
Ποτέ ξανά ποτέ λόγω τιμής
Βρε δεν το ξανακάνω σε Autobianchi
Ποτέ ξανά ποτέ ότι κι αν πεις

Κι αν νομίζετε ότι τα ωραία τελειώνουν εδώ, διαβάστε και δυο συγκλονιστικά σχόλια που γράφτηκαν για το συγκεκριμένο τραγούδι, και αναρτήθηκαν στο kithara vu απ’ όπου άντλησα τους στίχους.


Από: dora, στις 20-03-2007:
se Autobianchi mporei oxi,alla se Matizaki mia xara!Bolikotato!



Από: eliza, στις 13-02-2008:
eutixos poy den eimai ena ogdonta tessera kai eimai ena eksinta!!!

Αυτά για τους εραστές της αυτοκίνησης και … όχι μόνο.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Αδέρφια περνάμε δύσκολες μέρες σε όλα τα επίπεδα. Το χαμόγελο και το πνεύμα αισιοδοξίας είναι πράξη αντίστασης απέναντι σε ότι μας καταπιέζει.
Μιλήστε λοιπόν κι εκτονωθείτε. Το blog είναι θεραπευτήριο της τρέλας μας. Και μην ξεχνάτε ότι την Προοδευτική την χρειαζόμαστε και μας χρειάζεται. Γι’ αυτό προχωράμε ακάθεκτοι. Δ.Β.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ … ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ …


Χτυπάει το κουδούνι της πόρτας του παραδείσου, και στο άνοιγμα της ο Άγιος Πέτρος έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τρεις μπογιατζήδες. Αλβανός, Γερμανός και Έλληνας η εθνικότητα τους.
Ένα φαρδύ χαμόγελο ζωγραφίζεται στο πρόσωπο του και πριν ακόμα κάνει τις πρώτες συστάσεις αναφωνεί. Επιτέλους να και τρεις χρήσιμοι άνθρωποι.
Έχουμε μεγάλη ανάγκη από ελαιοχρωματιστές ξέρετε.
Δείτε την εξώπορτα του παραδείσου που χρειάζεται επειγόντως βάψιμο. Δώστε μου μια καλή προσφορά, και κάποιος από σας θα πάρει τη δουλειά.
Πρώτος δίνει προσφορά ο Αλβανός. Έξι κατοστάρικα λέει στον Άγιο Πέτρο. Τριακόσια ευρώ για τη δουλειά μου, διακόσια για τα υλικά, και εκατό για τη μεταφορά των υλικών γιατί ο παράδεισος πέφτει λιγάκι μακριά και κομμάτι εκτός σχεδίου.
Ακολουθεί ο Γερμανός που δίνει προσφορά εννιακόσια ευρώ. Πολλά δεν είναι ρωτάει ο Άγιος Πέτρος; Καθόλου απαντάει ο γερμαναράς.
Τετρακόσια για τη δουλειά μου και δεκαπέντε χρόνια εγγύηση, (άμα δώσεις τη δουλειά στο Αλβανό στο ίδιο διάστημα θα χρειαστεί από χέρι να την ξαναβάψεις άλλες δυο φορές) λέει με νόημα στον άγιο.
Τριακόσια ευρώ για τα υλικά καθότι πρώτης διαλογής με γερμανικές προδιαγραφές, και διακόσια για μεταφορικά γιατί όπως ξέρεις η Γερμανία πέφτει λίγο μακριά.
Καλό μου ακούγεται λέει ο Άγιος Πέτρος.
Όταν φτάνει η σειρά του έλληνα, ξεστομίζει το νούμερο τρία χιλιάρικα και ο θυρωρός του παραδείσου πέφτει ξερός.
Πριν ακόμα συνέλθει από την έκπληξη ο πατριώτης μας τον πλησιάζει στ’ αυτί, και του λέει χωρίς περιστροφές .
Άμα μου δώσεις τη δουλειά, ένα χιλιαρικάκι κρατάω εγώ, ένα εσύ, δίνουμε εξακόσια στον Αλβανό για να βάψει την πόρτα, και τετρακόσια στο μαλάκα το γερμανό για να το βουλώσει και να σταματήσει να λέει παπαριές!!!
Αντιλαμβάνεστε αδέρφια ότι η παγκοσμιοποίηση έχει ξεπεράσει τα όρια του θνητού μας κόσμου, και ποιος ξέρει τι άλλο θα δούμε ακόμα! Δ.Β.

12/16/2008

Η γνωμη σου μετραει!!...απο Γιωργος Donkey2

Θέλω να διευκρινίσω αρχικά κάποια πράγματα και στη συνέχεια να επισημάνω και μερικά ακόμα...
Ξεκινώ με το παρακάτω σχόλιο του Βασίλη και συνεχίζω με την πρώτη παράγραφο του άρθρου που έγραψα μετά τον προχθεσινό αγώνα.

"Γιατι τα λεω αυτα πρωτον για τον φιλο τον Γιωργο που δεν ηθελε να γραψει ,δεν μπορουσε ρε αδερφε. Πρεπει Γιωργο να ειμαστε εδω παντα. Μερικοι απο μας περιμενουν και μας γουσταρουν. Γιαυτους και μονο, οσοι και να ειναι, πρεπει να γραφουμε. Η Προο μας εχει αναγκη. Αυτο μας σπρωχνει καθε μερα."
"ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ...Σκεφτόμουν αρκετή ώρα αν πρέπει να γράψω το ρεπορτάζ του αποψινού αγώνα ή αν ως ελάχιστη ένδειξη διαμαρτυρίας εκ μέρους μου πρέπει απλά να αναφέρω μόνο το τελικό αποτέλεσμα. Πήρα την απόφαση να γράψω. Κυρίως για να μεταφέρω στους υπόλοιπους φιλάθλους μας που δε βρέθηκαν απόψε στο γήπεδο τα όσα συνέβησαν. Απλά, κατανοητά και με απόλυτη ειλικρίνεια χωρίς αναστολές. Εξάλλου και εγώ και όλοι όσοι γράφουμε και λέμε τη γνώμη μας το λέμε ενυπόγραφα χωρίς να κρυβόμαστε. Μιλάμε με τη γλώσσα της αλήθειας. Το κείμενο ίσως είναι μακροσκελές, κουραστικό, φλύαρο αλλά νιώθω την ανάγκη να γράψω πολλά πράγματα."

Πρώτα από όλα είμαι ιδιαίτερα ικανοποιημένος και χαρούμενος που το blog και η προσπάθεια αυτή αποφέρει καρπούς και έστω έξι άτομα θα συναντηθούν με την διοίκηση. Πιστεύω ότι θα μας εκπροσωπήσουν επάξια και θα μεταφέρουν ότι μας απασχολεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Γι' αυτό το λόγο προτρέπω τους πάντες να στείλουν τις προτάσεις και τα σχόλια τους ώστε να φτάσουν στους παραλήπτες που πρέπει. Λέγοντας πως ως ελάχιστη ένδειξη διαμαρτυρίας σκεφτόμουν αν πρέπει να γράψω το άρθρο είχα πολλά στο νου μου. Η πρώτη σκέψη για την οποία ήθελα να διαμαρτυρηθώ είναι το γεγονός ότι η διοίκηση ΔΕΝ έλαβε υπόψη της προηγούμενα άρθρα της ομάδας του blog. Και δικά σου Βασίλη και του Δημήτρη και του Άκη και τα σχόλια των αναγνωστών και τα σχόλια από το forum και...και...και...γενικότερα τον παλμό του βυσσινί κόσμου. Μετά την πρώτη ήττα από το Κερατσίνι βγήκαμε και είπαμε ορισμένα πράγματα σε πολιτισμένο κλίμα και με επιχειρήματα. Και σε επόμενα ανεπιτυχή αποτελέσματα τονίσαμε και συνεχίζουμε να τονίζουμε τις αδυναμίες που βλέπουμε και να αναρωτιόμαστε για θέματα που μας κάνουν εντύπωση και διαφωνούμε. Σκοπός μου δεν ήταν να διαμαρτυρηθώ για την αγωνιστική παρουσία της ομάδας αφού στο τέλος αναφέρω "Συγχαρητήρια στους ποδοσφαιριστές για την μαχητικότητα που επέδειξαν στο δεύτερο ημίχρονο." Δεν έχουμε το καλύτερο δυνατό έμψυχο υλικό και το έχουμε πει εκατοντάδες φορές για ελλείψεις και λανθασμένο προγραμματισμό στην μεταγραφική περίοδο του καλοκαιριού. Σκοπός μου πέρα από την αγανάκτηση και την διαμαρτυρία για την απαράδεκτη διαιτησία ήταν και να διαμαρτυρηθώ γιατί η διοίκηση δεν μας ακούει όσο θα έπρεπε...Σκοπός μου ήταν με κόσμιο και διακριτικό τρόπο χωρίς να χαλάσει το περιβόητο κλίμα να αναγκάσουμε τους αρμοδίους να μας ακούσουν και να μας διαβάσουν αν δεν το κάνουν ήδη...

Αυτό που ήθελα να μεταδώσω και θέλω να μεταδοθεί από τους έξι εκπροσώπους μας είναι ότι στο παρασκήνιο των αναμετρήσεων η αντιμετώπιση μας είναι εχθρική. Ο κάθε τυχαίος και άπειρος διαιτητής ανέχεται απαράδεκτες συμπεριφορές αλλά και οι αντίπαλοι ποδοσφαιριστές εκμεταλλεύονται αυτή την ανοχή και κάνουν ότι θέλουν εις βάρος της ομάδας μας. Παρασκηνιακά κανείς δεν κίνησε τα νήματα να υποβάλλει κάποια ανακοίνωση προς την επιτροπή πρωταθλήματος ή τον ημερήσιο τύπο. Λόγου χάρη στο Κερατσίνι δεν υπήρχε πέρα από τα γνωστά πλέον ball boys ούτε καν φορείο και οι καθυστερήσεις στον καθαρό χρόνο παιχνιδιού ήταν απίστευτες. Στα Σπάτα το περιβόητο fair play που τόση σημασία έχει για τις ομοσπονδίες πήγε περίπατο και πέρασε απαρατήρητο...Στην Αίγινα έπρεπε οι ίδιοι οι οπαδοί να διαμαρτυρηθούν και να προβούν σε καταγγελία εκτελώντας χρέη εφοριακών για τα εισιτήρια με τα οποία εισήλθαν στο γήπεδο. Προχθές ενάντια στην ομάδα του Λαυρίου είδαμε κωμικοτραγικά φαινόμενα και μια ομάδα από του πουθενά να απειλεί με αποχώρηση με πρόφαση ότι αδικείται...Αυτά ανήκουν στο παρελθόν αλλά κάθε φορά κάποιος από εμάς με ονοματεπώνυμο βγήκε και τα είπε στα ίσια. Αν είχε εισακουστεί κάτι ίσως να μας σεβόντουσαν περισσότερο γιατί και κόσμο έχουμε και δύναμη να αντιμετωπιζόμαστε όπως μας αξίζει. Και εννοώ να μας αντιμετωπίζουν τίμια και με ίσα μέτρα και σταθμά με τις υπόλοιπες ομάδες. ΔΕΝ θέλω να παρερμηνευτώ. ΘΕΛΩ η ομάδα να νικάει στα ίσια μέσα στο γήπεδο κάθε αντίπαλο αλλά ΔΕΝ ΘΕΛΩ να με αντιμετωπίζουν αλαζονικά και υποτιμητικά. Είμαι και είμαστε περήφανοι που υποστηρίζουμε τον φοίνικα.

Ο Άκης μετά από συνομιλία μας μετά το τέλος του προχθεσινού αγώνα στάθηκε η αφορμή στο να γράψω απλά ότι δεχόμαστε κατά μέσο όρο 2 γκολ ανά αγώνα με τον αναπληρωματικό τερματοφύλακα μας. Το έγραψα για στατιστικούς λόγους και χωρίς πρόθεση να ανοίξω διάλογο με τους ποδοσφαιριστές ή να τους κατηγορήσω προσωπικά για κάτι. Το μόνο που θέλω και εγώ και πιστεύω και όλοι μας είναι να έχουν πάθος και να δίνουν τα ΠΑΝΤΑ για το καλό της ομάδας ώστε οι στόχοι τους να συμβαδίζουν και να υπερβαίνουν ακόμα τους υψηλούς στόχους και τις υψηλές προσδοκίες των ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΑΝΩΝ. Ο Βασίλης πήγε στην προπόνηση μετά την αναπάντεχη ήττα μας και είδε ελάχιστους παίχτες με το κεφάλι χαμηλά να καταλαβαίνουν τον αντίκτυπο αυτής της ήττας. Οι υπόλοιποι ούτε καν χαιρέτησαν όπως ανέφερε στο άρθρο του. Και τα λέει πολύ καλά... Είναι αναίδεια κύριοι κάποια άτομα πάντα να είναι δίπλα σας και στις χαρές και στις λύπες γιατί αγαπάνε αθεράπευτα και πονάνε την ομάδα και εσείς να μην έχετε συναίσθηση που έχετε έρθει και τι προσδοκίες έχει από εσάς ο κόσμος. Το άθλημα είναι επαγγελματικό και το χρήμα αλλάζει τον κάθε άνθρωπο σε διαφορετικό βαθμό. Αλλά να φέρεστε τουλάχιστον σαν γνήσιοι Προοδευτικάνοι όταν ντύνεστε με τα βυσσινί σε κάθε δραστηριότητα του συλλόγου και να τιμάτε την φανέλα που έχετε την τιμή να φοράτε και ίσως για κάποιους είναι το σκαλοπάτι για κάτι παραπάνω αν αναλογιστείτε πόσους ποδοσφαιριστές έχει αναδείξει το σωματείο και πόσοι πήραν μεταγραφή για άλλους συλλόγους... Κάποιοι από εμάς όπως ανέφερε και ο φίλος Βασίλης όσες ώρες και να δουλεύουμε τις αμοιβές των ποδοσφαιριστών δεν θα τις πάρουμε. Και δεν λέμε ότι είστε εκατομμυριούχοι αλλά ο εργοδότης-διοίκηση είναι συνεπής στις υποχρεώσεις που έχει άρα και εσείς πρέπει να είστε αντάξιοι των στόχων που έχει θέσει.

Ο αγαπητός Δημήτρης εύστοχα έδωσε τίτλο Ορατότης Μηδέν...οπότε καλό θα είναι να αντιμετωπιστεί έγκαιρα και αποτελεσματικά το όποιο θέμα για να μην ναυαγήσει το πλοίο. Θα πω για μια ακόμη φορά πως ότι γράφω είναι προσωπικές απόψεις και δεν έχω ούτε είχα ουδεμία σχέση με τη διοίκηση και επίσης νιώθω την ανάγκη να πω πως δεν είναι κανείς μας υποκινούμενος από καμία διοίκηση και από κανένα πρόσωπο. Γράφουμε γιατί αγαπάμε την ομάδα και κάθε εβδομάδα είμαστε στο γήπεδο ως υπαρκτά πρόσωπα πέρα από την ανωνυμία του διαδικτύου. Πριν κλείσω ένα ακόμα μεγάλο σχόλιό μου θέλω να μεταφερθούν κάποιες ιδέες εκ μέρους μου. Η πρώτη αφορά το επικοινωνιακό κομμάτι του συλλόγου. Τι εννοώ; Προτείνω μετά από κάθε αγώνα κάποιο μέλος της διοίκησης να έρχεται σε επαφή για μισή ώρα τουλάχιστον με 5+1 οπαδούς της ομάδας. Ο ένας οπαδός θα είναι ο συνδετικός κρίκος να ορίζει ημερομηνία και ώρα συνάντησης και οι υπόλοιποι πέντε θα αλλάζουν έτσι ώστε σε ένα φιλικό και ζεστό κλίμα να μεταφέρει ο καθένας τις ιδέες του,τις προτάσεις του,τις ανησυχίες του,τα σχόλια του και οτιδήποτε θέλει να πει και τον απασχολεί ώστε ο σύλλογος να κερδίσει από τους οπαδούς και αυτή την επικοινωνία αφού με την συνεχή εναλλαγή των προσώπων σίγουρα κάτι θετικό θα βγει. Επίσης πρέπει αυτή η διάθεση και η πρόθεση μας να γράφουμε στο διαδίκτυο να χρησιμοποιηθεί προς όφελος της ομάδας και γιατί όχι να αναρτηθεί στην επίσημη ιστοσελίδα κάποιο τμήμα ώστε να επικοινωνεί ο καθένας μας με την διοίκηση και εκείνη να απαντάει δημόσια κάθε εβδομάδα σε κάποιες ερωτήσεις που μας απασχολούν. Είναι αδιανόητο να μην υπάρχει πουθενά κάποια ανακοίνωση και να είμαστε στο σκοτάδι σε πολλά θέματα. Εγώ και πιστεύω και όσοι έχουμε την δυνατότητα είμαστε στη διάθεση της ομάδας ώστε να βοηθήσουμε στην περαιτέρω βελτίωση της επίσημης ιστοσελίδας...Τέλος πρέπει να γίνει αντιληπτό πως η πρώτη εικόνα όταν βλέπουμε κάτι έχει την δικιά της μεγάλη σημασία. Επειδή ακόμα κάποιοι νομίζουν ότι η Προοδευτική είναι μικρή πρέπει να συσπειρωθεί ο κόσμος της ομάδας σε αναγνωρισμένα μέλη και ο σύλλογος να πρωτοπορεί με τις κινήσεις του και τις ιδέες του. Είναι διαφορετικό ως πρώτη εικόνα να βλέπεις 300 άτομα στο γήπεδο και άλλο να βλέπεις 3000. Είναι διαφορετικό τα τμήματα υποδομής και οι εγκαταστάσεις τους να είναι ένα στολίδι και όλοι οι νέοι(-ες) να θέλουν να έρθουν στην ομάδα σε οποιοδήποτε τμήμα για να αγωνιστούν με επακόλουθο να αποκτάει συνεχώς νέους υποστηρικτές και διαφορετικό να έχουμε αυτές τις συνθήκες που έχουμε τώρα με απλό παράδειγμα να μην υπάρχουν χώροι προπόνησης και άθλησης για τα τμήματα υποδομής του συλλόγου σε όλα τα αθλήματα.

Ευχαριστώ θερμά για το χρόνο σας και ευχαριστώ και την δυνατότητα που μου δίνει το διαδίκτυο και το blog που ανανεώνει ο Βασίλης να λέω ελεύθερα την γνώμη μου. Τέλος είμαι τυχερός που βρήκα από εδώ άτομα με την ίδια τρέλα με μένα για γράψιμο όπως ο Δημήτρης και πραγματικά το να διαβάζεις τα άλλα άρθρα και να προβληματίζεσαι για το τι θα γράψεις σε κάθε άρθρο σου είναι κάτι σημαντικό... Σας προτρέπω όλους ανεξαιρέτως να στέλνετε άρθρα για να δημοσιεύονται στο blog και να λέτε την γνώμη σας και ότι σας απασχολεί. Μιλήστε... Η ελευθερία του λόγου δεν έχει χαθεί και την Παρασκευή κάποιοι θα μεταφέρουν ότι γράψετε. Είναι καλή ευκαιρία νομίζω να στείλετε κάποιο κείμενο...

Donkey2.(Γιώργος Π.).
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΗΤΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΛΑΥΡΙΟΥ ΕΧΩ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΩ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΤΟΥ ΦΟΙΝΙΚΑ.
ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΤΟ VISSINI CLUB EΚΡΟΥΕ ΤΟ ΚΩΔΩΝΑ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΛΛΑ ΜΑΛΛΟΝ ΑΓΡΟΝ ΑΓΟΡΑΖΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΦΤΑΣΑΜΕ ΕΔΩ ΠΟΥ ΦΤΑΣΑΜΕ.ΠΡΩΤΑ ΠΡΩΤΑ ΟΤΑΝ ΛΕΩ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΕΝΝΟΩ ΤΟΝ Κο ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗ ΤΟΝ Κο ΜΟΛΑΡΗ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ 4-5 ΑΤΟΜΑ ΑΠΟ ΤΑ 15 ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΟ Δ.Σ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΟΝΑΝΕ ΚΑΙ ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ.
ΚΥΡΙΟΙ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΚΤΙΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΤΟΙΧΟΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΓΥΡΩ ΣΑΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΒΟΗΘΑΤΕ.

ΠΟΙΑΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΕΓΡΑΨΕ ΠΡΟΧΘΕΣ ΟΤΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΓΙΑΝΝΗ, ΜΕ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΥΣΙΚΑ ΙΧΝΟΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ Ο ΑΝΑΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟΣ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ ΤΡΩΩΕΙ ΚΑΤΑ ΜΕΣΟ ΟΡΟ 2 ΓΚΟΛ ΑΝΑ ΑΓΩΝΑ
(ΔΕΝ ΕΒΑΛΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΥΠΕΛΛΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΣ ΟΠΟΥ ΕΦΑΓΕ 3).

ΟΠΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. ΚΑΤΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΚΑΛΟΣ Ο ΑΝΑΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟΣ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ ΑΛΛΑ ΟΤΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΑΣ ΧΡΕΩΣΑΝΕ ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΤΟ ΝΑ ΕΧΕΙ Η ΟΜΑΔΑ 4 ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΕΝΑ .
Η ΟΜΑΔΑ ΕΧΕΙ 20 ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΕΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ(ΠΑΝΩ ΑΠΟ 20 ΕΤΩΝ) ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΘΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΕΚ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΜΟΝΟ 7.ΕΡΩΤΩ ΜΕ ΤΟ ΧΑΖΟ ΜΟΥ ΜΥΑΛΟ ΠΡΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΡΤΙΣΑΝΕ ΤΟ ΡΟΣΤΕΡ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΟΤΙ ΧΡΕΩΣΑΝΕ ΤΟΥΣ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ,ΤΙ ΑΛΛΟ ΠΙΣΤΕΥΑΝΕ ΟΤΙ ΘΑ ΚΑΝΑΝΕ?
ΟΤΑΝ ΞΕΡΕΙ Ο ΚΑΘΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΚΟΥΜΠΙΣΕΙ ΜΠΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ?,ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΥΡΜΟΥΡΑΕΙ?

ΟΛΕΣ ΟΙ ΟΜΑΔΕΣ ΠΟΥ ΧΤΙΖΟΝΤΑΙ ,ΠΕΡΝΟΥΝ ΣΑΝ ΒΑΣΗ ΕΝΑ ΒΑΣΙΚΟ ΚΟΡΜΟ 13-14 ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΩΝ ΠΟΥ ΕΧΕΙ Η ΟΜΑΔΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ 9-10 ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ ΑΠΟ ΠΑΙΧΤΕΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑΝΕ. ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΑ. ΦΤΙΑΞΑΜΕ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ ΠΕΡΣΙ ΟΜΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΔΕΝ ΚΑΙ ΕΦΕΤΟΣ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ 6 ΠΑΙΧΤΕΣ ΚΑΙ ΦΤΙΑΞΑΜΕ ΟΜΑΔΑ ΠΑΛΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ .ΑΜΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΕΠΙΣΗΣ ΟΤΙ ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ ΠΙΟ ΣΥΧΝΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΒΡΑΚΑ ΜΑΣ (ΣΕ ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ ΑΓΓΕΛΑΚΗΣ ,ΒΕΡΟΥΤΗΣ, ΠΥΡΕΝΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΙΓΟ ΜΑΛΛΙΟΣ) ,ΡΩΤΑΩ ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ? ΜΟΝΟ ΝΑ ΕΧΟΥΝΕ ΕΛΠΙΔΕΣ ΟΙ ΟΠΑΔΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΧΡΕΩΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ ΜΑΣ ΟΤΑΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΕΓΡΑΨΑ ΟΤΙ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙΤΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΑΠΟ 4-5 ΑΤΟΜΑ ΤΙ ΕΝΟΟΥΣΑ.
ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΝΑΛΑΒΑΝΕ ΤΟ ΡΟΣΤΕΡ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΕΙΠΑΜΕ.

ΜΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΟΜΩΣ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΟΠΩΣ ΓΙΑ Π.Χ ΝΑ ΠΡΟΦΥΛΑΣΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΠΟΥΣΤΗ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΑΙ ΜΑΣ ΣΤΕΛΝΕΙ ΑΔΙΑΒΑΣΤΟΥΣ
ΤΕΤΟΙΕΣ ΚΗΔΕΙΕΣ ΔΕΝ ΤΡΩΓΑΜΕ ΡΕ ΑΔΕΛΦΙΑ ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΑΜΕ Α' ΕΘΝΙΚΗ ΠΟΥ ΠΑΙΖΑΜΕ ΜΕ ΟΣΦΠ ,ΠΑΟ, ΑΕΚ ΚΛΠ.
ΜΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ ΟΤΑΝ Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΚΑΝΕΙ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ,ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ ΞΕΚΡΕΜΑΣΤΟΥΣ ΝΑ ΠΛΑΚΩΝΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟΙ ΜΕ ΤΟ ΔΗΜΑΡΧΟ ΓΙΑ ΤΟ ΓΗΠΕΔΙΚΟ ,ΑΛΛΑ ΝΑ ΔΙΝΟΥΝΕ ΤΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΑΘΛΟΥΣ.
ΧΩΡΙΣ ΓΗΠΕΔΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΜΕ?
ΔΕΝ ΠΙΑΝΩ ΤΟΝ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΗ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΡΑΦΩ 2 ΜΕΡΕΣ.
ΚΥΡΙΟΙ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΑΣ .ΚΑΘΕ ΕΥΡΩ ΠΟΥ ΧΑΝΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΧΑΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΤΣΕΠΗ,
ΓΙΑΤΙ ΑΜΑ ΣΤΗΝ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΣΑΣ,Η ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΑΣ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΤΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΜΟΙΡΑΙΑ ΘΑ ΤΑ ΠΑΡΑΤΗΣΕΤΕ .
ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΗΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΟΤΑΝ Η ΟΜΑΔΑ ΗΤΑΝ ΝΕΚΡΗ ΑΥΤΟΙ ΦΥΛΑΓΑΝΕ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ, ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΚΡΑΤΗΘΗΚΕ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΗΣ,ΚΑΝΤΕ ΑΝΟΙΧΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ,ΝΑ ΕΡΘΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΜΕΛΟΙ ,ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ,ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ,
ΤΕΛΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΜΕΛΟΙ ΤΟΥ Δ.Σ.ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝΕ ΟΤΙ ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΥΛΑΝΕ ΜΟΥΡΗ,ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΝΕ ΔΗΜΟΣΙΟΣΧΕΣΙΤΕΣ ,ΟΥΤΕ ΓΙΑΤΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝΕ ΟΤΙ ΠΑΙΖΟΥΝΕ ΤΟ PREMIER MANAGER.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ ΤΟ ΒΑΣΙΛΗ ΓΙΑ ΤΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΙΣΤΙΟΣΕΛΙΔΑΣ ,ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΝΙΣΩ ΟΤΙ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ,ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΤΗΣΩ ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΝ ΠΙΚΡΑΝΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ,ΑΛΛΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΕ ΜΙΑ ΝΙΡΒΑΝΑ ΟΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΑ
ΒΕΝΤΟΥΡΗΣ ΑΚΗΣ

Ο Μαλλιος εφυγε ...οι οπαδοι ερχονται..

Προοδευτική: Η διοίκηση δεν αποδέχθηκε την παραίτηση Μάλλιου.Στον...αέρα βρίσκεται η παραμονή του Βαγγέλη Μάλλιου στον πάγκο της Προοδευτικής. Ο κόουτς των βυσσινί υπέβαλε την παραίτηση του μετά την εντός έδρας ήττα απο τον Ολυμπιακό Λαυρίου. Όμως η διοίκηση δεν την έκανε αποδεκτή.αλλα παρ' όλα αυτά αναμένονται εξελίξεις στο συγκεκριμένο θέμα. Απο κει και πέρα στις δηλώσεις του για το τελευταίο παιχνίδι ο Μάλλιος επεσήμανε: «Η ομάδα πήγε καλά αλλά δεν είχε τύχη. Δημιουργήσαμε ευκαιρίες κλασικές για να πάρουμε τη νίκη αλλά δεν τα καταφέραμε. Είχαμε ένα δοκάρι, ένα χαμένο πέναλτι κι άλλες πολλές φάσεις απέναντι στον Ολυμπιακό που πέτυχε δυο τέρματα στις λιγοστές φάσεις που δημιούργησε μπροστά στην εστία μας».

Απο δικες μας πληροφοριες τα πραγματα λενε οτι δεν εχουμε προπονητη. Η παραιτηση του ειναι γεγονος, και η ομαδα μπαινει σε δυσκολη φαση. Πηγαμε στην προπονηση και δεν ηταν εκει. Ο ανθρωπος εκανε οτι μπορουσε αλλα εμοιαζε ξενο σωμα στην ομαδα.

Οταν λεμε οτι οι οπαδοι ερχονται ...ενοουμε οτι το μπλογκ ολων των Προοδευτικανων πηρε πρωτοβουλια και κανονισε ραντεβου με την διοικηση μαλλον την Παρασκευη το απογευμα στα γραφεια. Μια εξαμελης επιτροπη θα μιλησει με την διοικηση για να βρεθει λυση και να χαραξουμε νεα πορεια και στρατηγικη σε ολα τα επιπεδα. Η επιτροπη εχει καταρτιστει και δεν μπορουμε να παμε τσουρμο γιατι θα γινει χαβρα. Μπορειτε ομως μεσα στις επομενες μερες να στειλετε στα ε-μαιλ μας κειμενα προτασεις και οτι εσεις θα θελατε να πειτε μεσα απο μας. Περιμενουμε λοιπον την συμμετοχη σας. Ενα απο τα αιτηματα μας ειναι να γινει και ανοιχτη συνελευση για να ειμαστε ολοι εκει ξανα.

Οι οπαδοι δεν θα μεινουμε απραγοι και πρεπει να βγουμε μπροστα, περνοντας τις τυχες μας στα χερια μας. Τα λογια μας θα γινουν πραξεις. Η ωρα της ευθυνης ηρθε. Εμεις δηλωνουμε παρον.

Ηδη εχουμε ετοιμασει κειμενο με προτασεις και ιδεες, σκεψεις και προβληματισμους, αιτηματα και λυσεις. Περιμενουμε την συμμετοχη σας. Δειξτε οτι ειστε διπλα στην Προοδευτικη καθε μερα καθε ωρα.

12/15/2008

Γιατι??


Ερωτηματικα πολλα...ερωτησεις πολλες...
Δεν βαρεθηκαμε να αγαπαμε την Προο γιαυτο και δεν βαρεθηκαμε να ρωταμε και να ποναμε γιαυτα που συμβαινουν. Μερικοι μπορει να κουραστηκαν να μας ακουν και να μας διαβαζουν. Μπορει να κουραστηκαν και να εφυγαν και απο το γηπεδο. Ειναι κατανοητο μεχρι ενα σημειο. Δεν συμφωνω αλλα κατανοω το μερακι και το σαρακι που τρωει τον καθενα μας και το βγαζει με τον τροπο του.
Ολοι μας ομως ,και σε αυτο συμφωνουμε ολοι πιστευω, εχουμε την Προο μεσα μας και μας τρωει να μαθενουμε γιαυτην. Ετσι γεννηθηκε και αυτο το μπλογκ. η αναγκη για επικοινωνια με ολους τους Προοδευτικανους και την αναγνωση των σημειων , των αποψεων και των σκεψεων.
Αργοτερα που το μπλογκ εγινε πολυμετοχικο, και αυτο, η αναγκη αυτη μεγαλωσε και εβγαλε καρπους και εφερε πιο πολλα αποτελεσματα και εδωσε πολλες ακομα μαχες . Καποιες τις κερδισε καποιες οχι. Γιατι τα λεω αυτα πρωτον για τον φιλο τον Γιωργο που δεν ηθελε να γραψει ,δεν μπορουσε ρε αδερφε. Πρεπει Γιωργο να ειμαστε εδω παντα. Μερικοι απο μας περιμενουν και μας γουσταρουν. Γιαυτους και μονο, οσοι και να ειναι, πρεπει να γραφουμε. Η Προο μας εχει αναγκη. Αυτο μας σπρωχνει καθε μερα.

Για το φιλο τον Δημητρη, εχω να πω οτι καθε αρθρο μου δινει τροφη. Παραγει οπαδισμο, πολιτισμο και σκεψεις. Τον ευχαριστω γιαυτη την προσφορα.
Η ταινια ορατοτης μηδεν ηταν απιστευτη. Το θεμα της ειναι σαν να βλεπω την Προο.
Μεγαλα λογια και πλουσιοι που περνουν τα φτωχοπαιδα και τα κανουν παλιοπαιδα.
Αλλα το σεναριο πιο πολυ στην περιοδο Καρρα ταιριαζουν παρα τωρα νομιζω.
Τωρα ηρθαν εφοπλιστες αλλα δεν μας κατεστρεψαν,αντιθετα νοικοκυρεξαν. Εφτιαξαν και δινουν.
Αλλα κανουν και τρομερα λαθη. Και θα εκραγη το καζανι στο αμπαρι και οποιον παρει ο χαρος καπετανιε....
Χτες μια σπιθα ειδαμε ολοι. Απογοητευση, βρισιδι επι δικαιων και αδικων. Επεισοδια, ξυλο, διακοπες στο παιχνιδι. Και που εισαι ακομα. Μακαρι να μην διακαιωθω σε αυτο.
Δεν πιστευω οτι μας κοροιδευουν και μας λενε ψεμματα. Απλα δεν ξερουν πως να κανουν το γλυκο. Και οι βοηθοι και αυτοι αχρηστοι. Ριχνουν τα αβγα με τα τσοφλια στο μπολ.
Και αναφερομαι στους παιχτες. Δεν μπορει να εχεις τετοιο ροστερ και να μην εχεις παιχτες. Πηραμε πολλους που δεν εκαναν.Γιατι??? Καποιος εκανε χοντρη μαλακια και φανηκε.
Η μονη ελπιδα ειναι οι μεταγραφες τωρα. Παρε 6 παιχτες ακομα, πρωτης γραμμης ετσι, και η ανοδος δεν χαθηκε. Αλλα ακομα και αν χαθει θα εχεις ετοιμη ομαδα με βασεις και γερες μαλιστα για του χρονου. Και τα λαθη διορθωνονται αρκει να θελουμε.

Δεν θα εγραφα σημερα ακριβως αυτα, αλλα ετυχε μαζι με ενα φιλο να παμε στην σημερινη προπονηση. Αυτα που ειδαμε δυστυχως διχνουν οτι το προβλημα ειναι πιο βαθυ.
Ειδαμε παιχτες να ,μην εχουν καταλαβει τι εχει συμβει και που παιζουν. Δεν μας κοιταξαν καν. Ελαχιστοι μας χαιρετησαν με το κεφαλι χαμηλα σαν να σου ελεγαν '' και γω καταλαβαινω'' . Δεν περιμενω να γινουν οπαδοι της Προο. Λεφτα παιρνουν στην τελικη. Αλλα καποιοι τα τιμανε και αλλοι οχι. Και αυτο ειναι ανεδεια και παλιανθρωπια ρε. Να βλεπεις καποιους να κρεμονται απο πανω σου για να χαρουν, να βγαζεις οσα εγω δεν προκειτε να βγαλω ποτε και ας δουλευω 8ωρο και βαλε καθε μερα, απο το χομπι σου.. και να με δουλευεις. Ε οχι ρε πουστη αυτο δεν το θελει ο Θεος.

Χτες στο γηπεδο ολοι ελεγαν που ειναι η διοικηση?Εγινε το συμβουλιο αλλα δεν μαθαμε τι εγινε. Τι ειπανε? Μια ανακοινωση δεν ειδαμε ακομα. Για τιποτα, απο την αρχη της χρονιας.
Δεν θα περιμενουμε πολυ ακομα. Θα βγαλουμε εμεις.
Ο ερασιτεχνης ακομα να στηριχτει? Τα μελη που ειναι? Αντι να αναρωτιομαστε που ειναι η διοικηση θα μπορουσαμε να ειμαστε εμεις. Φαντασου να ειχες ενα σωματειο μελων με 2000 κοσμο. Θα σου το παιζε κανεις καμποσος. Ουτε στο ονειρο του. Με 200 ατομα στο γηπεδο, ολοι σε εχουν για μαλακα. Αμα ηταν γεματο καμινι τι θα σου εκανε ο καθες παιχτης της σειρας του καθε σωματειου που ουτε να το φτυσω και το καθε κορακι??? Φταιμε και μεις μαγκες. ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΣΤΑΘΕΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΓΥΡΟΥ. ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΠΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ.

Το μπλογκ εχει στηριξει την διοικηση αλλα μιλαει κιολας. ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΚΑΙ ΜΠΕΙΤΕ ΓΕΡΑ.
Ο κοσμος πνιγεται, τρελενεται και θα σκασει. Και ειδατε τι εγινε με τους προηγουμενους. Ακομα τρεχουν.Δεν θελουμε να φυγει κανεις αλλα να ερθουν και αλλοι. ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ. Δειξτε στο κοσμο οτι εχει καπου να ακουμπησει, να εχει καπου ελπιδα. Υπομονη εχουμε. Και οσοι κοροιδευουν και δουλευυν για την παρτι τους ας φυγουν μονοι τους.

Δεν χαθηκε τιποτα ακομα. πιστευουμε σε σας παιδια. ΔΙΚΑΙΩΣΤΕ ΜΑΣ

Oρατοτης μηδεν!!


1970 και η ταινία με τον ομώνυμο τίτλο σπάει ταμεία. Σκηνοθεσία Νίκος Φώσκολος, πρωταγωνιστής Νίκος Κούρκουλος (που είχε παίξει μπάλα και στον Παναθηναϊκό), παραγωγή Φίνος Φιλμ.

Θέμα της ταινίας ο ομορφάντρας φτωχόπαιδο που μπλέκει με εφοπλιστικούς κύκλους και ναυταπάτες (ανάθεμα τον έρωτα που κλείνει σπίτια) και ξαφνικά αισθάνεται διχασμένο κορμί.

Σε ποιον κόσμο ανήκει πραγματικά; Στους φτωχούς η τους πλούσιους; Δύσκολη η απάντηση. Μπροστά στο αδιέξοδο σε κάποια σκηνή του έργου βγάζει τα πράγματα του από το φτωχικό του δωμάτιο και τα καίει.

Στο πικάπ της παλιάς εποχής ο δίσκος από βινύλιο παίζει ένα τραγούδι σταθμό. Βρέχει φωτιά στη στράτα μου. Μουσική Μίμης Πλέσσας, στίχοι Λευτέρης Παπαδόπουλος.
Το φοβερό ζεϊμπέκικο το ερμηνεύει ο τεράστιος Στράτος Διονυσίου, και ο μισός γυναικείος πληθυσμός της χώρας, βρίσκεται σε κατάσταση κρίσης για το δράμα του ομορφόπαιδου.
Οι άντρες σε σύγχυση. Να φέρουνε δυο βόλτες πάνω στο σκοπό του τραγουδιού, ή να τα πάρουνε στο κεφάλι με τα γυναικάκια τους που ρίχνουνε δάκρυ κορόμηλο για τον Κούρκουλο.
Έβλεπα ότι έβλεπα στο γήπεδο μεσημέρι Κυριακής με τον ουρανό βουρκωμένο, και ο μόνος τίτλος που μπορούσα να βάλω στην εικόνα που είχα μπροστά μου ήταν ακριβώς αυτός. ΟΡΑΤΟΤΗΣ ΜΗΔΕΝ.
Οι στίχοι του τραγουδιού φαίνεται να ταιριάζουν γάντι στη δύσκολη φάση που περνάμε.

Βρέχει φωτιά στη στράτα μου
φωτιά που μ' έχει κάψει
για τα φτωχά τα νιάτα μου
κανένας δε θα κλάψει

Η ζωή, η ζωή εδώ τελειώνει
σβήνει το καντήλι μου
κι η ψυχή, η ψυχή σαν χελιδόνι
φεύγει απ' τα χείλη μου

Κύμα πικρό στην πλώρη μου
και τα πανιά σκισμένα
ούτε αδελφός αγόρι μου
δε νοιάστηκε για σένα

Η ζωή, η ζωή εδώ τελειώνει
σβήνει το καντήλι μου
κι η ψυχή, η ψυχή σαν χελιδόνι
φεύγει απ' τα χείλη μου




Το ερώτημα τι μέλλει γενέσθαι προφανώς δεν απασχολεί μόνο εμένα. Είναι αυτονόητο ότι στη στράτα του Φοίνικα αυτό τον καιρό βρέχει φωτιά.
Θα μπορούσα να γράφω μέχρι το πρωί υπογραμμίζοντας στραβά και παράξενα, όμως αυτό δεν λύνει κανένα πρόβλημα τούτη την ώρα. Τα έλεγα άλλωστε και πριν τον αγώνα κυπέλου, τα έλεγα και προχθές σε κείμενο με τίτλο, ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό.
Καταντάει κουραστικό να επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα. Και είναι απολύτως κατανοητό για όσους θέλουν να καταλάβουν, ότι δεν είμαστε σε ώρα απολογισμού.
Δεν στήνουμε δικαστήρια και δεν στοχοποιούμε κανένα. Δεν αντιπολιτευόμαστε την διοίκηση, απλά την περιμένουμε να βγει στην γέφυρα του καραβιού και να πάρει το πηδάλιο στα χέρια της.
Δεν ζητήσαμε τον ουρανό με τ’ άστρα. Δεν θέλουμε να πουλήσουνε καράβια για να ενισχύσουνε το budget της ομάδας. Να εγγυηθούνε τα βασικά ζητάμε, βοηθώντας τον σύλλογο να βρει το δρόμο του χωρίς να … βρέχει φωτιά στη στράτα του.
Για να πάμε ένα βήμα πιο κάτω, το πρώτο που χρειάζεται να ξεκινήσουμε άμεσα, είναι να φτιάξουμε μια πραγματικά καλή ομάδα, ξεχνώντας ότι λάθη έγιναν μέχρι τώρα. Να στελεχωθεί ο σύλλογος και ιδιαίτερα το ποδοσφαιρικό τμήμα με τους κατάλληλους ανθρώπους. (Μήνες το φωνάζουμε).
Δεν θα πω ότι ο καπετάνιος πρέπει να αφήνει τελευταίος το πλοίο που εκπέμπει SOS. Θα πω κάτι ακόμα πιο σοβαρό. Πριν από μερικούς μήνες ένας ολόκληρος κόσμος μπολιάστηκε με ένα μεγάλο όνειρο. Σας ένοιωσε δικούς του. Δάκρυσε, συγκινήθηκε. Μην τον προδώσετε.
Μια ανακοίνωση ότι είστε εδώ και συνεχίζετε αρκεί. Κανείς δεν θα σας ζητήσει τα ρέστα γιατί κάτι στράβωσε. Στη ζωή και τις δουλειές συμβαίνουν αυτά τα πράγματα. Το ζήτημα είναι να μην σε παίρνει από κάτω.
Ο πατέρας μου έλεγε πως τη θάλασσα δεν πρέπει να την φοβάσαι, αρκεί να την σέβεσαι πραγματικά. Αν το πιστέψουμε αυτό, τότε πολύ σύντομα αντί να τραγουδάμε το … κύμα πικρό στην πλώρη μου … , θα τραγουδάμε το κουπλέ από τον πασίγνωστο ‘’Ζέπο’’ του Γιάννη Παπαϊωάννου που πριν ασχοληθεί επαγγελματικά με το τραγούδι έπαιζε τερματοφύλακας.



Όλοι καλάρουνε μα δεν βγάζουν ψάρια
καλάρει ‘’η Προο’’ και βγάζει καλαμάρια

καλαμάρια και γαρίδες είναι για τους μερακλήδες.

Αυτά για την ώρα και περιμένουμε. Δ.Β.

Προοδευτική Νεολαία . Ολυμπιακός Λαυρίου 1 - 2

Link για φωτογραφίες του αγώνα : http://rapidshare.com/files/173350544/proo-laurio1-2__14-12-08__by_Donkey2.zip

Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 15:00 - Δημοτικό Στάδιο Νίκαιας

Προοδευτική Νεολαία . Ολυμπιακός Λαυρίου 1 - 2

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ...Σκεφτόμουν αρκετή ώρα αν πρέπει να γράψω το ρεπορτάζ του αποψινού αγώνα ή αν ως ελάχιστη ένδειξη διαμαρτυρίας εκ μέρους μου πρέπει απλά να αναφέρω μόνο το τελικό αποτέλεσμα. Πήρα την απόφαση να γράψω. Κυρίως για να μεταφέρω στους υπόλοιπους φιλάθλους μας που δε βρέθηκαν απόψε στο γήπεδο τα όσα συνέβησαν. Απλά, κατανοητά και με απόλυτη ειλικρίνεια χωρίς αναστολές. Εξάλλου και εγώ και όλοι όσοι γράφουμε και λέμε τη γνώμη μας το λέμε ενυπόγραφα χωρίς να κρυβόμαστε. Μιλάμε με τη γλώσσα της αλήθειας. Το κείμενο ίσως είναι μακροσκελές, κουραστικό, φλύαρο αλλά νιώθω την ανάγκη να γράψω πολλά πράγματα.

Πρέπει αναγκαστικά να μιλήσω για ποδόσφαιρο και για τα όσα διαδραματίστηκαν στον αγώνα. Ως ελάχιστη πράξη αντίδρασης θα ξεκινήσω αντίστροφα. Τις δυνατότητες της ομάδας μας και των ποδοσφαιριστών μας λίγο πολύ μετά από περίπου δεκαπέντε επίσημους αγώνες όλοι μας τις έχουμε αντιληφθεί. Πιστεύω πως δεν υπάρχει Προοδευτικάνος που να μην έχει καταλάβει στοιχειώδη πράγματα για την αγωνιστική εικόνα της ομάδας. Το να στήσω και να στήσουμε στο εκτελεστικό απόσπασμα τον τερματοφύλακα Μηλιώνη για το τέρμα που δέχθηκε και άνοιξε το σκορ της αναμέτρησης δεν θα οδηγήσει πουθενά... Το βάθος στον πολυπληθές πάγκο της ομάδας σε ορισμένες κομβικές θέσεις είναι ανύπαρκτο. Λόγου χάρη η τεράστιας σημασίας θέση του τερματοφύλακα. Σε 585'(αλλιώς 6,5 παιχνίδια) ο βασικός Μητρόγιαννης δέχθηκε μόλις 5 τέρματα κράτωντας ανέπαφη την εστία του στα τρία από αυτά σε αντίθεση με τον αναπληρωματικό Μηλιώνη που σε 405'(αλλιώς 4,5 παιχνίδια) έχει δεχθεί 8 τέρματα. Εδώ δεν είναι το βήμα για να ανοίξει κάποιος κόντρα με τους ποδοσφαιριστές της ομάδας ούτε έχω πρόθεση να πώ πως για όλα τα γκολ που έχουμε δεχθεί φταίει ο συγκεκριμένος τερματοφύλακας. Η σκληρή γλώσσα των αριθμών λέει όμως πως με τέτοιο παθητικό η ομάδα έχει τρομερό πρόβλημα και κατά μέσο όρο δέχεται 2 γκολ όπως και σήμερα... Αλλά η αποψινή ήττα πόνεσε πιο πολύ από κάθε άλλο αποτέλεσμα...

Θα συμφωνήσω πως ο παράγοντας διαιτησία, η απαράδεκτη στάση των αντίπαλων ποδοσφαιριστών, η ατυχία και η αστοχία της ομάδας μας έκριναν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό η καθεμία την έκβαση του αγώνα. Όμως την τύχη μας την ρυθμίζουμε μόνοι μας και την έχουμε ρυθμίσει με τις 3 ήττες και τις 2 ισοπαλίες που έχουμε φέρει και μας έχουν κάνει έρμαια των αποτελεσμάτων και των διαθέσεων του καθένα αφού απέχουμε το λιγότερο 8 βαθμούς από την κορυφή. Δυστυχώς η υπόθεση άνοδος κατά ένα τρομακτικά υψηλό ποσοστό έχει απομακρυνθεί και μοιάζει με άπιαστο όνειρο αν κρίνει κανείς τα αποτελέσματα και την σταθερότητα των άλλων διεκδικητών της προνομιούχου θέσης. Επειδή η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία παρά την οργή και την αγανάκτηση μου θα επαναλάβω για μια ακόμη Κυριακή πως πρέπει να παραμείνουμε κοντά στην ομάδα αφού το πρωτάθλημα λήγει μετά από 6 περίπου μήνες αλλιώς μετά από 17 αγώνες. Όλα μπορούν να συμβούν αλλά πλέον η τύχη μας ρυθμίζεται και από τα αποτελέσματα άλλων...

Πρέπει δυστυχώς να μιλήσω και για ποδόσφαιρο. Η συνείδηση μου και ο σεβασμός προς τον εαυτό μου αλλά και όλους τους αναγνώστες μου λέει να μην γράψω το παραμικρό για τα όσα είδαμε σήμερα... Δε ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω. Είμαι τόσο μπερδεμένος που ενώ πάντα θέλω να κοιτάζω την ομάδα μου και να περιορίζομαι μονάχα στην αγωνιστική εικόνα της γράφοντας μονάχα για αυτή και για την αγάπη μου προς αυτή..., απόψε φοβάμαι πως ήδη έχω φύγει εκτός θέματος και αν συνεχίσω θα αφιερώσω περισσότερο διαδικτυακό "μελάνι" σε αντιπάλους και διαιτητικό τρίο τόσο ώστε να τους δοθεί περισσότερη αξία από την μηδαμινή την οποία έχουν. Ας είμαι όσο πιο περιληπτικός γίνεται...

Βροχερό μεσημέρι παρόλα αυτά ο αγωνιστικός χώρος δεν ήταν τόσο βαρύς όσο θα περίμενε κανείς με την διαφορά ότι ο εξωαγωνιστικός χώρος και πιο συγκεκριμένα οι εξέδρες έμοιαζαν άδειες με τα περίπου 400 άτομα που βρέθηκαν σε αυτές να μην καταφέρνουν τα ζεστάνουν πολύ το κλίμα μετά την βαριά ήττα για τον "αδιάφορο" όπως αποδείχθηκε θεσμό του κυπέλλου. Ανάμεσα τους και λιγοστοί υποστηρικτές των φιλοξενούμενων. Ο αγώνας ξεκίνησε και στα πρώτα λεπτά εκτυλίχθηκε ένα αναγνωριστικό παιχνίδι κέντρου. Σε μια ανύποπτη φάση στο 10ο λεπτό ο τερματοφύλακας της "Προο" ύστερα από λανθασμένη συνεννόηση με τους αμυντικούς βγήκε στο ύψος της μεγάλης περιοχής να διώξει την μπάλα σε ένα ακίνδυνο γέμισμα...η μπάλα παίζοντας το δικό της παιχνίδι κατέληξε σε αντίπαλο επιθετικό ο οποίος με την εστία κενή δεν δυσκολεύτηκε να την στείλει με ψυχραιμία στα βυσσινί δίχτυα για να σημειώσει το 0-1. Η "Προο" ήταν από νωρίς πίσω στο σκορ και κυνηγούσε εξ αρχής την ισοφάριση και στη συνέχεια την ανατροπή. Ανέβηκε πιο ψηλά και προσπάθησε να πιέσει και να γίνει απειλητική. Στο διάστημα 10'-35' δε τα κατάφερε όσο θα ήθελε εκτός από ένα ανεπανάληπτο τετ α τετ του Μαλισιόβα στο 24' κατά το οποίο μόνος του απέναντι στον αντίπαλο τερματοφύλακα δεν κατάφερε να στείλει την μπάλα στα δίχτυα όπως επίσης στην εξέλιξη της φάσης ο επερχόμενος Κουβάτσος απέτυχε να σκοράρει. Και ενώ παρά την μέτρια εικόνα της θα έλεγε κανείς πως δε πρέπει να ειπωθεί κάτι παραπάνω αφού η απόδοση της κινήθηκε σε χαμηλά επίπεδα στο εν λόγω χρονικό διάστημα "αξίζει" να αναφέρω απλά όσα είδα και είδαμε... Ποδοσφαιριστές των φιλοξενουμένων σε κάθε φάουλ υπέρ τους να σωριάζονται στο έδαφος κάνοντας σκοπίμως καθυστερήσεις αφού είναι αδιανόητο να τραυματίζονται συνεχώς σε κάθε διεκδίκηση και μαρκάρισμα. Έναν διαιτητή να ανέχεται αυτή τη συμπεριφορά και σαν να μην έφτανε αυτό να διακόπτει για τουλάχιστον τρεις φορές τον αγώνα. Ο λόγος ; Επαναλαμβανόμενες λάθος υποδείξεις και του ίδιου αλλά και του βοηθού του προκάλεσαν αγανάκτηση. Σε ένα "ανάποδο" σφύριγμα μπροστά στον επόπτη η εξέδρα αγανάκτησε και κινήθηκε προς το μέρος τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις κακώς μεν αλλά μικροαντικείμενα εκτοξεύτηκαν στον αγωνιστικό χώρο με αποτέλεσμα αμέσως να διακοπεί το παιχνίδι. Ο ποδοσφαιριστής με το #3 των φιλοξενουμένων δυναμίτισε ακόμα το κλίμα με την προκλητική συμπεριφορά του και πλέον το βραδύκαυστο φιτίλι είχε ανάψει και το γήπεδο μύριζε μπαρούτι. Μετά από 3' ο αγώνας ξεκίνησε πάλι για να διακοπεί ξανά αυτή τη φορά γιατί ο επόπτης απλά άκουγε σε κάθε του βήμα την δικαιολογημένη αγανάκτηση του κόσμου της Προοδευτικής. Ίσως νομίζουν κάποιοι ότι το γήπεδο είναι εκκλησία ή μέγαρο μουσικής αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση πέρα από το λεκτικό κομμάτι και ότι άκουγε ο επόπτης δεν έγινε το παραμικρό. Αυτό στάθηκε αφορμή για να διακοπεί πάλι για περίπου 2' ο αγώνας. Μετά από συστάσεις και εκκλήσεις κυρίως από τους ποδοσφαιριστές της "Προο" προς την εξέδρα ο αγώνας ξεκίνησε πάλι ώσπου να διακοπεί για μια ακόμη φορά πάλι για τον ίδιο λόγο. Ακόμα ακούγεται στα αυτιά μου η φωνή και παρότρυνση από την αντίπαλη εξέδρα προς το διαιτητή να σφυρίξει σωστά όπως ξέρει μένοντας ανεπηρέαστος από τα τεκταινόμενα. Μήπως αισθάνονται αδικημένοι κιόλας οι φιλοξενούμενοι ; Το θέατρο του παραλόγου έχει ακόμα πολύ συνέχεια όμως... Αφού πέρα από τις συνεχείς διακοπές θεωρητικά παιζόταν και ποδόσφαιρο πρέπει να επικεντρωθούμε στο αγωνιστικό κομμάτι. Με τόσες διακοπές ούτε λόγο για ρυθμό αλλά ως από μηχανής θεός σε μια φάση διαρκείας ο Ζαφειράτος με μονοκόματο σουτ έξω από την μεγάλη περιοχή ισοφάρισε σε 1-1. Ήταν ακριβώς στο 44' και ο κόσμος ζεστάθηκε για τα καλά περιμένοντας την ολική ανατροπή του σκηνικού. Με τόσες διακοπές θα έπρεπε το λιγότερο ο διαιτητής να κρατήσει πεντάλεπτη καθυστέρηση όμως πρωτοτύπησε για μια ακόμη φορά σφυρίζοντας ακριβώς στο 45' σαν να μην είχε διακοπεί ούτε για ένα δευτερόλεπτο ο αγώνας. Σαφώς και καταδικάζω και εγώ αλλά και όλοι την ρίψη αντικειμένων και την βία στα γήπεδα αλλά με τα όσα βλέπουμε κάποιες φορές φαίνεται αδύνατον η λογική σκέψη να συγκρατήσει την αγανακτισμένη μάζα που δικαίως νιώθει ότι αδικείται. Έτσι με πολύ προσπάθεια οι διαιτητές προσέγγισαν τα αποδυτήρια εν χορό αποδοκιμασιών και όχι μόνο τρέχοντας να "κρυφτούν" στο ασφαλές σημείο τους...

Πλούσιο το πρώτο ημίχρονο...Εγώ πάντως ότι είδα προσπαθώ να το γράψω χωρίς εμπάθειες και ψεύδη γιατί ο καθένας θα εκφέρει διαφορετική εκδοχή. Το δεύτερο ημίχρονο ξεκινούσε με μια Προοδευτική μεταμορφωμένη προς το καλύτερο να κυνηγάει το γκολ. Ο Ολυμπιακός Λαυρίου επιστράτευσε κάθε τρόπο για να ανακόπτει τον ρυθμό και δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι σε κάθε δυνατό μαρκάρισμα είχαμε και καθυστέρηση λόγω τραυματισμού...Σε μια από τις πολλές τέτοιες φάσεις οι ποδοσφαιριστές της Προοδευτικής μιας και τις περισσότερες φορές οι αντίπαλοί τους συναγωνίζονταν θεατρικούς πρωταγωνιστές με τις εκφράσεις τους δεν τήρησαν το fair play και συνέχισαν κανονικά και νόμιμα την προσπάθεια τους χωρίς οι φιλοξενούμενοι να αμύνονται κανονικά. Για το αθλητικό πνεύμα και το ευ αγωνίζεσθαι αυτή η κίνηση δεν ήταν σωστή αλλά στο συγκεκριμένο παιχνίδι δεν υπήρχε ούτε αθλητικό πνεύμα ούτε σεβασμός από τους φιλοξενούμενους. Ο τερματοφύλακας τελικά απέκρουσε την μπάλα και την πέταξε εκτός αγωνιστικού χώρου αλλά αμέσως μετά δημιουργήθηκε σύρραξη ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές, όπως και στην πρώτη διακοπή στο πρώτο μέρος, με αποτέλεσμα να διακοπεί για μια ακόμη φορά ο αγώνας. Αυτή τη φορά η ενέργεια αμυντικού των φιλοξενουμένων να χτυπήσει ποδοσφαιριστή της Προοδευτικής θεωρώ πως έπρεπε να τιμωρηθεί με κόκκινη κάρτα αλλά ο διαιτητής περιορίστηκε σε κίτρινη κάρτα και στους δύο ποδοσφαιριστές που ενεπλάκησαν στον καβγά ενώ οι υπόλοιποι προσπαθούσαν να ηρεμήσουν την κατάσταση. Με αυτά και με αυτά ο αγώνας ξεκίνησε πάλι με την "Προο" να έχει τον έλεγχο και την κατοχή της μπάλας. Η ομάδα μας ήταν απειλητική και ειδικότερα σε τρεις φάσεις(63',68',76') η μπάλα ως δια μαγείας δε κατέληξε στα δίχτυα. Σε μια από αυτές δύο φορές το δοκάρι έσωσε τους φιλοξενούμενους οι οποίοι έδιωξαν ουκ ολίγες φορές την μπάλα πάνω στην γραμμή. Κάποιες φορές η μπάλα δε θέλει με τίποτα να αναπαυτεί στα αντίπαλα δίχτυα... Στο 80' ο διαιτητής ύστερα από καταφανέστατο χέρι εντός της περιοχής καταλόγισε πέναλτι υπέρ της Προοδευτικής. Με τέτοια αντιμετώπιση σε όλο το παιχνίδι από τον διαιτητή και τους βοηθούς του ήταν αδιανόητο να σφυρίξει πέναλτι το οποίο δεν ήταν τόσο εμφανές όσο αυτό. Κάπου εδώ αρχίζουν τα τραγελαφικά της υπόθεσης. Οι φιλοξενούμενοι κατευθύνονται προς τον πάγκο τους ομαδικά αντιδρώντας στην υπόδειξη και αρνούνται να εισέλθουν στον αγωνιστικό χώρο. Ο διαιτητής καλεί τους βοηθούς του και διακόπτει το παιχνίδι. Ο χρόνος κυλάει και παρά το γεγονός ότι καλεί τους ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού Λαυρίου να επανέλθουν στο παιχνίδι αυτοί επανειλημμένως αρνούνται. Σε αυτή την περίπτωση εγώ προσωπικά γνωρίζω ότι ο αγώνας έπρεπε να λήξει με υπαιτιότητα της ομάδας τους και να κατοχυρωθεί στα χαρτιά με 3-0 υπέρ του αντιπάλου καθώς επίσης θα έπρεπε ύστερα από συνεδρίαση του αρμόδιου οργάνου της ΕΠΟ να επιβληθεί ποινή αφαίρεσης βαθμών από το πρωτάθλημα. Αντί να συμβεί αυτό ύστερα από διαβουλεύσεις και συζητήσεις ανάμεσα στους πάγκους και τους ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων ο διαιτητής ανεχόμενος αυτή τη συμπεριφορά και αφού περίμενε για πέντε ολόκληρα λεπτά χωρίς να κάνει τα αυτονόητα είδε τους ποδοσφαιριστές των φιλοξενουμένων να εισέρχονται πάλι στον αγωνιστικό χώρο για να συνεχιστεί ο αγώνας. Μάλλον αυτή η διακοπή ήταν προς όφελός τους... Το πέναλτι εκτελέστηκε αλλά ο τερματοφύλακας εκτινάχθηκε σωστά και με δύσκολη επέμβαση κράτησε ανέπαφη την εστία του. Δεν ήταν κακή η εκτέλεση αλλά η μπάλα δεν κατέληξε στα δίχτυα. Στην επόμενη φάση η Προοδευτική πάλι άγγιξε το γκολ το οποίο δεν ήρθε και σαν να μην έφτανε αυτό οι φιλοξενούμενοι στην μοναδική τους ευκαιρία στο δεύτερο ημίχρονο σημείωσαν το 1-2 στο 86'. Να τονίσω εδώ κάτι που όσο ασήμαντο και αν φανεί μπορεί να αναδείξει μια χαρακτηριστική εικόνα του αγώνα. Η "Προο" δε σκόραρε στην ευκαιρία πριν την επίτευξη του γκολ παρόλα αυτά ο τερματοφύλακας των φιλοξενουμένων βρέθηκε "τραυματίας" στο έδαφος αποσκοπώντας στο να πετάξει κάποιος ποδοσφαιριστής την μπάλα άουτ ώστε να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες. Στην εξέλιξη της αντεπίθεσης οι συμπαίχτες του σκόραραν και αυτός σαν ελατήριο σηκώθηκε μην έχοντας τίποτα πανηγυρίζοντας έξαλλα και προκλητικά το γκολ... Στα υπόλοιπα λεπτά η Προοδευτική προσπαθούσε πλέον να ισοφαρίσει ξανά με τους ποδοσφαιριστές των φιλοξενουμένων να προκαλούν συνεχώς όπως έκαναν και από την αρχή του αγώνα και να τους φταίει το παραμικρό από ένα γήπεδο που είχε πια εκραγεί. Το σφύριγμα της λήξης ανέδειξε νικήτρια την ομάδα του Λαυρίου και όσοι από τους ποδοσφαιριστές της πρόλαβαν αμέσως να τρέξουν προς τα αποδυτήρια ήταν τυχεροί. Οι υπόλοιποι παρέα με τον διαιτητή περίμεναν υπομονετικά στο κέντρο του γηπέδου να απομακρυνθεί ο κόσμος που βρισκόταν πάνω από την φυσούνα των αποδυτηρίων. Μάταια όμως αφού η οργή του πλήθους ξεχείλιζε και έτσι θα περίμεναν για πολύ ώρα ακόμα. Τελικά με γρήγορο τρέξιμο και σαν κυνηγημένοι με την ουρά στα σκέλια το διαιτητικό τρίο κατάφερε να μπει στα αποδυτήρια. Ακολούθησαν μετά από λίγη ώρα οι φιλοξενούμενοι οι οποίοι κατά μικρές ομάδες έμπαιναν συνοδευόμενοι από αποδοκιμασίες στα αποδυτήρια. Ο κόσμος της Προοδευτικής πραγματικά άργησε να φύγει από το γήπεδο και η εμφάνιση της βροχής ήταν καταλυτική για να ηρεμήσουν λίγο τα πνεύματα.

Κλειδί του αγώνα οι πολλές κλασσικές χαμένες ευκαιρίες της Προοδευτικής οι οποίες σε συνδυασμό με το χαμένο πέναλτι δεν της επέτρεψαν να πάρει κεφάλι στο σκορ και κατ' επέκταση να πάρει τους τρεις βαθμούς της νίκης. Καλύτερος παίχτης της ομάδας ο σκόρερ Ζαφειράτος. Αδύναμος κρίκος αρχικά ο τερματοφύλακας και η άμυνα της Προοδευτικής για το "φτηνό" πρώτο γκολ που δέχθηκε η ομάδα. Αδύναμος κρίκος όμως και οι ποδοσφαιριστές των φιλοξενουμένων για την προκλητική και αντιαθλητική συμπεριφορά που επέδειξαν στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού. Τέλος αδύναμος κρίκος οι επιεικώς απαράδεκτοι και ανίκανοι διαιτητές της αναμέτρησης που προκάλεσαν την οργή όλων. Τα ονόματά τους μαζί με την παράκληση να μην ξαναεμφανιστούν στο γήπεδό μας είναι Γκιόλης Π., Νεοφύτου Δ., Καραγιαννίδης Ι. του συνδέσμου Αθηνών. Πραγματικά απαράδεκτη διαιτησία και δε το λέω με ύφος τέτοιο ώστε να ρίξω τις ευθύνες αποκλειστικά πάνω στην διαιτησία αλλά με ύφος ακόμα και ενός ουδέτερου παρατηρητή που θα παρακολουθούσε την συνάντηση.

Επόμενη αγωνιστική εκτός έδρας με την ΑΕΡ Αφάντου στην Ρόδο με ευχή για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Εδώ πριν απολογηθώ για μια ακόμη φορά για το μακροσκελές και κουραστικό άρθρο μου θα κάνω δύο προτροπές. Πρέπει επιτέλους ο σύλλογος να κινηθεί παρασκηνιακά και να κόψει τον βήχα στην αντιμετώπιση που έχει. Καλό θα είναι να κάνει έστω και τώρα την αρχή και με το βίντεο του αγώνα να κινηθεί με κάθε νόμιμο τρόπο ενάντια στην αντίπαλη ομάδα. Θεωρώ δεδομένο ότι στο φύλλο αγώνα θα έχουν γραφτεί πάρα πολλά τα οποία ενδεχομένως επιφέρουν και κάποια τιμωρία στην ομάδα. Εγώ από την πλευρά μου παρακαλώ θερμά σε τέτοια περίπτωση να αναρτηθεί το φύλλο αγώνος στο διαδίκτυο και να το δούμε όλοι. Επίσης παρακαλώ τον κάθε αρμόδιο να ψάξει το άρθρο του ΚΑΠ που αφορά την διακοπή αγώνα και να κινηθεί με οποιοδήποτε τρόπο κρίνει ορθότερο. Και αυτό το αναφέρω στην άρνηση των ποδοσφαιριστών του Ολυμπιακού Λαυρίου να εισέλθουν στον αγωνιστικό χώρο για να εκτελεστεί το πέναλτι και να συνεχιστεί ο αγώνας. Προσωπικά δεν με πειράζει καθόλου να μην κερδίσει κάτι παραπάνω από αυτή τη διαδικασία η ομάδα. Όμως με πειράζει να μένει αμέτοχη και να ανέχεται αυτά τα φαινόμενα από κάθε ομάδα που με ασπίδα σκοτεινούς παράγοντες έχει το θράσος να συμπεριφέρεται με αυτό τον τρόπο εντός του γηπέδου. Αναμένω την οποιαδήποτε κίνηση από την διοίκηση για να προστατεύσει την ομάδα από το να επαναληφθούν τέτοια φαινόμενα. Συγχαρητήρια στους ποδοσφαιριστές για την μαχητικότητα που επέδειξαν στο δεύτερο ημίχρονο. Καλές γιορτές σε όλους...

Donkey2.(Γιώργος Π.).

Πνευματικα Δικαιωματα κειμενων και φωτογραφιων