Είσαι Προδευτικάνος και έχεις κάθε δικαίωμα να σε σέβονται και να σε λογαριάζουν, και να αναφέρονται σε σένα έχοντας πάντα στο μυαλό, πως η Προοδευτική αγωνίζεται για την τιμή και την ιστορία της, τον κόσμο της και τη βυσσινί φανέλα, τον Κορυδαλλό και την Κοκκινιά.

12/17/2008

ΑΝ Μ’ ΑΞΙΩΣΕΙ Ο ΘΕΟΣ


Κι εκεί που λες δόξασει ο θεός βοήθα Παναγιά μου. Το σκωτσέζικο ντουζ συναισθημάτων που μας έχει υποβάλλει το τελευταίο διάστημα η Προδευτικάρα μου έφερε στο νου ένα εντελώς ιδιαίτερο τραγούδι του Μάρκου Βαμβακάρη τους στίχους του οποίου παραθέτω στη συνέχεια.

Αν μ’ αξιώσει ο Θεός λεφτά και αποκτήσω
θα χτίσω ένα μέγαρο τους πλούσιους να ελκύσω
θα 'ρχόντουσαν πελάτες μου κορίτσια να 'χουν τρέλες
κι ο Βίλι Φριτς θα σκάρωνε αφράτους αργιλέδες

Η Γκρέτα Γκάρμπο μάγκα μου θ' ανάβει το τσιμπούκι
κι ο Ζακ Κιεπούρα στη γωνιά θα παίζει το μπουζούκι
οΤζίμι Λόντος για νταής θα κάθεται στις τσίλιες
κι η Λίλιαν η Χάρβει θα διώχνει τις μπασκίνες

Πρέπει να χτίσω ένα τζαμί για όλα τα δερβίσια
και με κουπέ πολιτικό να 'ρχονται τα κορίτσια

Διαβάζω στο blog την αγωνία των Προδευτικάνων ακόμα και τώρα να τολμήσουμε για το διαφορετικό το παραπάνω. Να παλέψουμε για την μεγάλη ανατροπή που θα μας φέρει βαθμιαία στο μέγαρο. Όχι της μουσικής αλλά του ποδοσφαίρου. Την πολυπόθητη Α εθνική.
Αγράμματοι άνθρωποι οι παλιοί ρεμπέτες δεν είχαν κανένα πρόβλημα να χρησιμοποιήσουν ‘’παράτερες’’ λέξεις ή φράσεις προκειμένου να στρώσει η ρίμα του τραγουδιού. Έτσι προέκυψε στο τραγούδι η φράση ‘’τους πλούσιους να ελκύσω’’ που ακούγεται στο πρώτο κουπλέ.
Να σημειώσω πως ο αγράμματος Μάρκος υπαγόρευε τους στίχους των τραγουδιών του στον γιο του Δομένικο για να μην τους ξεχνάει, αν κι εδώ οι στίχοι αποδίδονται στον Γιώργο Φωτίδα.
Κι επειδή τα μεταξωτά βρακιά θέλουν κι επιδέξιους κώλους όπως λέει η γνωστή παροιμία αδέρφια, αυτό στην δική μας περίπτωση σημαίνει πως πρέπει να γίνουμε πραγματικά ΕΛΚΥΣΤΙΚΟΙ στην προσπάθεια μας να κάνουμε τα όνειρα μας πραγματικότητα, κάτι που σημαίνει πως έχουμε πολλά ακόμα να φτιάξουμε.
Ας ξαναγυρίσουμε όμως στο τραγούδι και την ιστορία του.
Ο ‘’σινεμάς’’ εκείνης της εποχής είναι η πρώτη σύγχρονη αίσθηση εικονικής πραγματικότητας που αντικρύζουν οι άνθρωποι και στην κυριολεξία εκστασιάζονται. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ρεμπέτες της εποχής που σμίγουν στα τραγούδια τους, τις εντυπώσεις της εικονικής πραγματικότητας με όσα ζουν στην καθημερινότητα τους.




Στο συγκεκριμένο τραγούδι όλα ανακατεύονται μ’ ένα τρόπο κυριολεκτικά σουρεαλιστικό. Μεγάλοι πρωταγωνιστές της εποχής, (Jan Kiepoura, Lillian Harvey, Greta Garbo, Walter Fritz. αλλά και μεγάλοι παλαιστές όπως ο Τζιμ Λόντος στον οποίο ο Μάρκος έχει αφιερώσει και τραγούδι.



Αξίζει να πούμε ότι ο Τζιμ Λόντος ήταν για το αμερικάνικο κατς ότι ο Sugar Ray Robinson για την πυγμαχία. 10 ήττες σε 2500 αγώνες παγκόσμιοι τίτλοι και ένα κόλπο που έμεινε στην ιστορία. Το περίφημο ‘’αεροπλανικό’’. (Βούταγε τους αντιπάλους από το καρύδι, αυτοί παρέλυαν σαν κοτόπουλα, κι αφού τους έφερνε βόλτα στον αέρα, μετά και τους έσκαγε κάτω σαν καρπούζι).
Δείτε με τι μοναδικό τρόπο μπαίνουν στο τραγούδι, από τι μια οι εικόνες του νέου ‘’φραγκολεβαντίνικου’’ τρόπου ζωής, κι από την άλλη οι oriental συνήθειες που έφεραν οι πρόσφυγες τις καθ’ ημάς ανατολής από τις πατρίδες τους.
Και κορίτσια να ‘χουν τρέλες ορέγονταν ο Μάρκος κι η παρέα του, και νταήδες τσιλιαδόρους που να το λέει η καρδιά τους, μόνο τη μπασκιναρία δεν γούσταρε.
Παιδί της εποχής του κεφάριζε καταστάσεις μαγκιόρικες φτιαγμένες για ντερβισόπαιδα με όλα τα σέα και μέα. Τσιμπούκια, μπουζούκια και λοιπά παρελκόμενα.



Ο Μάρκος έζησε σε μια μεταβατική εποχή. Μεγάλοι πόλεμοι, προσφυγιά, φτώχια και παραβατικότητα από την μια μεριά, νέες τεχνολογίες (σινεμά), και χλιδή στα υπερπολυτελή πολίτικα καφέ αμάν με ξεπεσμένες πριγκίπισσες της τσαρικής Ρωσίας ‘’θύματα’’ της Οκτωβριανής επανάστασης να προσφέρονται για ‘’συνοδεία’’ των επώνυμων πελατών από την άλλη.
Έπρεπε όλες αυτές οι εικόνες να γίνουν τραγούδι. Και ο ‘’αλητεμένος’’ λούμπεν κόσμος όπως τον αποκάλεσε, που συνάντησε ερχόμενος στον Πειραιά στα δώδεκα του, αλλά και τ’ αστέρια ενός άλλου κόσμου που άρχιζαν σιγά σιγά να μπαίνουν στη ζωή μας. Και τα έκανε.
Το ‘’σύστημα’’ δεν του συγχώρησε ποτέ ότι έγραφε και τραγούδαγε όπως μίλαγε κι ότι βίωνε τη ζωή του. Μαγκίτης κι αλανιάρης, ντερβίσης και άλλα πολλά, σύμβολα και κώδικες της ιδιότυπης αργκό του δικού του κόσμου, που μαστίγωνε τον καθωπρεπισμό των δήθεν της εποχής του.



Γι’ αυτό και πέρασε μαύρη φτώχεια στα χρόνια της απόρριψης, κερδίζοντας φραγκοδίφραγκα από το πιατάκι που έβγαζε στις ταβέρνες που έπαιζε, μέχρι τα χρόνια του 60 που ο ημίθεος Μπιθικώτσης ερμηνεύοντας σε δεύτερη εκτέλεση τα τραγούδια του τον οδήγησε στην κορυφή και την καταξίωση.
Για σκεφτείτε το αδέρφια. Τον καιρό που ο Μάρκος δημιουργούσε ένα ολόκληρο μουσικό ρεύμα με το ανεπανάληπτο μουσικό σχήμα που ονομάσθηκε ‘’Τετράς η ξακουστή του Πειραιώς’’ η Προοδευτική παιδί κι αυτή των δύο κόσμων, από τη μια με το μορφωτικό της τμήμα οργάνωνε μουσικές εκδηλώσεις με μαντολινάτες τρανή εκδήλωση της μικρασιάτικης ιδιοσυγκρασίας της, κι από την άλλη έδινε μάχες για την στέγαση των ξεκληρισμένων προσφύγων.
Μην απογοητεύεστε αδέρφια. Απλώς αυτή τη στιγμή μοιάζουμε με πιεσμένο ελατήριο. Όταν αποσυμπιεστούμε κι αυτό πιστεύω πως δεν θ’ αργήσει να γίνει, η συσσωρευμένη δυναμική που θα ελευθερωθεί θα μας απογειώσει. Γι’ αυτό υπομονή και ψυχραιμία.
Πάμε όμως ξανά στο τραγούδι μας που το ξανατραγούδησε σε δεύτερη εκτέλεση ο γιος του Στέλιος, σπουδαίος συνθέτης και μπουζουξής αλλάζοντας τα λόγια του τραγουδιού αλλά κρατώντας αναλλοίωτη την μποέμικη διάθεση όλου αυτού του κόσμου που περιγράφει.




ΑΝ Μ’ ΑΞΙΩΣΕΙ Ο ΘΕΟΣ

Αν μ’ αξιώσει ο θεός λεφτά και αποκτήσω
θ' αγόραζα ένα κότερο τον κόσμο να γυρίσω

Για τους μπεκρήδες τους φτωχούς ταβέρνα θε να χτίσω
χωρίς λεφτά να πίνουνε το πρόβλημα να λύσω

Θα ξόδευα θα γλένταγα μα και θα συμπονούσα
κι όσους φτωχούς θα γνώριζα θα τους εβοηθούσα

Κάνε καλό βρε άνθρωπε στον κόσμο όσο ζήσεις
γιατί θε να 'ρθει μια στιγμή που εδώ θε να τ' αφήσεις

Τι να τα κάνεις τα λεφτά όσα κι αν αποκτήσεις
κομπόδεμα σαν τα κρατάς και δεν θα τα γλεντήσεις

Όμως ούτε αυτή η τόσο όμορφη δεύτερη εκτέλεση είναι το σημαντικότερο πράγμα που συνέβη στην παραμυθένια ιστορία του συγκεκριμένου τραγουδιού.
Το πιο σημαντικό συνέβη το 1968 όταν η ΕΜΙ κυκλοφορεί πάνω σε μουσική επεξεργασία του Σταύρου Ξαρχάκου το δίσκο ‘’Μάρκος ο δάσκαλός μας’’, με το εξώφυλλο του δίσκου φιλοτεχνημένο από τον μεγάλο Γιάννη Τσαρούχη.



Εκεί το τραγούδι ερμηνεύεται μ’ ένα πραγματικά απίστευτο τρόπο ανατρεπτικό και εντελώς θεατράλε από τον ένα και μοναδικό Γιώργο Ζαμπέτα, μ’ ένα τρόπο που μόνο ο συνθέτης κι ερμηνευτής του περίφημου και διαχρονικού, ‘’γουστάρει τον αράπη το μαύρο το σκύλο τον ταμ ταμ ταμ’’ μπορούσε να πει.


Όμως τα όμορφα στο συγκεκριμένο δίσκο δεν τελειώνουν εδώ. Υπάρχει κι ένα τραγούδι του Μάρκου που λες και γράφτηκε για μας μόνο για μας, το ερμηνεύει σε δεύτερη εκτέλεση με τη μοναδική φωνή του ο Σταμάτης Κόκοτας, και πριν διαβάσετε τους στίχους (κι εδώ του Γιώργου Φωτίδα), πάρτε βαθειά αναπνοή γιατί θα σας χρειαστεί σίγουρα.

ΦΟΡΑΣ ΦΟΥΣΤΑΝΙ ΒΥΣΣΙΝΙ

Φοράς φουστάνι βυσσινί, κουκλίτσα μου
από μετάξι φίνο
Στις πιέτες του μπερδεύτηκα, μανίτσα μου
κι απ' τον καημό μου σβήνω

Φουστάνι σκανταλιάρικο, κουκλάκι μου
και τορνευτή γαμπίτσα
Σε κάνουνε πώς να στο πω, μικράκι μου
μια ζωντανή κουκλίτσα

Το φουστανάκι σου αυτό, μανίτσα μου
αν το ξαναφορέσεις
Θε να σε κλέψω μια βραδιά, κουκλίτσα μου
γιατί πολύ μ' αρέσεις

Σκεφτείτε αδέρφια, πως τον Μάρκο που πέθανε το 72 σαν δημότης Κορυδαλλού παρακαλώ, που τα παιδιά και οι απόγονοι του έζησαν και ζουν εδώ, η δημοτική αρχή (όχι η σημερινή) που τόλμησε να εκχωρήσει την αίθουσα του πνευματικού κέντρου της πόλης πριν λίγα χρόνια στον Μπίγαλη … και κάτι άλλους, όχι μόνο δεν τον έχει τιμήσει, αλλά δεν έχει κάνει ούτε καν μια μικρή αναφορά που να συνδέει την τεράστια μορφή που λεγόταν Μάρκος Βαμβακάρης μ’ αυτή την πόλη.
Πάνω σ’ αυτό όμως σιωπώ, αλλά μόνο για την ώρα.
Δεν άντεξα όμως τον πειρασμό (διαβάζοντας τους στίχους από το βυσσινί φουστάνι) να σκεφτώ, τι μπορεί να συμβεί όταν ο αντρικός εγκέφαλος αρχίσει ν’ ανεβάζει στροφές και θερμοκρασία στη θέα μιας υπέροχης γυναικείας γάμπας που ξεπροβάλλει ξεδιάντροπα μέσα από ένα ακριβό μεταξωτό φόρεμα.
Ας αφήσουμε τον μεγάλο Προδευτικάνο Γιάννη Καλαμίτση να μας το περιγράψει. Μουσική και ερμηνεία Κώστας Τουρνάς:




ΔΕΝ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΩ Σ’ AUTOBIANCHI

Τ' αριστερό μου χέρι βγαίνει απ' το παράθυρο
Και το χειρόφρενο να μου τρυπάει τη πλάτη
Αν το αμάξι ήταν μεγάλο και τετράθυρο
Θα ‘χε καθίσματα που γίνονται κρεβάτι

Μα είναι μικρό, είναι στενό κι εγώ ζορίζομαι
Και δε βολεύομαι παρ' όλη τη προσπάθεια
Τα κόκαλα μου κάνουν γκρα και ας ελπίσουμε
Πως δε θα βγούμε από 'δω με δισκοπάθεια

Απ' το σταθμό 9.84
Αφιερώνουμε τραγούδια του 60
Κι εγώ που είμαι 1 και 84
Διπλώνω δίπλα σου να γίνω 1.50

Δύσκολη η θέση μου και δεν την εκτιμάς καλά
Μην είσαι τόσο βιαστική και ορεξάτη
Έχω βρεθεί με το τιμόνι παραμάσχαλα
Και το λεβιέ των ταχυτήτων μες στο μάτι

Βρε δεν το ξανακάνω σε Autobianchi
Ποτέ ξανά ποτέ λόγω τιμής
Βρε δεν το ξανακάνω σε Autobianchi
Ποτέ ξανά ποτέ ότι κι αν πεις

Βλέπω και ύποπτες σκιές να περιφέρονται
Έγινα νούμερο στα μάτια των εκφύλων
Αυτοί τη βρίσκουν με όσα βλέπουν αλλά χαίρονται
Όταν παθαίνεις μετατόπιση σπονδύλων

Νιώθω τα πόδια μου πιασμένα και δυσκίνητα
Μην σπρώχνεις έτσι θα τρυπήσει η λαμαρίνα
Να πάρει ο διάολος τα μικρά τα αυτοκίνητα
Όχι δεν το 'κανα ποτέ μου σε Cortina

Και το χειρόφρενο δες θέση που το βάζουνε
Έχει την όπισθεν για φρένο κι είναι εντάξει
Μ' αγγίζεις κι όλα γύρω σαν να φεύγουν μοιάζουνε
Ρε συ δε φεύγουνε αυτά τσουλάει τ' αμάξι

Κοίτα στιγμή που βρήκε πάνω στο καλύτερο
Μη σταματάς, λίγο ακόμα, έλα τώρα
Κοίτα που βρήκανε να βάλουν το περίπτερο
Στην ερημιά του κόσμου, μες στη κατηφόρα

Βρε δεν το ξανακάνω σε Autobianchi
Ποτέ ξανά ποτέ λόγω τιμής
Βρε δεν το ξανακάνω σε Autobianchi
Ποτέ ξανά ποτέ ότι κι αν πεις

Κι αν νομίζετε ότι τα ωραία τελειώνουν εδώ, διαβάστε και δυο συγκλονιστικά σχόλια που γράφτηκαν για το συγκεκριμένο τραγούδι, και αναρτήθηκαν στο kithara vu απ’ όπου άντλησα τους στίχους.


Από: dora, στις 20-03-2007:
se Autobianchi mporei oxi,alla se Matizaki mia xara!Bolikotato!



Από: eliza, στις 13-02-2008:
eutixos poy den eimai ena ogdonta tessera kai eimai ena eksinta!!!

Αυτά για τους εραστές της αυτοκίνησης και … όχι μόνο.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Αδέρφια περνάμε δύσκολες μέρες σε όλα τα επίπεδα. Το χαμόγελο και το πνεύμα αισιοδοξίας είναι πράξη αντίστασης απέναντι σε ότι μας καταπιέζει.
Μιλήστε λοιπόν κι εκτονωθείτε. Το blog είναι θεραπευτήριο της τρέλας μας. Και μην ξεχνάτε ότι την Προοδευτική την χρειαζόμαστε και μας χρειάζεται. Γι’ αυτό προχωράμε ακάθεκτοι. Δ.Β.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πνευματικα Δικαιωματα κειμενων και φωτογραφιων