Είσαι Προδευτικάνος και έχεις κάθε δικαίωμα να σε σέβονται και να σε λογαριάζουν, και να αναφέρονται σε σένα έχοντας πάντα στο μυαλό, πως η Προοδευτική αγωνίζεται για την τιμή και την ιστορία της, τον κόσμο της και τη βυσσινί φανέλα, τον Κορυδαλλό και την Κοκκινιά.

12/06/2008

ΠΕΡΙ ΟΝΟΥ ΣΚΙΑΣ

Κάποτε ο περίφημος Αθηναίος ρήτορας Δημοσθένης, είχε συγκεντρώσει τους συμπατριώτες του στην Πνύκα και τους μιλούσε με τη μοναδική εκφραστική του δεινότητα, για θέματα σημαντικά και σπουδαία.
Τους μιλούσε με θέρμη αγωνία και πόνο, αναλύοντας το πως θα μπορούσαν να σώσουν την πόλη τις οικογένειες και τα σπίτια τους, από τον εχθρικό κίνδυνο. Τους συμβούλευε με σοφία και σύνεση κι εκείνοι... πέρα βρέχει. Αδιαφορία λακριντί και υψηλό επίπεδο.
Τότε ο ικανότατος ρήτορας αλλάζει απότομα θέμα. Και αρχίζει να τους αφηγείται μια μικρή ιστορία για κάποιον που ξεκίνησε να πάει από την Αθήνα στα Μέγαρα, και για να μη πάει με τα πόδια, νοίκιασε ένα γάιδαρο. Καβάλα στο ζώο, που το τραβούσε από το καπίστρι ο αγωγιάτης, πήρανε δρόμο και στρατί.
Όμως εκείνη την ημέρα έκανε φοβερή ζέστη. Η περιοχή που διέσχιζαν ήταν γυμνή χωρίς καθόλου δέντρα, και μη μπορώντας ν’ αντέξει τις καυτές ακτίνες του ήλιου, ο ‘’επιβάτης’’ κατέβηκε από τον γάιδαρο προσπαθώντας να βρει λίγη δροσιά στη σκιά που σχημάτιζε το σώμα του. Το ίδιο όμως προσπάθησε να κάνει και o αγωγιάτης, αλλά ο ίσκιος του γαϊδάρου δεν έφθανε και για τους δύο.
Τότε ξέσπασε ανάμεσα τους άγριος καυγάς για το αν με βάση τη συμφωνημένη ταρίφα είχε δικαίωμα ο ταξιδιώτης, να χρησιμοποιεί εκτός από τον ίδιο τον γάιδαρο και τον ίσκιο του, προκειμένου να φυλαχθεί από τις ακτίνες του ήλιου!
Εξιστορώντας με σπιρτάδα αυτό το ‘’ασήμαντο’’ περιστατικό ο Δημοσθένης, άρχισε να αναλύει, όλα τα υπέρ και τα κατά της κάθε εκδοχής, στους Αθηναίους!
Η κατάληξη της υπόθεσης ήτανε, αντί για τα Μέγαρα, να πάνε στα δικαστήρια, συνέχισε! Οι Αθηναίοι που κρεμόντουσαν από τα χείλη του ρώτησαν με έκδηλη αγωνία.. Και τότε τι έγινε;
Ο μεγάλος ρήτορας αντί να τους αναφέρει την απόφαση του δικαστηρίου τους είπε:
Είναι άθλιοι οι άνθρωποι, που τους ενδιαφέρει να μάθουν, πώς έληξε η διαμάχη για τη σκιά του γαϊδάρου, και δεν τους καίγεται καρφί για την καταστροφή που τους απειλεί.
Και είχε δίκιο. Γιατί, όσο τους μίλαγε για σοβαρά και σημαντικά θέματα, εκείνοι χάζευαν και αδιαφορούσαν. Όταν όμως άρχισε να τους μιλάει ‘’περί όνου σκιάς’’, οι πάντες εστίασαν την προσοχή τους στην ασήμαντη ιστορία, κόβοντας μαχαίρι τον πατροπαράδοτο ελληνικό χαβαλέ
Μήπως ψάχνουμε τον ίσκιο του γαϊδάρου;
Σε προηγούμενα κείμενα μου είχα τονίσει ‘’την υστέρηση που παρουσιάζει η ανασταλτική λειτουργία της μεσαίας γραμμής’’, διατυπωμένο όσο πιο γλυκά γίνεται για να μην κατηγορηθώ είτε σαν προπονητής της εξέδρας, ή δεν ξέρω ποιανού αλλουνού βαλτός.
Όταν βγαίνει ο ίδιος ο προπονητής της ομάδας σε δήλωση του στις εφημερίδες που την αναδημοσιεύσαμε και στο blog , χαρακτηρίζοντας την αμυντική λειτουργία της ομάδας απαράδεκτη, νομίζω πως δικαιούμαι να ρωτήσω; Ο απλός φίλαθλος τι πρέπει να κάνει με όσα βλέπουν τα ματάκια του;
Όταν στις στημένες φάσεις η άμυνα μας παίζει τα μέντα μέντα και το τζουμ τζουμ οι μέλισσες, ποιος πρέπει να διορθώσει το πρόβλημα; Μήπως είναι ψέματα ότι με Κερατσίνι, Αχαρναϊκό, Σαρωνικό χάθηκαν βαθμοί από χαζά γκολ που δεχθήκαμε;
Κι αν υπολογίσουμε κι αυτά που δεν μπήκανε, είτε από τύχη είτε λόγω των καλών ρεφλέξ των τερματοφυλάκων μας, τότε κλάφτα Χαράλαμπε.
Έχω την ειλικρινή διάθεση να πιστέψω ότι δεν έχουμε πολύ καλούς μικρούς. Σίγουρα όμως έχουμε πολλούς. 13 για τέσσερεις θέσεις παρακαλώ, σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της ομάδας. Περισσότεροι από τους μισούς μέχρι τώρα δεν έχουνε ακουμπήσει μπάλα σε επίσημο παιχνίδι, κι είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα την ακουμπήσουνε μέχρι το τέλος της χρονιάς.
Αν σ’ αυτούς προσθέσουμε και τρεις γεννημένους το 87 (ούτε κι αυτοί έχουνε παίξει), και μερικούς καλούς από την εφηβική ομάδα που τελειώνει τις υποχρεώσεις της μέσα στον Γενάρη, διαπιστώνουμε ότι ποσοτικά έχουμε εξ ορισμού μια ολόκληρη ποδοσφαιρική ομάδα UNDER 21, για την οποία έχουν επενδυθεί και χρήματα και μεγάλες προσδοκίες.
Θα αφιερώσω ειδικό κείμενο για το πόσο ενδιαφέροντα και σημαντικά πράγματα μπορούνε να γίνουν με όλα αυτά τα παιδιά, προς όφελος τόσο των ίδιων όσο και της Προοδευτικής, δεδομένου ότι τα 2/5 της εντεκάδας πρέπει να πλαισιώνονται από παίκτες αυτής της ηλικιακής ομάδας, και καλό είναι όλο αυτό το υλικό που έχουμε στη διάθεση μας, και να εξελίσσεται και να είναι κάθε στιγμή ετοιμοπόλεμο.
Όμως για την ώρα μένω με την εντύπωση πως αντί να κάνουμε πράγματα αυτονόητα για το καλό του συλλόγου, ψάχνουμε να βρούμε ‘’όνου σκιά’’, μέχρι να μας μείνει τελικά η απορία (ίδια με του Χότζα) που κοιτάζοντας τον άψυχο γάιδαρο του είχε κάνει τη συγκλονιστική δήλωση, ‘’Για κοίτα ρε παιδί μου, και πάνω που είχε συνηθίσει να μην τρώει’’!
Απλά μαθήματα αριθμητικής
Διαβάζω πάντα στην επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου την σύνθεση της ομάδας όπως δηλώθηκε στο φύλλο αγώνα με το Σαρωνικό, διαπιστώνω πως Από τους 7 που δηλώθηκαν σαν αναπληρωματικοί, Ανδριέλος, Κωζής, Βογιατζής, Πέρρος, Σπέρτος, Χατζηγεωργαλής, Ταμπουράκης, (αν δεν έχει γίνει λάθος στην αναγραφή των χρονολογιών) μόνο ο Βογιατζής ήτανε στην ηλικιακή ομάδα των τεσσάρων μικρών που πρέπει οπωσδήποτε να παίζουν.
Και ρωτάω τώρα εγώ; Μόνο ‘’μεγάλοι’’ πρέπει να γίνονται αλλαγή Αν χτυπούσανε δυο μικροί, αν δύο απ’ αυτούς υστερούσαν και έπρεπε να αντικατασταθούν, αν είχε μπει ο Βογιατζής δεύτερη αλλαγή και χτυπούσε ένας μικρός, τι θα γινόταν; Θα παίζαμε με 10;
Η προκύρηξη του πρωταθλήματος είναι σαφής. Τέσσερεις ‘’μικροί’’ πρέπει να παίζουν συνεχώς. Δεδομένου ότι κάτι λιγότερο από την μισή εντεκάδα πρέπει να είναι μικροί, υποθέτω ότι και στον πάγκο πρέπει να κάθονται αν όχι τρεις τουλάχιστον δύο μικροί, προκειμένου ο προπονητής αφ’ ενός ν’ αυξάνει τις επιλογές που έχει στο ξαναμοίρασμα της τράπουλας, αλλά και να μην παίρνει η ομάδα τόσο μεγάλα ρίσκα που μπορεί να μας οδηγήσουν πέρα και από την απώλεια βαθμών, και στο να εκτεθούμε σαν σύλλογος.
Αντί να πάρω αμπάριζα, θα περιοριστώ να ρωτήσω μονάχα ένα πράγμα. Η διοίκηση της ομάδας στο συγκεκριμένο παιχνίδι που ήτανε; Και λέγοντας διοίκηση δεν αναφέρομαι σε Μόλαρη Παναγιωτίδη. Όπως είναι δεδομένο ότι ο Βγενόπουλος δεν μπορεί να ασχολείται με την καθημερινότητα του ΠΑΟ (γι’ αυτό ορίζονται άνθρωποι γι’ αυτή τη δουλειά) το ίδιο κατ’ αναλογία συμβαίνει και στην δική μας ομάδα.
Εκτός από τον ήρωα Φελλά, υπάρχει άλλος που να ασχολείται με το ποδοσφαιρικό τμήμα; Ποιος είναι και τι ακριβώς κάνει. Όταν στο παιχνίδι με τον Αήττητο 300 Προδευτικάνοι είχανε πάθει καρδιακό επεισόδιο με όσα συνέβησαν, και από την διοίκηση δεν υπήρξε ούτε μια απλή ανακοίνωση, ακολούθησε το πρόβλημα που παρουσιάσθηκε με τον προπονητή, η απουσία της διοίκησης από το κυριακάτικο παιχνίδι (εκτός από τον εκπροσώπο του συνδέσμου φιλάθλων), τα γεγονότα δείχνουν πως στην σχέση ανάμεσα σε διοίκηση και ομάδα υπάρχει πρόβλημα. Σοβαρό πρόβλημα που αντικατοπτρίζεται και στους φιλάθλους και η διοίκηση πρέπει να το αντιμετωπίσει άμεσα και σωστά.
Δεν είμαστε κατά της διοίκησης, ούτε πετάμε στη θάλασσα όσα σημαντικά έχουν συντελεστεί. Κάθε άλλο. Επειδή όμως όχι απλά η υπόθεση άνοδος αλλά κυριολεκτικά το ξεκόλλημα της ομάδας απ’ αυτή την ποδοσφαιρική κινούμενη άμμο στην οποία έχει εγκλωβιστεί, είναι όχι μόνο προσδοκία των φιλάθλων αλλά και δηλωμένη θέση της διοίκησης, εμείς ζητάμε απλά, να γίνονται τα πράγματα έτσι όπως πρέπει να γίνονται προκειμένου να δει ‘’Θεού πρόσωπο’’ η ομάδα το ταχύτερο δυνατό. Και όπως προκύπτει από τα γεγονότα, σ’ αυτή την κατεύθυνση υπάρχει ανάγκη να γίνουνε πάρα πολλά.
Προχωράμε
Δεν θα μιλήσω, για την κρισιμότητα του αυριανού αγώνα, την ανάγκη να νικήσουμε οπωσδήποτε, τον αδιαπραγμάτευτο στόχο της ανόδου κ.λπ. Θα περιοριστώ απλά να ξαναθυμίσω απλά μερικές θεμελιώδεις ποδοσφαιρικές αρχές.
Από την ώρα που ο διαιτητής σφυρίζει σέντρα είτε ξεκινώντας το παιχνίδι, είτε μετά από γκολ που σημειώθηκε, καθήκον κάθε ομάδας είναι να προσπαθήσει να πετύχει τέρμα χωρίς να δεχθεί ανεξάρτητα από το ποιο είναι το σκορ την συγκεκριμένη στιγμή.
Οτιδήποτε και να σφυρίξει ο διαιτητής ανεξάρτητα σε ποιον δίνεται κατοχή της μπάλας, κάθε ομάδα οφείλει να διαμορφώνει την διάταξη της με τρόπο που άμεσα να μπορέσει να αποκτήσει αγωνιστικό πλεονέκτημα μετά την επανέναρξη του αγώνα. Σχόλια κριτική και σκέψεις που βγάζουν από τον ρυθμό του παιχνιδιού, ειδικά από τους ποδοσφαιριστές απαγορεύονται. Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι που παίζεται κυρίως χωρίς τη μπάλα αδέρφια. Μην το ξεχνάμε.
Επειδή ποδόσφαιρο σημαίνει σκάκι με ζωντανούς παίχτες, η ψυχολογία και το καλό κλίμα είναι καθοριστικός παράγοντας που επηρεάζει την αγωνιστική τύχη της κάθε ομάδας. Οι αθλητές δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ούτε σαν αναλώσιμες μονάδες, ούτε σαν πιόνια στο Subbuteo.
Ο Μακιαβέλλι τονίζει πως κάθε άνθρωπος πρέπει να αντιμετωπίζει τους στόχους που βάζει όπως ο τοξότης που γνωρίζει ότι το βέλος που ρίχνει θα πέσει χαμηλότερα από το ποιο ψηλό σημείο της καμπύλης τροχιάς που διαγράφει. Γι’ αυτό όσο πιο πολύ επενδύεις σε οργάνωση και δομές τόσο πιο πολύ αυξάνεις τις πιθανότητες επιτυχίας.
Ο Άλεξ Φέργκιουσον λέει πως ο προπονητής συμμετέχει μόλις κατά 25% στο έργο μιας ποδοσφαιρικής ομάδας. Αλλά το ποσοστό συμπληρώνει, ποιοτικά αυτό είναι τόσο καθοριστικό που αν δεν γίνει σωστά χάνεται κάθε πιθανότητα επιτυχίας.
Αντί άλλου σχολίου περιορίζομαι να δηλώσω αυτό που είχε πει ο μεγάλος Σουν Τζου στην ‘’Τέχνη του πολέμου’’ μερικές χιλιάδες χρόνια πριν. ‘’Κάθε στρατός μοιάζει με δάσος. Σε κάθε δάσος υπάρχουν μικρά και μεγάλα δέντρα. Δουλειά του στρατηγού (εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου) είναι να δίνει στους πολεμιστές του, την ίδια ορμή μ’ αυτήν που κυλάνε οι κορμοί των δέντρων όταν τους αφήσεις στην γυμνή πλαγιά’’
Κι ας μην ξεχνάμε πως πάντα υπάρχει καιρός για ένα καλό νέο ξεκίνημα. Δ.Β.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πνευματικα Δικαιωματα κειμενων και φωτογραφιων