Είσαι Προδευτικάνος και έχεις κάθε δικαίωμα να σε σέβονται και να σε λογαριάζουν, και να αναφέρονται σε σένα έχοντας πάντα στο μυαλό, πως η Προοδευτική αγωνίζεται για την τιμή και την ιστορία της, τον κόσμο της και τη βυσσινί φανέλα, τον Κορυδαλλό και την Κοκκινιά.

11/21/2008

Η ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ

Στο δεξιό μέρος της ιστοσελίδας υπάρχει μια ψηφοφορία που φτάνει στο τέλος της και αφορά την αναγκαιότητα διεξαγωγής γενικής συνέλευσης με σκοπό να συζητήσει και να διαμορφώσει το πλαίσιο λειτουργίας της Προοδευτικής του 21ου αιώνα.
Η μόνη παρατήρηση που θα κάνω παραβιάζοντας την αρχή μου να σχολιάζω ψηφοφορίες προτού τελειώσουν έχει να κάνει με την χαμηλή συμμετοχή των Προδευτικάνων που μας παρακολουθούν και μας διαβάζουν σ’ αυτήν.
Δεν μου κάνει όμως εντύπωση. Την εποχή των S.M.S. και της έντεχνα διαμορφωμένης εντύπωσης ότι τα ρεύματα ιδεών δημιουργούνται μόνο στα τηλεοπτικά παράθυρα, η έννοια της συμμετοχής και της συλλογικότητας, στα μάτια των πολλών μοιάζει με ζήτημα που αφορά το παρελθόν και αξίζει να μελετηθεί μόνο στο επίπεδο της ιστορικής ανάλυσης.
Τι δουλειά έχω εγώ με όλα αυτά σου λέει ό άλλος, δεν μου φτάνουνε τα προβλήματα μου, εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα, χωρίς κέρδος κέρατα, και πάει λέγοντας.
Να μυρμηγκιάζεις πρέπει αδερφέ μου, κουβαλώντας στην τρυπούλα σου κι άλλα τρόφιμα για να μη σου λείψουν τις δύσκολες μέρες (πόσες άραγε θα είναι αυτές;) αφήνοντας όλη την επιφάνεια της γης στα χέρια των άλλων, των ‘’ειδικών’’, που έτσι σε προτρέπουν να κάνεις, για να μπορούν εκείνοι παίζουν μόνοι τους και ανεμπόδιστοι.
Οφείλεις να παραιτείσαι από την πραγματική ζωή, την διατήρηση της ικανότητας σου να μοιράζεσαι πράγματα, να διεκδικείς, να αντιστέκεσαι, να ονειρεύεσαι. Να ξεχνάς το αυτονόητο πως η επιτυχία είναι κάτι που ξεκινάει από το εγώ και καταλήγει στο εμείς.
Η Προοδευτική είναι ο παλιότερος θεσμός στην πόλη και την περιοχή μας. Την κοινωνία που γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε, ζήσαμε αγαπήσαμε. Ο Κορυδαλλός ειδικά για δυο πράγματα είναι γνωστός πανελλαδικά, την Προοδευτική και το γεγονός ότι φιλοξενεί τις μεγαλύτερες φυλακές της χώρας.
Ότι συνέβη στην ομάδα μας δεν συνέβη μόνο γιατί ο Καρράς έφταιγε. Συνέβη γιατί όλοι φταίγαμε. Γιατί παραιτηθήκαμε, τα παρατήσαμε, πετάξαμε λευκή πετσέτα. Πήγαμε για καφέ στην πλατεία, και στο πρακτορείο να παίξουμε στοίχημα με ξένα πρωταθλήματα.
Τώρα όμως τα πράγματα αλλάξανε. Ίσως από σύμπτωση, ίσως από θαύμα, ίσως γιατί βρέθηκαν κάποιοι άνθρωποι να βάλουνε πλάτη όταν όλα μοιάζανε τελειωμένα, ίσως γιατί εμφανίστηκαν άνθρωποι με οικονομική επιφάνεια μεγαλωμένοι στη γειτονιά μας που δεσμεύθηκαν να βοηθήσουν, ίσως συνδυασμός όλων των παραπάνω. Όμως αλλάξανε.
Αλλά αυτό δεν φτάνει. Η αναγέννηση της Προοδευτικής μας χρειάζεται όλους. Και τους επενδυτές που θα βάλουν τις βάσεις για ένα καλύτερο αύριο, αλλά και τους επενδύτες, (επενδύτης πάει να πει παλτό) αυτούς που δεν έχουνε δεύτερο βρακί να φορέσουνε, αλλά το δεκάευρο το χαλαλίζουνε για να πάνε στα Σπάτα προκειμένου να υπερασπιστούνε την ομάδα τους από τα μιάσματα.
Οι ίδιοι μπορεί να μην έχουνε άλλο πανοφώρι να βάλουνε, αλλά δεν θεωρούνε ούτε την Προοδευτική παλτό που ο καθένας μπορεί να το τσαλαπατάει όπως του γουστάρει.
Ο Βασίλης έχει δίκιο να διαμαρτύρεται, κι εγώ συμπληρώνω πως η ομάδα μας έχει ανάγκη όλους. Κι όταν λέω όλους, εννοώ όλους. Γι’ αυτό αποφεύγω συστηματικά να βγάζω πίκρα γκρίνια μιζέρια.
Ελάτε αδέρφια να κάνουμε την Προοδευτική μεγάλη. Ελάτε να γίνουμε σύλλογος μελών. Πολλών και πραγματικών μελών. Ελάτε να ξαναπιστέψουμε πως αυτός ο σύλλογος είναι το πιο ζωντανό κύτταρο της κοινωνίας που νοιώθουμε κομμάτι της, ακόμα κι αν πολλοί από μας ζούνε πια μακριά της.
Ελάτε να γίνουμε οξυγόνο στην ασφυξία της μεγάλης κρίσης που μας τυλίγει σαν θηλιά. Να γεμίσουμε γήπεδα και γυμναστήρια με νέους Προδευτικάνους. Να ξαναγεμίσουμε την έδρα μας όπως παλιά. Να δηλώνουμε Προοδευτική σαν πρώτη συλλογική προτίμηση χωρίς δισταγμό.
Να διεκδικήσουμε τα πράγματα που μας αφορούν όχι μόνο σαν οπαδούς αλλά και σαν πολίτες. Γιατί δεν είναι δυνατόν όταν μας περισσεύουν ολυμπιακές εγκαταστάσεις, οι κορασίδες του μπάσκετ να γυμνάζονται σε προαύλιο σχολείου λόγω έλλειψης δεύτερου κλειστού γυμναστηρίου.
Οι κοπέλες του βόλλεϋ να πηγαίνουν για προπόνηση στο Ικόνιο μέσα σε μεσαιωνικές συνθήκες με σπασμένα τζάμια πληρώνοντας 20 ευρώ την προπόνηση, κι εμείς εδώ να συζητάμε για τένις.
Το γήπεδο του Περάματος το είδατε όλοι με τι μοιάζει: κοτέτσι. Μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία για την κατάληξη του γηπέδου Νικαίας αν έμπαινε στο προβλεπόμενο πρόγραμμα ‘’ποδοσφαιρικής ανάπτυξης’’.
Όμως για να γίνουν όλα αυτά θέλουν χέρια, μεράκι, και εθελοντισμό. Δεν φτάνει ο Μόλαρης, ο Μπαταγιάννης ο Παναγιωτίδης. Κι ούτε πρόκειται να λυθούν όλα τα θέματα αυθημερόν. Αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε κάποια στιγμή.
Δεν ζητάμε να μας χαριστεί τίποτα. Όμως δεν πρέπει και ν’ αφήσουμε να μας στερήσουν ότι μας ανήκει. Η κρίση που πλήττει κάθε εκδήλωση της κοινωνικής ζωής, πρώτα και κύρια θα πλήξει τον παρασιτικό αθλητισμό των λαμόγιων και των δήθεν, και πολύ λιγότερο τις υγιείς δυνάμεις που έχουν να πουν και να προσφέρουν πραγματικά, ορθώνοντας το ανάστημα τους σαν κυματοθραύστη στην λαίλαπα των δυσκολιών.
Αν το πιστέψουμε τίποτα δεν θα μπορέσει να αναχαιτίσει την πρόοδο μας ακόμα και μέσα από τις δυσκολίες, έτσι ώστε όταν ξαναγυρίσουν οι καλύτερες μέρες να μας βρουν εκεί που όλοι ονειρευόμαστε.
Για την ώρα εκείνο που χρειάζεται αδέρφια, είναι να πάρετε μαζικά μέρος στην ψηφοφορία μέχρι αυτή να κλείσει, στέλνοντας το μήνυμα της δικής μας εκφρασμένης βούλησης, όχι σ’ ένα αλλά σε πολλούς αποδέκτες.
Τα υπόλοιπα έστω κι αν πρέπει επειγόντως να τα συζητήσουμε και να τα δρομολογήσουμε, θα έρθουν με την ώρα τους Δ.Β.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πνευματικα Δικαιωματα κειμενων και φωτογραφιων