Είσαι Προδευτικάνος και έχεις κάθε δικαίωμα να σε σέβονται και να σε λογαριάζουν, και να αναφέρονται σε σένα έχοντας πάντα στο μυαλό, πως η Προοδευτική αγωνίζεται για την τιμή και την ιστορία της, τον κόσμο της και τη βυσσινί φανέλα, τον Κορυδαλλό και την Κοκκινιά.

11/17/2008

ΠΟΣΗ ΞΕΦΤΙΛΑ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΑΚΟΜΗ

Έχω φάει τη ζωή μου στα γήπεδα. Έχω δει τα απίστευτα τα απίθανα τα ανομολόγητα. Αυτό όμως που συνέβη στο γήπεδο των Σπάτων με ξεπερνάει τελείως και θα ‘χω να το θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή.
Αναφέρομαι στη φάση λίγο πριν το τέλος του παιχνιδιού, που ο επονομαζόμενος και ‘’ποδοσφαιριστής’’ των γηπεδούχων Χατζηφούντας παίρνοντας την μπάλα από πλάγιο άουτ που προέκυψε για να προσφερθούν οι πρώτες βοήθειες σε ποδοσφαιριστή της Προοδευτικής που τραυματίστηκε, ενώ οι πάντες περίμεναν να επιστρέψει τη μπάλα για να συνεχιστεί το παιχνίδι, αυτός αποφάσισε να επιτεθεί και να πλασάρει για να βάλει γκολ έχοντας απέναντι του ένα ολόκληρο γήπεδο όπου οι πάντες κοίταζαν ακίνητοι και σαστισμένοι.
Στις διαβεβαιώσεις παιχτών των γηπεδούχων που λέγανε εκ των υστέρων πως αν έβαζε γκολ θα έβαζαν κι εκείνοι αυτογκόλ αμέσως μετά για να αποκαταστήσουν τη δικαιοσύνη, απαντώ με μια παροιμία που λένε στο χωριό μου, ‘’θέλω ‘γώ και κλάνει ο κώλος μου’’.
Το γραφικό της όλης ιστορίας είναι πως στην είσοδο του κατά τ’ άλλα πολύ ωραίου σταδίου υπάρχει μια ταμπέλα που γράφει ‘’Ευ αγωνίζεσθαι’’!!!
Λυπάμαι που πρέπει στο δεύτερο γύρο πρέπει να ξαναπαίξουμε υποχρεωτικά μ’ αυτή την ομάδα.
Λυπάμαι που για λόγους αρχών πρέπει να τους φερθούμε πολιτισμένα και να τους εγγυηθούμε ασφάλεια και φιλοξενία αντί σε κάτι τέτοιους τιποτένιους τύπους σαν κι αυτόν, να τους κάνουμε αυτό που τους αξίζει: Να τους ξεβρακώσουμε και τους περάσουμε το σώβρακο κολάρο.
Ότι έκανε ο συγκεκριμένος κύριος αντανακλάει σαν όνειδος στην ίδια του την ομάδα. Κι αν την άλλη βδομάδα τον ξαναβάλουν να παίξει τότε θα τους ξεφωνήσουμε άσχημα γιατί αυτό θα σημαίνει πως υιοθετούν τη στάση του και τη συμπεριφορά του, και τότε πάει περίπατο όχι μόνο ο αθλητισμός αλλά και ο ανδρισμός.
Ακόμη και στον άγριο κόσμο της φυλακής υπάρχουνε άγραφοι κανόνες και κάποιοι κατάδικοι είτε πατροκτόνοι είτε βιαστές ανηλίκων περιθωριοποιούνται ακόμη κι από την ίδια την κοινωνία της φυλακής.
Γιατί το να κλέβεις χωρίς να σε πάρουνε χαμπάρι αντέχεται. Το να τρέχεις να παραβιάσεις μια ανυπεράσπιστη εστία με τον ίδιο τρόπο που ένας δράκος επιτίθεται σε μια ανυπεράσπιστη γυναίκα, είναι κάτι που δεν σηκώνει συγχωροχάρτι, και δεν δέχομαι κουβέντα πάνω σ’ αυτό.
Κανονικά πρέπει ο ίδιος να σταματήσει το ποδόσφαιρο μετά απ’ αυτό που έκανε και να μην ξαναβρεθεί ομάδα να του δώσει δουλειά . Αν την άλλη βδομάδα δούμε να τον χρησιμοποιούν και πάλι θα πέσει ξεφωνητό. Συνεννοηθήκαμε;
Και για να πάμε σε πιο προσωπικά. Μου είπανε πως το συγκεκριμένο ‘’παλληκάρι’’ είναι από τη Σύρο.
Επειδή τα κόκαλα όλων μου των προγόνων είναι θαμμένα σ’ ένα μικρονήσι των Κυκλάδων έχω να του πω χίλιες φορές ντροπή του.
Άμα πάρεις ένα χάρτη κι ένα διαβήτη και βάλεις τη μύτη του διαβήτη στη Δήλο, και το μολύβι στο Κάβο Ντόρο στον κύκλο που θα δημιουργήσεις εγγράφεις τις Κυκλάδες. Απ’ αυτό προέρχεται και το όνομα του νησιωτικού συμπλέγματος.
Κυκλάδες δεν είναι ούτε γεωγραφικός προσδιορισμός, ούτε διοικητική περιφέρεια, αλλά ενότητα πολιτισμού. Η Σύρος είχε το πρώτο λυρικό θέατρο στην Ελλάδα, κι έχει βγάλει μορφές σαν το Σουρή το Ροϊδη, το Βαμβακάρη, τον Ελευθερίου.
Παρά το δυσμενές των τοπικών συνθηκών οι Κυκλάδες έχουν αναδείξει μορφές του ελληνικού ποδοσφαίρου σαν το Γιώργο Σιδέρη το θρυλικό ‘’Φόντακα’’, και το Στέλιο Μανωλά.
Κι επειδή το να ‘σαι από τις Κυκλάδες σημαίνει τύχη αλλά κι ευθύνη, κανένας κυκλαδίτης δεν έχει δικαίωμα να ατιμάζει τον τόπο του όπως αυτός ο ακατοίκητος.
Πέρα κι απ’ αυτό το δυστύχημα είναι ότι δεν μιλάμε για μεμονωμένο περιστατικό. Στο Κερατσίνι είδαμε τον τερματοφύλακα των γηπεδούχων να βγαίνει από το γήπεδο και να μαζεύει ο ίδιος την μπάλα για να κερδίσει χρόνο!
Τους παράγοντες των γηπεδούχων να κρύβουν το φορείο και να μεταφέρουν τους παίχτες με τα χέρια για να κερδίσουν χρόνο, με την ανοχή βέβαια ενός ανεκδιήγητου διαιτητή!
Στο Πέραμα βρέθηκαν Προδευτικάνοι που μίλησαν για γήπεδο κοτέτσι κάνοντας την ευχή να μην χρειαστεί να ξαναπαίξουμε ποτέ άλλοτε σε τέτοια γήπεδα.
Αυτό είναι το μοντέλο αδέρφια που κάποιοι θέλανε να εφαρμόσουνε και στο γήπεδο Νικαίας με πολλές ομάδες και τάπητα ευτελούς αξίας με καουτσούκ.
Η Προοδευτική είναι τυχερή γιατί αυτή τη μαύρη οικονομικά περίοδο έχει οικονομικούς παράγοντες στη διοίκηση της που αποτελούν ασπίδα απ’ όλους εκείνους τους κινδύνους που μας έφθασαν στην οικονομική κατάρρευση και στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν μοιάζουνε σε τίποτα με κάτι άλλους που ξεκινήσανε από τα μαγαζιά της παραλιακής πριν ξεπέσουνε στα σκυλάδικα της επαρχίας (ονόματα δε λέμε, κι ο καθένας αντιλαμβάνεται πολύ καλά τι εννοώ) και εμπιστεύονται στους Προδευτικάνους όλα τα υπόλοιπα.
Ο κόσμος μας το καταλαβαίνει και ανταποκρίνεται. Είτε εκτός παίζουμε είτε εντός, φέτος γηπεδούχοι αισθανόμαστε σε κάθε παιχνίδι.
Η εποχή που το ελληνικό ποδόσφαιρο βασιζότανε στον άξονα των πέντε σημείων, (μιζέρια, τσαπατσουλιά, ψιλοπουστιά, τσατσιλίκι, και ψευτομαγκιά) πέρασε πια οριστικά.
Ότι ψαλιδοκολιά και να σκαρφιστούνε για να μας κάμψουν δεν θα τους περάσει. Το τραίνο δεν γυρίζει πίσω και μας χωρίζουν μόλις έξι μήνες μέχρι ν’ απαλλαχτούμε απ’ όλο αυτό το συρφετό.
Δεν μας τρομάζουν πλέον ούτε Σαρωνικοί ούτε Αχαρναϊκοί, ούτε άφαντοι ούτε βροντεροί. Η ομάδα μπορεί να μην κέρδισε χθες αλλά έπαιξε με καρδιά νικητή. Έδειξε χαρακτήρα.
Όλοι μαζί θα την οδηγήσουμε στον αντικειμενικό στόχο που δεν άλλος από την πολυπόθητη άνοδο. Δύο χρόνια παραμονή σ’ αυτό το επίπεδο είναι πάρα πολλά για την Προοδευτική ακόμη κι αν ήτανε επιλογή μας να πιούμε το πικρό ποτήρι μέχρι τέλους.
Έχουμε φερθεί με υποδειγματική ευγένεια στους πάντες μέχρι σήμερα, και κάποιοι νομίζουνε πως είμαστε τίποτα λιμά σαν τα μούτρα τους. Δεν θα διστάσουμε να γίνουμε ακόμα και σκληροί προκειμένου να πάρουμε αυτό που πραγματικά δικαιούμαστε.
Έχω ξαναπεί πως το ποδόσφαιρο δεν το μάθαμε στα κατηχητικά της Ιεράς Μητροπόλεως γι’ αυτό καρντάσια του ‘’ανταγωνισμού’’ μαζευτείτε.
Στο επόμενο παιχνίδι με τον Αχαρναϊκό δεν λέω ελάτε αδέρφια στο γήπεδο και γεμίστε το. Λέω απλά γκρεμίστε το.
Με ότι έχουνε δει τα ματάκια μας μέχρι τώρα η υπόθεση άνοδος είναι πλέον, (πριν και πάνω απ’ όλα) υπόθεση τιμής για κάθε Προδευτικάνο.
Συγχωρήστε με για το μέγεθος και το ύφος του κειμένου αλλά είμαι πάρα πολύ θυμωμένος και πρέπει κάπου να τα πω για να ξεσπάσω.
Επίσης να ξέρετε ότι σοβαρολογώ, και γι’ αυτό τονίζω ότι το τραίνο που ξεκίνησε κανείς πλέον δεν μπορεί να το σταματήσει. Δ.Β.

2 σχόλια:

  1. "ΠΟΣΗ ΞΕΦΤΙΛΑ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΑΚΟΜΗ"
    Ωραίος πράγματι τίτλος πόση ξεφτίλα
    Αήττητος Σπάτων-Προοδευτική αυτή είναι ξεφτίλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. SFILTROS είπε...

    Έχεις δίκιο, δεν αντέχεται αυτή η κατηγορία. Ούτε που μπορώ να διανοηθώ του χρόνου να παίζουμε πάλι στο περιφερειακό. Κινδυνεύουμε να γίνουμε ένα με αυτούς. Αλλά για να το πάρουμε λιγάκι γενικότερα, όταν ζεις σε μια κοινωνία όπου ένοχος δεν είναι αυτός που κλέβει, αλλά αυτός που πιάνεται να κλέβει τέτοια φαινόμενα θα υπάρχουν. Αυτός απλά ήταν ηλίθιος και το έκανε φανερά. Άλλοι ντοπάρονται, άλλοι λαδώνουν, άλλοι κάνουν θέατρο αλλά όλοι σκέφτονται το ίδιο, εγώ να κερδίσω και οι άλλοι να πάνε να γαμηθούνε.
    Λυπάμαι που όσο μεγαλώνω βλέπω όλο και περισσότερα τέτοια φαινόμενα.
    Μακάρι η ομάδα μας να συνεχίζει όλο και καλύτερα και να γίνει παράδειγμα προς μίμηση στον ποδοσφαιρικό υπόκοσμο. Μακάρι εμείς να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και να φτιάξουμε μια κοινωνία που δεν θα υπάρχουν τέτοια φαινόμενα. Αλλά τα παραλέω, δεν γίνονται δυστυχώς αυτά τα πράγματα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Πνευματικα Δικαιωματα κειμενων και φωτογραφιων