Είσαι Προδευτικάνος και έχεις κάθε δικαίωμα να σε σέβονται και να σε λογαριάζουν, και να αναφέρονται σε σένα έχοντας πάντα στο μυαλό, πως η Προοδευτική αγωνίζεται για την τιμή και την ιστορία της, τον κόσμο της και τη βυσσινί φανέλα, τον Κορυδαλλό και την Κοκκινιά.

11/23/2008

ΟΙ ΑΧΑΡΝΗΣ, Ο ΑΧΑΡΝΑΪΚΟΣ, ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Όταν ο Κλεισθένης χώρισε την Αττική σε 100 δήμους ένας απ’ αυτούς αφορούσε και την περιοχή του Κορυδαλλού όπου κατοικούσε η Ιπποθωοντίδα φυλή, και σύμφωνα με την μυθολογία κι ο φοβερός Προκρούστης, που εδώ είχε το τσαρδάκι του μέχρι ο Θησέας να τον κάνει να δει τα χόρτα ανάποδα..
Ο επίσης αρχαίος δήμος των Αχαρνών (που αρχίζει από εκεί που τελειώνει η γνωστή λεωφόρος) είχε την τύχη να μας προκύψει και πολύ φιρμάτος χάρη στον μεγάλο Αριστοφάνη, που με τους ‘’Αχαρνής’’ του μας χάρισε την πιο σουρεαλιστική κωμωδία του, (σε ηλικία μόλις 20 ετών), κάτι που φανερώνει ότι το μυαλουδάκι του δούλευε πριονοκορδέλα.
Οι ‘’παρακατιανοί’’ καρβουνιάρηδες που αποτελούν τον χορό της κωμωδίας δεν είναι τίποτα άλλο από τους προμηθευτές καύσιμης ύλης των Αθηναίων μιας άλλης εποχής, και με μια διευρυμένη έννοια θα μπορούσαμε να σκεφτούμε πως εταιρείες καυσίμων υπήρχανε από τότε (έχοντας και τότε ίδια μυαλά με τις σημερινές).
Όμως εκείνο που κάνει το έργο απίστευτα επίκαιρο έχει να κάνει με την κεντρική του ιδέα, όταν ο Δικαιόπολις ο ήρωας του έργου μπροστά στο αδιέξοδο που προκαλούσε η πολιορκία της Αθήνας από τους Σπαρτιάτες μέσα στη δίνη του Πελοποννησιακού πολέμου, ασφυκτιώντας από την αδυναμία των πολιτικών της εποχής να δρομολογήσουν εκείνοι λύση στο πρόβλημα, αποφασίζει να κάνει ο ίδιος ατομική συμφωνία με τους Σπαρτιάτες, κι αφού δεν μπορεί να λυθεί το πρόβλημα για λογαριασμό όλων ας λύσει τουλάχιστον το δικό του.
Μήπως τα ίδια δεν λένε οι πολιτικοί και σήμερα; Κανείς δεν έχει μαγικές λύσεις βροντοφωνάζουν, λες και το πρόβλημα το δημιούργησαν εξωγήινοι. Άρα ο σώζων εαυτό σωθείτο. Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Δικαιόπολις αδέρφια.
Ο αντίπαλος σήμερα δεν είναι ο Σπαρτιάτικος στρατός αλλά η τεράστια οικονομική κρίση που ροκανίζει την ευημερία των ανθρώπων καλώντας τους να ξεχάσουν ότι ξέρανε, και να κρατήσουν σαν μόνη δέσμευση κοινωνικής φροντίδας, νηστεία και προσευχή με ‘’μέλανα ζωμό’’, και συνθήκες δουλειάς που παραπέμπουν σε δουλοπάροικους του Αμερικάνικου νότου.
Κολούμπρα είχανε πάθει οι φιλελεύθεροι Αθηναίοι μας πρόγονοι απ’ όλα αυτά. Πάνε οι κραιπάλες στα συμπόσια των δειπνοσοφιστών που συνδυάζανε το τερπνό με το ωφέλιμο, (πολιτικές αναλύσεις με ταυτόχρονο ντερλίκωμα, και για επιδόρπιο μια στάλα τσιλιμπούρδισμα έτσι για το ονόρε.)
Πάνε τα μεζεκλίκια με ‘’οξύμελον’’ (Ναι αδέρφια η περίφημη γλυκόξινη σάλτσα που χρυσοπληρώνουν τα golden boys στα περίφημα σούσι μπαρ που τα ξέρανε και στο χωριό του παππού τους, δεν είναι τίποτα άλλο από μια ελληνικότατη πατέντα που την φτιάχνανε από τότε, ανακατεύοντας μέλι με ξύδι).
Στην εξέλιξη της πλοκής ο Αριστοφάνης προχωράει ακόμα περισσότερο. Οι συναλλαγές που γίνονται στην διάρκεια του έργου από τον τετραπέρατο Δικαιόπολι δεν έχουν προηγούμενο.
Ένας κακομοιριασμένος Μεγαρίτης του πουλάει τις δυο του κόρες για γουρουνοπούλες (σήμερα αυτό λέγεται trafficking και αφορά το παγκόσμιο εμπόριο πορνείας), ενώ ένας Θηβαίος ανταλλάσσει τα προϊόντα του παίρνοντας για αμοιβή ένα συκοφάντη. (Βλέπε μονή Βατοπαιδίου, η Μπασιάκο με Δούκα αν προτιμάτε).
Οι περιθωριοποιημένοι καρβουνιάρηδες (που προφανώς ούτε τότε τους κολλάγανε βαρέα και ανθυγιεινά στο πλαίσιο της ασφαλιστικής ‘’μεταρρύθμισης’’), γίνονται έξαλλοι με όλα αυτά τα καμώματα.
Όμως αυτό δεν πτοεί ούτε στο ελάχιστο τον ήρωα μας που προγραμματίζει ‘’party’’ για να γιορτάσει τη συμφωνία (κάτι σαν τις συμφωνίες του Camp David που τις κάνανε δημοκρατικοί, και μόνο ειρήνη δε φέρανε στην Μέση Ανατολή που πήγανε να τις εφαρμόσουν)
Παραστάτιδες του στη γιορτή δυο ξεπεταγμένες μπουκιά και συγχώριο (σαν κι αυτές που ενεπλάκησαν πρόσφατα στην υπόθεση του Βατοπαιδιου, και χορεύανε λέει, τσιφτετέλια με σπαθιά).
Το οριεντάλε αδέρφια ποτέ δεν έλλειψε από την ψυχοσύνθεση του Έλληνα στο δρόμο για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, γι’ αυτό και είμαστε αναφανδόν υπέρ της ένταξης της Τουρκίας με την οποία κάναμε μέχρι και κουμπαριά.
Η κοινωνία διχασμένη. Οι μισοί υπέρ της ειρήνης έστω και αυτής της μορφής, (το ιμιτασιόν πάντα λειτουργούσε στην αντίληψη του Έλληνα, οι άλλοι καλύτεροι είναι σου λέει) κι άλλοι μισοί υπέρ του πολέμου (βρε καλώς τις αμυντικές δαπάνες που περνάνε χειροπέδες στον κρατικό προϋπολογισμό, υπέρ των πεπρωμένων της φυλής πάντα, αλλά και της τσέπης των μεσαζόντων φυσικά)
Την κωμικοτραγική κάθαρση φέρνει στο τέλος ο στρατηγός Λάμαχος που γυρίζοντας τραυματισμένος από κάποιο πολεμικό επεισόδιο (προφανώς τύπου Ίμια), κλείνει το έργο μ’ ένα αντιπολεμικό διάλογο που αποτελεί ύμνο στην ειρήνη.
Γι’ αυτό αδέρφια ας απολαύσουμε το σημερινό παιχνίδι με τον Αχαρναϊκό, κρατώντας τον ‘’πόλεμο’’ στα όρια που το ίδιο το παιχνίδι βάζει.
Όσο για τον ανεπανάληπτο Αριστοφάνη, επειδή έχω αποκαλέσει και τον αξέχαστο Αλέκο Σακελάριο σύγχρονο διάδοχο του, του αφιερώνω όπως και στην ομάδα μας ένα αξέχαστο κινηματογραφικό σουξέ.

Λεβεντόπαιδο Αρίστο, μπες στο μαγαζί και κλείστο.
Προδευτικάρα και τα μυαλά στα κάγκελα. Δ.Β.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πνευματικα Δικαιωματα κειμενων και φωτογραφιων