Είσαι Προδευτικάνος και έχεις κάθε δικαίωμα να σε σέβονται και να σε λογαριάζουν, και να αναφέρονται σε σένα έχοντας πάντα στο μυαλό, πως η Προοδευτική αγωνίζεται για την τιμή και την ιστορία της, τον κόσμο της και τη βυσσινί φανέλα, τον Κορυδαλλό και την Κοκκινιά.

10/28/2008

ΔΟΞΑ ΤΟ ΘΕΟ.

Εγώ τουλάχιστον, αυτή τη φράση ξεστόμισα μόλις ο διαιτητής φύσηξε τη λήξη του αγώνα στο Πέραμα συνοδεύοντας την μ’ ένα ξεφύσημα ανακούφισης.
Η περασμένη βδομάδα ήτανε πραγματικά περίεργη. Το χορό άνοιξε η απομάκρυνση του Άγγελου Πυρένη. Ακολούθησε η παραίτηση του Κώστα Φελλά που ευτυχώς ανακλήθηκε και ο Κώστας ξαναγύρισε στον πάγκο της ομάδας την Κυριακή.
Κι αυτό μόνο μικρή υπόθεση δεν είναι, γιατί ο Κώστας δεν έχει την παραμικρή σχέση μ’ αυτό που ονομάζουμε παραγοντιλίκι.
Φελλάς για όσους δεν γνωρίζουν σημαίνει πρώτα και πάνω απ’ όλα Προδευτικάνος, ακαταπόνητος εργάτης του συλλόγου, και πρόσωπο σπάνιας εντιμότητας και ανιδιοτέλειας, και ως εκ τούτου ούτε που θέλουμε να συζητάμε έστω και υποθετικά περίπτωση αποστασιοποίησης, από τη σημερινή του θέση.
Μετά ήρθε και το έκτακτο διοικητικό συμβούλιο που έδειξε πως την παρούσα φάση τουλάχιστον, τα πράγματα οδηγούνται σε εκτόνωση, και με το διπλό της Κυριακής μπήκαμε και πάλι σε φάση ισορροπίας.
Δεν κρυφτήκαμε, και το άρθρο του Βασίλη με τον τίτλο γιατί; γιατί; είναι χαρακτηριστικό. Ωστόσο επειδή τέτοια πράγματα συμβαίνουν και στα καλύτερα σπίτια, και πολύ περισσότερο στο σκληρό και δύσκολο κόσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου, επιλέξαμε χαμηλούς τόνους, γιατί πέρα από την ανέξοδη κριτική, εκείνο που έχει στο μυαλό του ο κάθε Προδευτικάνος είναι η απαλλαγή το γρηγορότερο δυνατόν της ομάδας μας από τη συμμετοχή της σε τέτοιου είδους πρωταθλήματα, κι όλα τ’ άλλα έπονται.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ
Πάμε και στο αγωνιστικό κομμάτι. Πρώτα απ’ όλα οφείλω ν’ απευθύνω το εύσημα στο νεαρό μου φίλο Γιώργο, (donkey2 όπως ο ίδιος υπογράφει στο διαδίκτυο), εκτός αν μου πείτε ότι έχετε δει σε πολλές ιστοσελίδες στο διαδίκτυο, τόσο ενδελεχείς παρουσιάσεις αγώνων.
Υπογράφοντας όσα λέει ο Γιώργος θέλω να κάνω ορισμένες επισημάνσεις:
Ότι υπάρχει πολύ και καλό έμψυχο υλικό στην ομάδα μας δεν γίνεται λόγος. Όμως σε κάθε παιχνίδι δεν παίζουν 37 παίχτες αλλά 11. Κι όπως λέει κι ο Πλατινί μπορεί η μαγεία του ποδοσφαίρου μπορεί να σχετίζεται με το γεγονός ότι σε κάθε παιχνίδι δεν κερδίζει ο καλύτερος, όμως αυτό μπορεί να έχει τραγικές συνέπειες όταν σε μια προσπάθεια έχουν επενδυθεί τόσο πολλές και μεγάλες προσδοκίες.
Γι’ αυτό και φωνάζω μέχρι εμμονής ότι πρέπει να ελέγχονται και να παρακολουθούνται συστηματικά τα πάντα, αν δε θέλεις τα χειρότερα να τα βρεις μπροστά σου.
Κακά τα ψέματα η ομάδα μας τα τελευταία χρόνια έχει απογαλακτιστεί από την νοοτροπία του πρωταθλητισμού, και γι’ αυτό δυσκολεύεται να ‘’σκοτώσει νωρίς’’ αντιπάλους (όπως πολύ εύστοχα τονίζει ο Γιώργος), όχι μόνο σαν την Ένωση Περάματος, αλλά και το Κερατσίνι που είδαμε το όνειρο ανάποδα.
Ακόμα κι αν δεν αρέσει σε κάποιους αυτό που λέω, ο πρωταθλητισμός αδέρφια είναι πρώτα απ’ όλα θέμα νοοτροπίας, κι αυτό είναι κάτι που χτίζεται σταδιακά όταν το επιδιώκεις προγραμματισμένα, και που το βιώνεις και το κατακτάς βήμα βήμα.
Γι’ αυτό όσοι έχουν την ευθύνη διαχείρισης της ομάδας (από κάθε πόστο) οφείλουν να βλέπουν, ν’ ακούνε και ν’ αντιλαμβάνονται ότι συμβαίνει γύρω τους, κι όχι μόνο τον εαυτό τους.
Είναι ευχής έργο ότι δεν είχαμε απώλεια βαθμών στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι την περίπτωση να είχαμε μείνει στους 10 βαθμούς, παρέα με άλλες τέσσερεις ομάδες και την επόμενη Κυριακή να βλέπαμε την πλάτη τους (ήδη η ομάδα των Σπάτων μπαίνει σε τροχιά κορυφής).
Ο νέος προπονητής που γνωρίζει καλά πρόσωπα και πράγματα της κατηγορίας, έχει δυο πλήρεις βδομάδες στην διάθεση του μέχρι το επόμενο παιχνίδι, για να κάνει εκτιμήσεις για το υλικό και τον τρόπο λειτουργίας της ομάδας, και να προχωρήσει σε επιλογές και αποφάσεις.
ΤΑ ΚΟΥΜΠΙΑ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΙΝΑΣ
Κάνοντας μια αποτίμηση των πρώτων πέντε αγωνιστικών, θα εστιάσω σε κάποια πράγματα που θεωρώ αναγκαίο να υπογραμμιστούν, προκειμένου τα ‘’κουμπιά της Αλέξαινας’’ να χωράνε στις κουμπότρυπες των όσων απαιτούνται ώστε να φθάσουμε στο αντικείμενο του πόθου μας, που δεν είναι άλλο από την άνοδο στη Γ εθνική.
Έχουμε και λέμε λοιπόν:
Στην αριστερή πτέρυγα της ομάδας υπάρχει υστέρηση, κι αυτό φαίνεται. Δεν ξέρω αν στο πραγματικά πολυάριθμο έμψυχο υλικό που διαθέτουμε υπάρχουν καλύτερες επιλογές που αξίζει να δοκιμαστούν.
Πάντως, ειδικά για την θέση του έξω αριστερά ο Τσιώλης φαίνεται να αποτελεί την καλύτερη επιλογή απ’ όσες δοκιμάσθηκαν στη συγκεκριμένη θέση μέχρι σήμερα, και τώρα που ο Τάτσης δείχνει να προσαρμόζεται παιχνίδι με παιχνίδι, ο πολύ καλός ποδοσφαιριστής φαίνεται πως μπορεί να βοηθήσει σημαντικά ώστε η γραμμή κρούσης να αποκτήσει περισσότερο ‘’όγκο’’.
Έχουμε παραγωγικούς μέσους με ψηλότερα standard από τα δεδομένα της κατηγορίας. Πέρρο, Μαλισιόβα, Θέο, αλλά και Βογιατζή, Μιχαήλ, Σπέρτο να ακολουθούν, όμως η μπάλα δεν φθάνει στην επίθεση έτσι όπως πρέπει.
Αποτέλεσμα ο πληθωρικός σωματικά Τάτσης να τραβιέται συχνά σε θέση εξτρέμ, και ο αποτελεσματικός Κουβάτσος (τρία γκολ σε πέντε παιχνίδια) να ξοδεύεται περισσότερο σε ατομικές προσπάθειες απ’ ότι σε τελείωμα φάσεων που είναι και το ζητούμενο. Προφανώς αυτό είναι κάτι που καλείται να το διαχειριστεί ο προπονητής κι όχι εμείς, καταθέτοντας ιδέες και συστήματα.
Παρ’ ότι στα δύο τελευταία παιχνίδια κρατήσαμε ανέπαφη την εστία μας, η αμυντική λειτουργία της ομάδας χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμα. Κι αυτό δεν είναι τόσο πολύ πρόβλημα των στόπερ, (Γαντζούδης, Διαμαντάκης), όσο της ανεπαρκούς ανασταλτικής λειτουργίας της μεσαίας γραμμής.
Είδαμε Λαζάρου και Μπαλλή να επωμίζονται κατά βάση το ρόλο του ανασταλτικού μέσου χωρίς όμως να αλλάζει η συνολική εικόνα. Κι ούτε μπορώ να κρίνω αυστηρά τους συγκεκριμένους παίχτες, δεδομένου ότι δεν γνωρίζω τι οδηγίες τους είχαν δοθεί, για όσο διάστημα αγωνίστηκαν
Το ζήτημα είναι ότι επιθετικές προσπάθειες των αντιπάλων που ξεκινάνε σαν κυματάκια, επιταχυνόμενες από την έλλειψη των κατάλληλων block out, όταν φθάνουν στην περιοχή μας, να έχουνε ορμητικότητα φουρτούνας, (γιατί δεν υπάρχει οργανωμένη λειτουργία που ν’ ανακόπτει ή να επιβραδύνει αποτελεσματικά προτού η μπάλα φθάσει στην τελευταία γραμμή οπισθοφυλακής), αυξάνοντας σε μεγάλο βαθμό την πιθανότητα λάθους, και επίτευξης τέρματος σε βάρος μας.
Δεν είναι δυνατό ομάδες που κάνουνε πέντε ολοκληρωμένες επιθέσεις σε όλο τον αγώνα, να δημιουργούν δύο και τρεις κλασσικές ευκαιρίες, είτε πετύχουν γκολ είτε όχι. Αν αυτό δεν διορθωθεί σύντομα, πιθανότατα θα μπούμε σε μπελάδες παίζοντας με καλύτερες ομάδες απ’ αυτές που παίξαμε μέχρι σήμερα.
ΜΠΡΑΒΟ ΔΗΜΗΤΡΗ.
Τέλος δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό ν’ αφήσω ασχολίαστη την απίστευτη απόκρουση του Δημήτρη Μητρογιάννη, που μας έκανε το καλύτερο δώρο ανήμερα στη γιορτή του, κλειδώνοντας κυριολεκτικά το διπλό.
Κάποιες φορές εκεί που πάει η μπάλα, και με τη φορά και τη δύναμη που έχει, λες ότι αυτό δεν το σώνουνε ούτε δυο τερματοφύλακες. Κι όμως ο πορτιέρο της Προο, πέτυχε το αδύνατο πραγματοποιώντας απόκρουση σε τέσσερεις χρόνους.
Πρώτα πετώντας ως τη συμβολή των δοκαριών και εκτρέποντας με τις άκρες των δακτύλων του την μπάλα, που μετά την κεφαλιά του αντιπάλου, πήγαινε να περάσει κυριολεκτικά από την μύτη της βελόνας.
Σε δεύτερο χρόνο όταν αυτή χτυπάει στο δοκάρι, κι σε τρίτο χρόνο σκάει στο έδαφος, ο πεσμένος τερματοφύλακας-άγγελος ανασηκώνεται και την καπακώνει, προτού αυτή καταλήξει στα δίχτυα από καπρίτσιο, προβολή, η στραβοκλωτσιά, όπως στο Κερατσίνι.
Στο μεταξύ όλοι εμείς που παρακολουθούσαμε με κομμένη ανάσα, είχαμε πει μέχρι να τελειώσει η φάση, το κύριε ελέησον ανάποδα. Τι να πει κανείς. Μακάρι ο Θεός να μας χαρίζει τύχη, ευτυχή κατάληξη στα παιχνίδια μας, και ευτυχία στο τέλος του πρωταθλήματος.
Δεν μπορώ να πω αν ήταν η απόκρουση της δεκαετίας, αλλά απόκρουση της χρονιάς ήτανε σίγουρα. Πάντα τέτοια συνονόματε Δημήτρη. Δ.Β.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πνευματικα Δικαιωματα κειμενων και φωτογραφιων