Είσαι Προδευτικάνος και έχεις κάθε δικαίωμα να σε σέβονται και να σε λογαριάζουν, και να αναφέρονται σε σένα έχοντας πάντα στο μυαλό, πως η Προοδευτική αγωνίζεται για την τιμή και την ιστορία της, τον κόσμο της και τη βυσσινί φανέλα, τον Κορυδαλλό και την Κοκκινιά.

9/11/2008

ΜΟΥΡΑΤ ΑΣΛΑΝ ΚΑΙ ΜΙΖΟΥΡΙ, ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΚΑΙ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟΦΟΡΟ.

Αναζητώντας στοιχεία για την περίοδο (που ο προσφυγικής καταγωγής κι αυτός) Ανδρέας Μουράτης έπαιζε στην Προοδευτική, έπεσα πάνω στο blog του γιατρού Θεόδωρου Πέππα που ασχολείται από το ποδόσφαιρο μέχρι την κλασσική μουσική. Εκεί σ’ ένα ιστορικό αθλητικό κουϊζ είχε μπει η ερώτηση, ποιος ποδοσφαιριστής είχε πάρει μέρος στην μάχη της ηλεκτρικής, με την απάντηση να δίνεται στο όνομα του Ανδρέα Μουράτη.
Από εκεί άντλησα τις πρώτες πληροφορίες και για τον συμπολεμιστή του Νίκο Γόδα, αλλά και μια ανέκδοτη ιστορία που ο bloger γιατρός κατέθεσε για να δώσει μεγαλύτερο σασπένς στην ερώτηση, ενδεικτική του μοναδικού ψυχισμού που διέκρινε τον μεγάλο άσσο.
Σύμφωνα μ’ αυτήν σε κάποιο αγώνα που έγινε στην Ελευσίνα ο Μουράτης τραυματίστηκε στο κεφάλι. Αρνήθηκε να του προσφερθούν οι πρώτες βοήθειες, κλότσησε το βαλιτσάκι των πρώτων βοηθειών και συνέχισε να αγωνίζεται αιμόφυρτος.
Μετά το τέλος του αγώνα μεταφέρθηκε λιπόθυμος στην κλινική Λευκός Σταυρός στον Πειραιά. Ο γιατρός εφημερίας που τον εξέτασε εντυπωσιάσθηκε για το πώς στεκότανε όρθιος έχοντας χάσει τόσο αίμα. Που είναι το παράξενο θα μου πείτε. Πουθενά αλλού παρά στο όνομα του γιατρού, που λεγότανε Γρηγόρης Λαμπράκης!
Τρία σημεία προσδιορίζουν τη θέση ενός επιπέδου μας μαθαίνανε στο σχολείο. Αξίζει λοιπόν να ξαναθυμηθούμε λοιπόν τα τρία σημεία που προσδιορίζουν το ‘’Κλουβί’’, το σπίτι της προσφυγικής Προοδευτικής

Γρηγόρη Λαμπράκη, και Χρυσοστόμου Σμύρνης, των μαρτύρων και συμβόλων του πιο προσφυγογενούς δήμου της Ελλάδας, και η ταβέρνα του Κουμπούρα μια ανάσα πιο πάνω, που καταστράφηκε στον βομβαρδισμό του Πειραιά, και από την οδό Μακράς Στοάς στο λιμάνι, ανέβηκε στην Κοκκινιά για να γίνει στέκι όχι μόνο των παλαιμάχων της Προοδευτικής, αλλά του βασιλιά των λαϊκών βάρδων, του ημίθεου πρόσφυγα Στέλιου Καζαντζίδη που όταν έγινε κάτοικος Νίκαιας, πήγαινε και τραγούδαγε ανάμεσα στ’ άλλα (και μόνο για φίλους) το δεν ζω εγώ γονατιστός είμαι της Γερακίνας γιος, το τραγούδι που ο Εαμίτης στιχουργός Κώστας Βίρβος θαρρείς πως έγραψε για μας, αναμετρώντας ποια ήταν η Προοδευτική στην διάρκεια της ιστορικής της διαδρομής.
Αυτό έτσι για να θυμούνται τι προσπάθησαν να κάνουν όσοι σκέφτηκαν να διαγράψουν την ιστορία μας, και μας εξομειώσουν με ερασιτεχνικά σωματεία, θυγατρικά άλλων συλλόγων. Ας ξαναγυρίσουμε όμως στον Μουράτη.
Από το ίδιο blog, ‘’TH A P’’ αντλούμε την πληροφορία πως το αντάλλαγμα για την μεταγραφή του στον Ολυμπιακό ήταν η απενεργοποίηση του φακέλου του (φάκελοι τότε δεν καιγόντουσαν με τίποτε, θα μιλήσουμε και γι’ αυτό), ώστε να μην υποστεί τις συνέπειες που υπέστη ο Γόδας για τον οποίο δεν έγινε το ίδιο.
Αυτό δεν μειώνει ούτε στο ελάχιστο την αγωνιστική διαδρομή ενός γεννημένου επαναστάτη. Δεν είναι τυχαίο ότι ο τουρκικός τύπος τον αποκάλεσε (Μουράτ Ασλάν), δηλαδή Μουράτης το λιοντάρι μετά από μια επιβλητική εμφάνιση του με την εθνική ομάδα στην Κωνσταντινούπολη, ενώ οι οπαδοί του Ολυμπιακού προτιμούσαν το Μισούρι από το όνομα του επιβλητικού αεροπλανοφόρου που κατέπλεε τα χρόνια εκείνα στο Φάληρο με τον 6ο αμερικάνικο στόλο, δίνοντας το σύνθημα στα ‘’σπίτια’’ της Τρούμπας ‘’κορίτσια ο στόλος’’.
Ο Μουράτης εκτός από τεράστιος ποδοσφαιριστής και ακαταμάχητος πολεμιστής μέσα κι έξω από τα γήπεδα, έγινε ο πρώτος συνδικαλιστής στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, όταν ζήτησε από την ΕΠΟ να πληρώνει οδοιπορικά στους διεθνείς ποδοσφαιριστές, κάτι που του κόστισε διετή αποκλεισμό από την εθνική ομάδα, ποινή που τελικά ανεστάλη μετά από δέκα μήνες. Κρίμα που ο ΠΣΑΠ των σημερινών μεγάλων συμβολαίων, δεν δίνει στο συνδικαλιστικό όργανο των ποδοσφαιριστών, το όνομα του μεγάλου πρωτοπόρου άσσου.

Ο Μουράτης έζησε μια ζωή σαν ταινία του σινεμά, που τελικά έγινε και κινηματογραφική ταινία με τίτλο ‘’Οι άσσοι των γηπέδων’’, με βάση εκείνα τα γεγονότα, και στην οποία έπαιξε και ο ίδιος, μαζί με μια πλειάδα ιερά τέρατα της εποχής εκείνης.
Κι εδώ αξίζει ν’ αναλογιστεί κανείς την τεράστια αξία του ετήσιου αγώνα των παλαιμάχων της Προοδευτικής και του Ολυμπιακού, που δίνει την ευκαιρία σ’ όλα αυτά τα θηρία του ποδοσφαίρου έστω και σαν απόμαχοι να ξαναβγούν στο προσκήνιο, κι έφθασε να γίνει θέμα μέχρι και σε διεθνές συνέδριο.

Τα χρόνια περνάνε, και φθάνουμε στην περίοδο της αναγνώρισης της εθνικής αντίστασης. Ο Σάββας Παπάζογλου συμπαίχτης του στον Ολυμπιακό, προτείνει στον αγωνιστή της μάχης της Ηλεκτρικής, να κάνει τα χαρτιά του για να του απονεμειθεί σύνταξη.
Όπως διαβάζουμε στη σελίδα 267 του βιβλίου με τον άπαιχτο τίτλο ‘’Ποδόσφαιρο μια θρησκεία χωρίς απίστους’’ που έγραψαν δυο σημαντικοι δημοσιογράφοι της γενιάς μου που συνεργάζονται με τον Ριζοσπάστη, ο Νίκος Μπογιόπουλος και ο Δημήτρης Μηλάκας, και αγαπούν με πάθος το ποδόσφαιρο, ο Μουράτης γίνεται έξαλος. ‘’Εγω ρε είμαι κουμουνιστής και πολέμησα για την πατρίδα μου, κι όχι για να πάρω σύνταξη’’ απαντάει.

Διαβάζοντας είτε την ρήση του μεγάλου επαναστάτη Τσε Γκεβάρα, πως ‘’το ποδόσφαιρο δεν είναι απλά ένα παιχνίδι αλλά όπλο της επανάστασης’’ είτε το τσιτάτο του θεμελιωτή της κονωνικής αριστεράς Αντόνιο Γκράμσι πως ‘’το ποδόσφαιρο είναι το βασίλειο της ανθρώπινης ελευθερίας και παίζεται στον ελεύθερο καθαρό αέρα’’ (φράση που ξεστόμισε όχι μόνο ένας τεράστιος διανοητής και παράλληλα λάτρης του ποδοσφαίρου, αλλά ταυτόχρονα κι ένας άνθρωπος που υπέφερε από σοβαρά μυοσκελετικά προβλήματα που δεν του επέτρεπαν σε προσωπικό επίπεδο, ούτε ν’ακουμπήσει τη στρογγυλή θεά) σκέφτεσαι πως όλα αυτά μπορεί να μην είναι τίποτα περισσότερο από λόγια του ελεύθερου καθαρού αέρα.
Όταν ξετυλίγεις την ζωή του Ανδρέα Μουράτη που κατάφερε να ταιριάξει την ζωή του την ίδια, το ποδόσφαιρο και την επανάσταση, σε μία σχέση πραγματικά άρρηκτη, συλλογίζεσαι πως οι πρωτοπόροι της επανάστασης, τελικά μπορεί να μην είχαν και τόσο άδικο.
ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
Ο παππούς μου δούλευε στην ηλεκτρική εταιρεία, μετέπειτα ΔΕΗ. Από τις εγκαταστάσεις του Νέου Φαλήρου, που μπορεί να δει κανείς ακόμη και σήμερα ταξιδεύοντας με τον ηλεκρικό στην διαδρομή Μοσχάτο Φάληρο, πηγαινοερχόταν στον Κορυδαλλό καθημερινά και για πολλά χρόνια, με τα πόδια.
Με το Μουράτη ήτανε συνάδελφοι. Πηγαίνανε στη δουλειά με τα πόδια, κι ο Αντρέας δεν κουραζόταν να μιλάει για ποδόσφαιρο, να κλωτσάει μια πέτρα για μπάλα, και να παρακινεί τους συναδέλφους του να πάνε στο γήπεδο.
Ο παππούς μου ήτανε ένας τυχερός άνθρωπος. Αξιώθηκε να περιληφθεί στα πρώτα προγράμματα κοινωνικού τουρισμού στην πανέμορφη Ικαρία, με δαπάνες του ελληνικού δημοσίου.
Ο τίτλος στο βιβλίο της Δήμητρας Πέτρουλα, από την οικογένεια του αγωνιστή και μάρτυρα της γενιάς του ‘’ένα ένα τέσσερα’’ Σωτήρη Πέτρουλα είναι σπαραχτικός. ‘’Που ‘ναι η μάνα σου μωρή’’. Είναι η ατάκα σύμβολο που ξεστόμιζαν κάποια ‘’στελέχη’’ της αστυνομίας πόλεων εκείνης της εποχής, όπως ο περιβόητος Μιχαλάκης από το 10ο της Νίκαιας στο Περιβολάκι που τότε επόπτευε και το Κουτσουκάρι, στα σπίτια των εξορίστων.
Διαβάζω στη διαδικτυακή Βικιπαιδεία, πως ο Μουράτης μέχρι που βγήκε στην σύνταξη ήτανε ΕΡΓΑΤΗΣ στην ΔΕΗ. Το τονίζω αυτό γιατί δεν ξέρω τελικά το νομοσχέδιο για την αναγνώριση της εθνικής αντίστασης ποιους αποκατέστησε, όμως εκείνο που ξέρω είναι, πως όποιος είχε την ατυχία στο τέλος του εμφυλίου να βρεθεί στο στρατόπεδο των ηττημένων, πλήρωνε το κόστος μέχρι τον τάφο.
Ακόμη κι οι τυχεροί που είχανε το προνόμιο να δουλεύουν σε δημόσιες επιχειρήσεις, άμα είχανε ‘’φάκελο’’ προαγωγή δεν έβλεπαν. Εργάτες έμπαιναν, εργάτες έβγαιναν. Το ξέρω πολύ καλά αυτό, γι’ αυτό υποστηρίζω ότι ο φάκελος του δεν κάηκε, απλά πάγωσε, για να γλυτώσει από τα χειρότερα.
Όμως για τον Μουράτη όλα αυτά ήτανε πράγματα χωρίς σημασία. Γι’ αυτό δεν είχε κανένα πρόβλημα να υπηρετήσει την ομάδα της καρδιάς του τον Ολυμπιακό, όχι μόνο σαν προπονητής των τσικό, αλλά ακόμη και σαν φροντιστής. Γιατί στις καρδιές των φιλάθλων, (όχι μόνο του Ολυμπιακού που τον λάτρευαν), ήξερε πως ήταν όχι απλά ο Ανδρέας, αλλά ο Μουράτ Ασλάν, και ο Μιζούρι, λιοντάρι και αεροπλανοφόρο ταυτόχρονα.
Είναι τεράστια τιμή για την Προοδευτική ότι ένας τέτοιος γίγαντας φόρεσε στο ξεκίνημα του την τιμημένη βυσσινί φανέλα, γι’ αυτό όχι μόνο εμείς αλλά και οι κατοπινές γενιές Προδευτικάνων, θα τον θυμόμαστε πάντα. Δ.Β.

1 σχόλιο:

  1. Ευχαριστώ θερμά για την ευγενή αναφορά σας στον μεγαλύτερο ποδοσφαιριστή σύμβολο Πραγματική τιμή που πέρασε από τα γήπεδά μας, ολων, κι όχι μόνο του Ολυμπιακού και της Προοδευτικής που την φανελα τους τίμησε η χαλύβδινη παρουσία του

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Πνευματικα Δικαιωματα κειμενων και φωτογραφιων