Είσαι Προδευτικάνος και έχεις κάθε δικαίωμα να σε σέβονται και να σε λογαριάζουν, και να αναφέρονται σε σένα έχοντας πάντα στο μυαλό, πως η Προοδευτική αγωνίζεται για την τιμή και την ιστορία της, τον κόσμο της και τη βυσσινί φανέλα, τον Κορυδαλλό και την Κοκκινιά.

8/28/2008

ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

Μαθαίνουμε από το στόμα του υφυπουργού και ανθρώπου του αθλητισμού κου Ιωαννίδη, ότι όπου να ‘ναι έρχεται για ψήφιση ο νέος νόμος που θα καθορίζει το προνόμια των ολυμπιονικών, και των πάσης φύσεως πρωταθλητών.
Εκείνο που τονίσθηκε ιδιαίτερα, αφορά τον περιορισμό του διορισμού στο δημόσιο, προνόμιο που θα χορηγείται πλέον μόνο σε αθλητές που θα κερδίζουν μετάλλια σε ολυμπιακούς και παραολυμπιακούς αγώνες.
Πριν μπούμε στην ουσία της ιστορίας κρατείστε ένα μόνο πράγμα. Σε μια χώρα που η εργασία στο δημόσιο προσδιορίζεται με τον όρο βόλεμα ή τακτοποίηση, το πρόσωπο που φροντίζει για το βόλεμα ονομάζεται μέσο (που θα φροντίσει και για την περαιτέρω εξέλιξη), η όλη διαδικασία ονομάζεται ρουσφέτι αφού περιλαμβάνει και αντάλλαγμα που κυμαίνεται, από ανταπόδοση σε ψήφους μέχρι χρηματισμό, το να λέει η επίσημη κυβέρνηση της χώρας γίνε ολυμπιονίκης για να βρεις δουλειά στο δημόσιο, μοιάζει πραγματικά με ανέκδοτο.
Κι επειδή μιλάμε και για καθαρό αθλητισμό, μήπως ξεχνάει κανείς πως όλη αυτή η εθνική υποκουλτούρα που κρατάει από την εποχή του Χαρίλαου Τρικούπη, και αφορά εκατομμύρια περιπτώσεις τακτοποίησης ‘’δικών’’ μας παιδιών, περιλαμβάνει και το στοιχείο της αδικίας σε βάρος άλλων ικανότερων, και της – σε πολλές περιπτώσεις – παράνομης συμπεριφοράς, και του εθισμού σε παράτυπες κατά τον ποιο επιεική χαρακτηρισμό συμπεριφορές, που σε επίπεδο ιδεολογικής αντίληψης βολεύονται πίσω από το ακαταμάχητο επιχείρημα ‘’μόνο εμείς το κάνουμε;’’
Το ίδιο λένε αδέρφια και οι πρωταθλητές της ντόπας, ‘’μόνο εμείς το κάνουμε’’, και έχουνε δίκιο να το λένε, σε μια χώρα που θεωρεί την αυτοδέσμευση σε αρχές και αξίες, παρωχημένο και χωρίς νόημα ρομαντισμό.
Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε και κάτι ακόμα. Επειδή δουλειά στο δημόσιο θεωρείται το συνώνυμο της δια βίου χαμηλής προσπάθειας, το μήνυμα προς τους δικαιούχους πρωταθλητές, αλλά κατά τ’ άλλα κανονικούς ανθρώπους, είναι σαφές.
Τέλος, καθάρισες. Το πώς θα φτάσουν και κάποιοι άλλοι νεότεροι στο ψηλότερο επίπεδο άσε να το βρουν μόνοι τους όπως το βρήκες κι εσύ, η γνώση και η εμπειρία που απέκτησες σου ανήκει εξ ολοκλήρου, δεν τη χρωστάς σε κανένα.
Το αν οι πρωταθλητές θα διορίζονται στο στρατό η στους αθλητικούς οργανισμούς των δήμων λίγη σημασία έχει, εκείνο που μετράει είναι το κίνητρο που παραμένει αναλλοίωτο. Φέρτε μετάλλια εσείς κι εμείς εδώ είμαστε. Ελλάδα είναι εδώ, δεν είναι παίξε γέλασε, κι όσο να ‘ναι τον έχουμε τον τρόπο μας, να σας βρούμε δουλειά.
Και για να πάμε και στη ουσία του πράγματος. Επιτέλους ξεμπλοκάρετε λίγο κύριοι εκπρόσωποι του κράτους. Οι ολυμπιακοί ειδικά για τα ομαδικά αθλήματα, δεν είναι ούτε η αρχή ούτε το τέλος του κόσμου αλλά και για τα ατομικά αθλήματα υπάρχουν ευρωπαϊκά και παγκόσμια πρωταθλήματα, και ένας κύκλος επίσης κορυφαίων εκδηλώσεων που καθορίζονται από τις παγκόσμιες ομοσπονδίες.
Εκείνο που μετράει περισσότερο για τον κάθε πρωταθλητή, σε σχέση με τα προνόμια που θα του παρασχεθούν, είναι η διάρκεια του στο χρόνο, και αυτό αντιστοιχίζεται μόνο με την μοριοδότηση των πάσης φύσεως επιτυχιών.
Δηλαδή ο Ιακωβάκης που με βάση την επίδοση του στην ολυμπιάδα, θα έπαιρνε κουτσός το μετάλλιο αν ήταν πανευρωπαϊκοί αγώνες, (σας πέφτει λίγο σαν διοργάνωση;) η ο Μάρας που μόνο το ολυμπιακό μετάλλιο λείπει από την συλλογή του, έχουν προσφέρει λιγότερα στον ελληνικό αθλητισμό, από την Μπακογιάννη και την Πατουλίδου;
Τα ίδια ακριβώς αφορούν και την περίπτωση των παραολυμπιακών. Εκεί ακόμα κι αυτοί που απλώς αθλούνται ξεπερνώντας τα χτυπήματα της ζωής, είναι εξ ορισμού πρωταθλητές, και η κάθε περίπτωση χρειάζεται εκτός από δίκαιη μεταχείριση, και πραγματική ευαισθησία.
Όμως στη χώρα της πατέντας που είσαι ότι δηλώσεις, αρκεί να πεις ότι κάτι κάνεις για να απονείμεις στον εαυτό σου τα εύσημα της σπουδαιότητας, άσχετο αν αυτό που κάνεις δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια πρόχειρη πατέντα, που θα ξεπεραστεί σε ένα δύο χρόνια, μόλις κατατεθεί το επόμενο νομοσχέδιο.
Και επειδή ξεκινήσαμε μιλώντας για ανέκδοτα, ας κλείσουμε με την μνημειώδη ατάκα του Εμμανουήλ Ροϊδη ένα αιώνα πριν, που δήλωνε πως: Ενός νόμου έχομεν χρείαν, της τηρήσεως των νόμων. Χαίρετε. Δ.Β.
Στα σχολια διαβαστε τοποθετηση του Βασιλη Κ. για το αρθρο

1 σχόλιο:

  1. Σε δυσκολους καιρους ακριβειας, ανεργιας κτλ. το κρατος σου λεει αρπαξε να φας και κλεψε να χεις. Κανε το χομπι σου επαγγελμα, ξεφτιλισε τον αθλητισμο και καντον επαγγελματισμο και γω θα σου δωσω δουλεια. Αλλα θελω μεταλλιο ετσι!! Και οχι οτι και οτι...μεταλλιο ολυμπιακων αγωνων. Δεν μπα να σαρωνεις εδω στην Ελλαδιτσα, και σε αλλες χωρες. Δεν μας κανει. Το κρατος θελει νουμερα, βιτρινα και ρεκλαμα παγκοσμια. Να μαζεψει χρημα και δοξα στην πλατη σου να τα φερει εδω να παρει τις εκλογες. Δεν θελουμε καθαρα πραγματα..αυτα αργουν. Τωρα τα θελουμε.
    Μεταλλια να σκεπασουμε τα Μακεδονικα, τα προβληματα το ασφαλιστικο, τους νεκρους εργατες τους φορους, τα κλεμενα, τα καμμενα, τα πνιγμενα.. τα λερωμενα τα απλητα γενικα
    Αντε υπουργε να κουρευσε και συ και οι αλλοι
    Ερασιτεχνικος, λαικος αθλητισμος ειναι η μονη λυση στην σαπιλα. αρτε το χαμπαρι

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Πνευματικα Δικαιωματα κειμενων και φωτογραφιων