Είσαι Προδευτικάνος και έχεις κάθε δικαίωμα να σε σέβονται και να σε λογαριάζουν, και να αναφέρονται σε σένα έχοντας πάντα στο μυαλό, πως η Προοδευτική αγωνίζεται για την τιμή και την ιστορία της, τον κόσμο της και τη βυσσινί φανέλα, τον Κορυδαλλό και την Κοκκινιά.

8/07/2008

ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗΣ

Στις 6 Αυγούστου η ορθόδοξη εκκλησία γιορτάζει μια από τις μεγαλύτερες θρησκευτικές εορτές. Την Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Η μέρα αυτή περιέχει ένα μεγάλο συμβολισμό για την ομάδα μας, που σχετίζεται με την ίδια τη γέννηση του συλλόγου μας, μια ανάσα από το εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης στην Παλιά Κοκκινιά, εκεί που οι πρώτοι πρόσφυγες δημιούργησαν την Προοδευτική, στη γωνία Θηβών και Βεροίας λίγα μόλις μέτρα από την εκκλησία.

Επειδή σ’ αυτή την αθάνατη χώρα το τι είναι ορθοδοξία προσπαθούμε να το προσεγγίσουμε από τα πύρινα και πέρα από κάθε θρησκευτικό περιεχόμενο κηρύγματα του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμου, που μεταδίδονται από την δημόσια τηλεόραση της ΕΡΤ 3, λίγο πριν πέσει η διαφήμιση για το καζίνο της Γευγελής που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει και δωρεάν μεταφορά (το είδα με τα μάτια μου και δεν το πίστευα), προτείνω όσοι φλέγονται από αχαλίνωτο πατριωτισμό, να κάνουνε κανα-δυό μπανάκια τώρα που οι ζέστες έχουνε σφίξει, προτού σκεφτούνε οτιδήποτε άλλο χρήσιμο, για να αντιμετωπίσουμε την προπαγάνδα της αμερικανοκίνητης κυβέρνησης καρτούν της γειτονικής χώρας!

Πριν πάμε όμως στο παρακάτω όμως, ας αφήσουμε τον συναξαριστή της εκκλησίας της Ελλάδος να μας αφηγηθεί τι ακριβώς γιορτάζουμε κάθε τέτοια μέρα, όπως ακριβώς δημοσιεύεται στην επίσημη ιστοσελίδα της εκκλησίας.


Η Μεταμόρφωση του Χριστού.

Σήμερα η εκκλησία μας γιορτάζει την ανάμνηση της Μεταμορφώσεως του Κυρίου. Η αφορμή για την θέσπιση της εορτής έχει ως εξής: Ο Κύριος είχε προαναγγείλει στους μαθητές του για τούς κινδύνους, τα πάθη και την θανάτωση του, καθώς και το τι θα πάθαιναν στο μέλλον από τούς ειδωλολάτρες και τους εχθρούς του Ευαγγελίου, τονίζοντας τους πώς όλα αυτά ανήκουν στην παρούσα ζωή, κι εκείνο όμως που έχει πραγματική σημασία είναι η αιώνια ζωή.
Έτσι λοιπόν ο Χριστός θέλοντας να δείξει στους μαθητές του μία πρόγευση της αιώνιας ζωής, παρέλαβε τρεις μαθητές του, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη και τους ανέβασε στο όρος Θαβώρ. Εκεί μεταμορφώθηκε μέσα σ’ ένα άκτιστο λευκό πέπλο, και το πρόσωπό του έλαμψε σαν το φως. Τότε εμφανίστηκαν ο Μωυσής και ο Ηλίας οι οποίοι συνομίλησαν με τον Ιησού.
Ο Κύριος πήρε τους συγκεκριμένους μαθητές, εκτιμώντας πως διέφεραν σε σχέση με τους υπόλοιπους. Συγκεκριμένα ο Πέτρος πίστευε πολύ στο Χριστό, ο Ιωάννης τον αγαπούσε πολύ, και ο Ιάκωβος είχε την δύναμη να πιει το ίδιο ακριβώς ποτήρι που ήπιε ο Χριστός.
Ο Μωϋσής και ο Ηλίας που φανερώθηκαν στη σκηνή της Μεταμόρφωσης, παρουσιάστηκαν για να υπογραμμίσουν πως αυτός ήταν ο Σωτήρας που προαναγγείλανε, κι όχι κάποιος προάγγελος σαν τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, ή κάποιον άλλο μεγάλο προφήτη.

ΠΑΛΙΑ ΚΟΚΚΙΝΙΑ, Η ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΤΟΥ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ.
Μιλήσαμε για το θρησκευτικό νόημα της γιορτής, ας πούμε δυο λόγια και για το κοινωνικό προφίλ της περιοχής γύρω από την εκκλησία, ίδιο κι απαράλλαχτο στο πέρασμα του χρόνου, καθώς πρόσφυγες φιλοξενούσε τότε, πρόσφυγες φιλοξενεί και σήμερα, απλώς μιας άλλης πατρίδας, μα με τα ίδια πάντα προβλήματα, μόνιμα στο περιθώριο του κρατικού ενδιαφέροντος.
Δεν είναι τυχαίο που απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση η Προοδευτική μιας άλλης εποχής πήρε την υπόθεση στα χέρια της προκειμένου να δημιουργήσει διεξόδους στα πελώρια προβλήματα των κατοίκων, στήνοντας ακόμη και καλλιτεχνικά προγράμματα για να σπάσει το μουντό και το γκρίζο που μας περιγράφει σαν το χρώμα της γειτονιάς της, μια κάτοικος της Παλιάς Κοκκινιάς η x-psilikatzoy από το συνονόματο blog, και πιστέψτε με πως το κείμενο αυτό αξίζει να το διαβάσουν όχι μόνο ο Σωτήρας της ομώνυμης εκκλησίας, αλλά και όλοι οι ‘’Σωτήρες’’ που χειρίζονται το κρατικό χρήμα προς όφελος υποτίθεται της κοινωνίας.
Η ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΟΥ
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στις 12 Σεπτεμβρίου, 2005
Η γειτονιά που βρίσκομαι, είναι μία πολύ μουντή γειτονιά. Απαρτίζεται από όλων των ειδών τις φυλές με ένα κοινό σημείο. Την μεγάλη φτώχεια. Τέτοια, που δύσκολα θα συναντήσει κανείς, ακόμη και στα πιο παρατημένα μέρη της Ελλάδας. Σ’ αυτή την γειτονιά ακόμη και το φαγητό, είναι για μερικές οικογένειες πρόβλημα.
Οι λίγοι Έλληνες που έχουν απομείνει (και αυτό γιατί αν μπορούσαν, θα είχαν φύγει), είναι ρατσιστές, εριστικοί και πάμπτωχοι μέσα τους. Οι καυγάδες είναι ένα από τα πολλά συμπτώματα της αρρώστιας που μαστίζει την περιοχή μου. Για ασήμαντα πράγματα, που όμως μετατρέπονται σε βεντέτες και ομαδοποιούν φυλές.
Η αστυνομία είναι συχνά εδώ και πιο συχνά, είναι μέρος του προβλήματος. Λίγο παραπέρα από το μαγαζί μου, ένα ερειπωμένο σπίτι έχει μετατραπεί σε κοινόβιο ναρκομανών. Ανεξέλεγκτες καταστάσεις, δύσκολες, για τα δεδομένα μιας πολιτισμένης πόλης.
Οι συμμορίες ανηλίκων, είναι πολλές. Απίστευτα σκληρά παιδιά. Μού ‘ρχονται συχνά για τσιγάρα και είναι από δώδεκα μέχρι δεκάξι. Πολλές φορές ξεχνιούνται και χαζεύουν τα σχολικά και τα παιχνίδια, αλλά αυτό δεν είναι δυνατό να τα γαληνέψει. Οι ληστείες στα τριγύρω μαγαζιά είναι φαινόμενο καθημερινό. Πάντα χωρίς να βρεθεί ο δράστης και πάντα ο γνωστός τζαμάς κάθε πρωί τοποθετεί και ένα τζάμι στο τυχερό μαγαζί.
Στο πίσω στενό υπήρχε πριν λίγο καιρό μία οικογένεια. Είχε τέσσερα παιδάκια και ζούσαν όλοι μαζί, σε μία τρώγλη γεμάτη αρουραίους. Ο πατέρας μπαινόβγαινε στις φυλακές και ξυλοφόρτωνε την γυναίκα του. Τα παιδιά ρακένδυτα με σοβαρά προβλήματα όρασης, κοιμόντουσαν στο αυτοκίνητο όταν έκανε μεγάλα κρύα. Μετά από καταγγελία, τα παιδιά είναι σε ίδρυμα και ο πατέρας στη φυλακή. Η τρώγλη νοικιάστηκε σε νέα οικογένεια.
Η γειτονιά μετά από κάθε δυσάρεστο γεγονός, μοιράζεται κομματικά και θρησκευτικά. Οι σωτήρες πολλοί. Το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ, η Κυβέρνηση, ο Χριστός, ο Αλλάχ. Κάπου εδώ γύρω είναι, θα βοηθήσουν δεν μπορεί. Και όπως κάθε φτωχογειτονιά, πάσχουμε από υπερκαταναλωτισμό. Μέσα στην μουντάδα της γειτονιάς μου, αστράφτουνε πούλιες και βραχιόλια, κόκκινα κραγιόν και χρυσά δόντια.
Λίγο πιο πάνω είναι ένα μπαρ. Όχι από αυτά που πας για να πιεις. Από αυτά που θα πας να ξεφύγει το μάτι σου από την μαυρίλα και την βρωμιά. Από αυτά που με πρόφαση το ποτό, θα χαζέψεις ξανθά μαλλιά και όμορφες γυναίκες. Λίγο πιο πάνω, έμαθα πρόσφατα, ότι βρίσκονται δύο παιδάκια κλειδωμένα στο μπαλκόνι. Η μητέρα τους ναρκομανής, τα έχει παρατημένα και η γειτονιά, τους πετάει στο μπαλκόνι φαγητό, μέχρι πάλι κάποιος να κάνει καταγγελία. Πάντα ανώνυμη.
Μπορώ να τα δω όλα αυτά πιο όμορφα, πιο χρωματιστά. Μπορώ να σας τα περιγράψω με ότι χρώματα μου έρθει, αλλά είναι μερικές μέρες που λείπουν τα χρώματα από τα μάτια μου.
Ο επόμενος καυγάς σιγοψήνεται έξω από το μαγαζί μου. Ο Αλβανός γείτονας πετάει τα τσιγάρα του, από το μπαλκόνι στο πεζοδρόμιο. Ένα από αυτά έκαψε το αυτοκίνητο ενός Έλληνα. Μου κάνει τα πρώτα παράπονα για το συμβάν, για τους Αλβανούς και τις γόπες από τα τσιγάρα τους.
Η παρατήρησή του, για τους Αλβανούς καπνιστές με σοκάρει : «Αυτός το έκανε. Φαίνεται. Είναι λιγούρικα καπνισμένα, μέχρι το φίλτρο». Αυτό είναι το πρόβλημα της γειτονιάς μου.
Αυτό, που την διαχωρίζει από τις υπόλοιπες πολιτισμένες γειτονιές της Αθήνας. Ο τρόπος που καπνίζουμε τα τσιγάρα μας. Που προσπαθούμε να τα ρουφήξουμε μέχρι τέλους, μέχρι την ύστατη δυνατή ρουφηξιά καρκίνου, μην πάει χαμένη σαν και μας.
Τα γενέθλια της Προοδευτικής
Σ’ αυτή λοιπόν τη γειτονιά που ο Φοίνικας διάλεξε να γεννηθεί η Προοδευτική, που οι άνθρωποι δεν είχανε σπίτια για να μείνουνε, αλλά χτίσανε χαμάμ για να καθαρίζονται, μια εκκλησία για ν’ ακουμπάνε τους καημούς και τις προσευχές τους, και μια ποδοσφαιρική ομάδα για να ξεδίνουν και να ονειρεύονται, που ακόμη και σήμερα αισθάνονται διαφορετικοί και αυτό φαίνεται από τον τρόπο που πίνουνε τα τσιγάρα τους, αυτή την ημέρα που γιορτάζει κι η εκκλησία της γειτονιάς, ας την ορίσουμε σαν γενέθλια μέρα της Προοδευτικής.
Δεν έχει σημασία αν είναι η ακριβής μέρα γέννησης της ομάδας. Σημασία έχει ότι είναι στο σωστό μήνα, το μήνα με τα δυο φεγγάρια
. Αύγουστο έγινε η καταστροφή της Σμύρνης, Αύγουστο το ολοκαύτωμα του Μπλόκου της Κοκκινιάς, Αύγουστο έγινε κι η Μεταμόρφωση του Χριστού, που παρουσίασε στους έκθαμβους μαθητές την εικόνα ενός άλλου κόσμου.
Και ποιος ξέρει, μπορεί μια μέρα ο άσπρος καπνός της τελευταίας ρουφηξιάς του τσιγάρου, να γίνει άκτιστο λευκό φως που θα μας ταξιδέψει σ’ άλλους ουρανούς. Μέχρι τότε όπως οι πρόσφυγες που διάλεξαν για σύμβολο του συλλόγου το Φοίνικα που ξαναγεννιέται από τη στάχτη του, κρατώντας αναμμένη τη σπίθα της ελπίδας, θα ονειρευόμαστε κι εμείς, πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Δ.Β.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πνευματικα Δικαιωματα κειμενων και φωτογραφιων