Είσαι Προδευτικάνος και έχεις κάθε δικαίωμα να σε σέβονται και να σε λογαριάζουν, και να αναφέρονται σε σένα έχοντας πάντα στο μυαλό, πως η Προοδευτική αγωνίζεται για την τιμή και την ιστορία της, τον κόσμο της και τη βυσσινί φανέλα, τον Κορυδαλλό και την Κοκκινιά.

7/16/2008

ΛΑΚΩΝΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ

Στην γενική συνέλευση της 9/05/2008, η φράση που έκλεψε την παράσταση προκαλώντας θύελλα ενθουσιασμού εκφωνήθηκε από τον διακεκριμένο δικηγόρο και μέλος του Δ.Σ. της Προοδευτικής, Βασίλη Καπερνάρο. Η Προοδευτική είπε θα πάψει να αδικείται, είναι μεγάλη και αξίζει σεβασμό.
Κι όταν λέμε δεν αδικείται, δεν εννοούμε πόσα penalties και offside δόθηκαν ή δεν δόθηκαν, αλλά το να μην αδικείται η ομάδα ποτέ και πουθενά, και κυρίως εκεί που το παιχνίδι παίζεται χωρίς μπάλα, και το γηπεδικό είναι ένα θέμα που η Προοδευτική δεν πρέπει με τίποτα να αδικηθεί.
Έχω σοβαρούς λόγους να πιστεύω ότι το εννοεί. Όχι ποντάροντας στις νομικές του γνώσεις, άλλωστε στο επίπεδο που βρίσκεται δεν χρειάζεται ρεκλάμα, ρεκλάμα είναι ο ίδιος, αλλά παίρνοντας υπ’ όψη την καταγωγή του.
Σαν μανιάτης εξ αγχιστείας, και συναναστρεφόμενος με μανιάτες εδώ και πάρα πολλά χρόνια, ξέρω από πρώτο χέρι τι εννοούν όταν ξεστομίζουνε τη λέξη πόλεμος.
Για τους μανιάτες όταν βγούνε στον πόλεμο όσοι χάνονται δεν υπολογίζονται ούτε σαν θύματα ούτε σαν απώλειες, αλλά σαν ‘’πεσόντες’’.
Δεν υπάρχει άλλο μέρος στον κόσμο που τα νεκροταφεία δεν θεωρούνται κοιμητήρια αλλά πιο πολύ μνημεία πεσόντων. Εκεί οι τάφοι έχουν κατά βάση μνημειακό χαρακτήρα, για να εξασφαλίζεται η τιμή και η μνήμη όσων έπεσαν στην μάχη (από πόλεμο κανονικό, μέχρι βεντέτα).
Η ταν η επί τας.
Κι αν το αποτέλεσμα ότι και να πούμε δεν είναι ευνοϊκό, θα ρωτήσετε εύλογα, και τώρα τι γίνεται; Η φωτογραφία που ακολουθεί, μας πάει στο αμέσως επόμενο κεφάλαιο.


Η επιγραφή που βλέπετε βρίσκεται στο ακρωτήριο Ταίναρο. Λίγα μέτρα από τα αρχαία λατομεία εξόρυξης του περίφημου βυσσινί Ταινάριου μαρμάρου, και την πύλη του Άδη που σύμφωνα με τον θρύλο την φύλαγε ο φοβερός και τρομερός Κέρβερος, κι όπως βλέπετε συνδέει την ομάδα μας φύσει και θέσει με τον όρκο που έδιναν οι αρχαίοι Σπαρτιάτες πολεμιστές.
Σιγά τα λάχανα μπορεί να σκεφτούνε κάποιοι, τριακόσιοι νοματαίοι όλοι κι όλοι, να μας κυρήξουνε τον πόλεμο. Δεν υπολογίζουν όμως πως αν ένας Κέρβερος φύλαγε τον κάτω κόσμο μόνος του, σκεφτείτε τι μπορούν να κάνουνε 300 μαζί, αν αρχίσουνε να συμπεριφέρονται σαν Κέρβεροι, χώρια που δεν είναι καθόλου σίγουρο, ότι θα ‘ναι μόνο τριακόσιοι.
Άσε που υπάρχει και ιστορικό προηγούμενο κι αυτός που ευθύνεται γι’ αυτό, έγινε μέχρι και υπερπαραγωγή στο Hollywood.


Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ, ΟΙ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ, ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Πριν από μερικά χρόνια η ομάδα νέων της Προοδευτικής αντιμετώπιζε την ομάδα νέων της Καλλιθέας, στα γήπεδα της παραλιακής ζώνης. Το αποτέλεσμα ήταν ήττα με βαρύ σκορ. Αν θυμάμαι καλά 4-1.
Στα αποδυτήρια το κλίμα ήταν βαρύ, και την άλλη μέρα είχαμε αγώνα για το πρωτάθλημα 5χ5 της ΕΠΟ. Έχω ξαναπεί ότι η Προοδευτική έχει παίξει δύο τελικούς πανελληνίου πρωταθλήματος και στην κατηγορία ανδρών, και στην κατηγορία εφήβων, επίτευγμα που δεν είναι καθόλου αμελητέο.
Κανείς δεν είχε την διάθεση να παίξει μπάλα την άλλη μέρα. Μπήκα στα αποδυτήρια και ρώτησα τα παιδιά αν έχουνε πάει στη Λαμία. Με κοιτάξανε με απορία και κουνήσανε καταφατικά το κεφάλι.
Τους ρώτησα αν έχουνε δει το άγαλμα, και γνέψανε και πάλι καταφατικά. Ξαναρώτησα αν ξέρουνε να μου πούνε γιατί ο εν λόγω κύριος καμαρώνει ξεβράκωτος στην Αθηνών Λαμίας δείχνοντας τ’ αχαμνά του στους διερχόμενους, και δεν ξέρανε.
Τους εξήγησα πως όταν βρέθηκε στα δύσκολα ρώτησε τους δικούς του, να παλέψουμε ή να την πουλέψουμε; Τελικά αποφασίσανε να μείνουνε και να παλέψουνε. Το έπαθλο τους είπα που κέρδισε ο εν λόγω κύριος με τη στάση του, είναι το δικαίωμα να ποζάρει στον αιώνα των αιώνων, όπως τον έκανε η μάνα του, πάνω στην εθνική οδό, και να τα δείχνει.
Τα συναισθήματα αλλάξανε στη στιγμή. Τα βλέμματα αστράψανε, τα πρόσωπα φεγγοβόλησαν και μια φωνή είπανε όλοι μαζί θα παίξουμε. Ήτανε μια στιγμή φίλοι μου, που θα μου μείνει αξέχαστη.
Εκείνο που δεν ξέρουνε πολλοί είναι με τι μυαλά μεγάλωναν οι αρχαίοι Σπαρτιάτες πριν φτάσουνε να ξεφουρνίσουνε το περίφημο Μολών Λαβέ, ή το ταν ή επί τας, κι αξίζει τον κόπο να πούμε κάτι πάνω σ’ αυτό.
Οι νόμοι του Λυκούργου, και ο Ξενοφών.
Οι νόμοι του Λυκούργου ήταν για την αρχαία Σπάρτη, κάτι σαν σύνταγμα της αρχαίας πόλης κράτους, και το απόσπασμα που θα παραθέσουμε το διασώζει ο γνωστός από τα βιβλία αρχαίων ελληνικών των γυμνασιακών μας χρόνων Ξενοφών, στο έργο του Λακεδαιμονίων πολιτεία.

Βάναυσον δὲ εἰδέναι τέχνην ἄνδρα Λακεδαιμόνιον οὐκ ἐξῆν. φοινικίδα δὲ ἀμπέχεσθαι κατά τάς μάχας ἀνάγκη ἦν· ἔχειν γὰρ τὴν χρόαν καὶ σεμνότητός τι· πρὸς ταῦτῃ γε μὴν καὶ τὴν ῥύσιν τοῦ ἐπιγενομένου αἵματος ἐκ τῶν τραυμάτων ἔτι [δὲ] μᾶλλον ἐκπλήττειν τοὺς ἀντιπάλους, βαθυτέρας τῆς ὄψεως γινομένης καὶ φοβερωτέρας μᾶλλον.
Ὅτι οὐκ ἐξῆν ἀνδρὶ Λάκωνι οὐδὲ σκυλεῦσαι τὸν πολέμιον. οἱ δὲ καλῶς ἀγωνισάμενοι καὶ ἀποθανόντες θαλλοῖς ἀνεδοῦντο καὶ κλάδοις ἑτέροις καὶ δι᾿ ἐπαίνων ἤγοντο· οἱ δὲ τελέως ἀριστεύσαντες καὶ φοινικίδος αὐτοῖς ἐπιβληθείσης ἐνδόξως ἐθάπτοντο.
Με απλά λόγια. Ήταν ντροπή για τον Σπαρτιάτη να μην γνωρίζει την τέχνη του πολέμου, και να μην φοράει στη μάχη τον κόκκινο σπαρτιάτικο χιτώνα που ονομαζόταν λόγω χρώματος φοινικίδα.
Κι όταν από το αίμα των τραυμάτων την ώρα της μάχης η φοινικίδα σκούραινε (και γινόταν βυσσινί) αποκτούσε σύμφωνα με τον συγγραφέα, ακόμη φοβερότερη όψη που προκαλούσε δέος στους αντιπάλους!
Κι αν η φυγομαχία των ριψάσπιδων ήταν η μέγιστη ντροπή για τους αρχαίους Σπαρτιάτες, το να ταφείς πέφτοντας σαν ήρωας πολέμου φορώντας την φοινικίδα σου, ήταν η μέγιστη τιμή.
Σκηνή από μάχη Σπαρτιατών Μεσσηνίων


Λίγα λόγια για το τέλος.
Το γηπεδικό αδέρφια βρίσκεται σ’ ένα σημείο που δεν υπάρχει πίσω. Το δεν αδικείται η Προοδευτική δεν είναι μόνο θέση του Καπερνάρου, αλλά όλης της διοίκησης, και του κάθε Προδευτικάνου.
Ότι λέω είναι και έγκυρο και τεκμηριωμένο, και δεν είναι δικά μου λόγια πιστέψτε με. Μεταφέρουμε σε όλο τον κόσμο το μήνυμα με τον πιο νηφάλιο και ήρεμο τρόπο, πως ούτε γιαλαντζί εξεγερμένοι είμαστε, ούτε επαναστάτες μιας χρήσεως, ούτε τρελίτσα πουλάμε, ούτε φύκια για μεταξωτές κορδέλες, ούτε νεοπλουτίστικη ψευτομαγκιά.
Στην Β Πειραιώς μεγαλώσαμε και πως τζανάει το τόπι δεν το μάθαμε στο παρθεναγωγείο. Σ’ όσους ονειρεύονται να βάλουνε χέρι στο γήπεδο μας, αφιερώνουμε αυτό που το μόριο του Λεωνίδα δείχνει στους επισκέπτες του αγάλματος σαν ενδεικτικό βέλος.

Τήδε κείμεθα τοις κοίνων ρήμασι πειθόμενοι, και περιμένουμε. Η ζωή θα δείξει πόσα.. απίδια.. βάζει ο σάκος, ή καλύτερα η ασπίδα. Δ.Β.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πνευματικα Δικαιωματα κειμενων και φωτογραφιων