Είσαι Προδευτικάνος και έχεις κάθε δικαίωμα να σε σέβονται και να σε λογαριάζουν, και να αναφέρονται σε σένα έχοντας πάντα στο μυαλό, πως η Προοδευτική αγωνίζεται για την τιμή και την ιστορία της, τον κόσμο της και τη βυσσινί φανέλα, τον Κορυδαλλό και την Κοκκινιά.

7/09/2008

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ, ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ (Γηπεδο και ιστορια της Προο)

Όταν το 1997 η Προοδευτική επανήλθε στην Α εθνική κατηγορία μετά από 27 χρόνια, εκείνο που υποστήριζα με έμφαση, και τελικά μόνος το έλεγα μόνος μου το άκουγα, ήταν πως ο σύλλογος έπρεπε να μεγαλώσει σαν μαγαζί.
Τελικά έγινε το ακριβώς αντίθετο με αποτέλεσμα να βρεθούμε στην Δ εθνική με συνοπτικές διαδικασίες, και να παρουσιάζουμε εικόνα συνολικής διάλυσης. Ότι βρέθηκε την ύστατη ώρα η συγκεκριμένη διοίκηση για ν’ αναλάβει την ανασυγκρότηση του συλλόγου μοιάζει μάλλον με θεϊκή συνομωσία.
Το ζήτημα αδέρφια δεν είναι πότε θα ξαναγυρίσουμε στην μεγάλη κατηγορία, αλλά πως θα θωρακίσουμε την ομάδα προκειμένου να μην ξαναβρεθούμε ποτέ πια, σε παρόμοια θέση.
Για να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά το κλίμα ανυποληψίας με το οποίο μας αντιμετωπίζουν κάποιοι, οφείλουμε πρώτιστα να ξανακερδίσουμε την δική μας αυτοεκτίμηση και περηφάνια, κατανοώντας ότι η Προοδευτική είναι μεγαλύτερη και πιο σπουδαία ακόμη, κι’ απ’ ότι εμείς οι ίδιοι νομίζουμε.
Τα φωτογραφικά ντοκουμέντα που ακολουθούν έχουν αυτόν ακριβώς αυτό το ρόλο. Να θυμηθούν οι παλιότεροι και να μάθουν οι νεότεροι πια είναι η πραγματική Προοδευτική. Και γι’ αρχή να θυμίσουμε που έπαιζε η Προοδευτική ακριβώς 50 χρόνια πριν και φανερώνει και τις δικές μας ευθύνες για το που φτάσαμε.
Απολαύστε την ομάδα του 58, με φόντο το κατάμεστο Καραϊσκάκη, με μια εμφάνιση που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί συλλεκτική.

1) Από τον παππού στον εγγονό.

Με ιδιαίτερη χαρά και περηφάνια ανεβάζουμε για πρώτη φορά στο διαδίκτυο, την εξαιρετικά σπάνια φωτογραφία που βλέπετε, και μας πηγαίνει σχεδόν 60 χρόνια πίσω.

Ο τρίτος από δεξιά εικονιζόμενος δεν είναι άλλος από τον παππού του πρωταθλητή Ευρώπης Γιούρκα Σεϊτερίδη, ο επονομαζόμενος απλά Γιούρκας, (θα κάνουμε ξεχωριστό αφιέρωμα και στον ίδιο και στη Μπουμπουλίνα της Προοδευτικής τη γυναίκα του), για την ώρα πέριοριζόμαστε να πούμε πως από τον Γιούρκα ξεκινάει μια ποδοσφαιρική δυναστεία η μοναδική σ’ όλη την Ελλάδα όπου τρεις γενιές έχουνε παίξει ποδόσφαιρο σε κορυφαίο επίπεδο.


Στην φωτογραφία που βλέπετε, απεικονίζεται ο Γιούρκας εγγονός με τον πατέρα του Δημήτρη, που έπαιξε σε ΠΑΟ Εθνικό και Γιάννενα.

Ο θείος του Μίλτος, έπαιξε σε Προοδευτική, Βύζαντα, ενώ δεν έχουμε επιβεβαιώσει ότι κάποιο διάστημα πέρασε και από τον Ολυμπιακό.

Σε διεθνές επίπεδο ενδεχομένως, να υπάρχει κι άλλη παρόμοια περίπτωση. Περίπτωση όμως που να οδηγεί και σε τίτλο πρωταθλητή Ευρώπης ή άλλο ισότιμο, δεν νομίζουμε πως υπάρχει.

Για μας είναι δεδομένο. Όποτε θα βλέπουμε το Γιούρκα να σηκώνει το τρόπαιο θα αισθανόμαστε ότι ένας δικός μας, ένας phoenix son με Προδευτικάνικο αίμα στις φλέβες του, βαφτίστηκε πρωταθλητής Ευρώπης .

Και στον καλοκαιριάτικο ουρανό του da luz εκείνο το βράδυ, δεν φτερούγιζε το άγιο πνεύμα, αλλά η ψυχή του παππού του, με τα φτερά του δικού μας Φοίνικα.

Κρατήστε μόνο ένα πράγμα. Πόσο παλιά είναι η σχέση της Προοδευτικής με το συγκεκριμένο γήπεδο, στο οποίο κάποιοι θέλουν να μας κάνουν από νοικοκύρηδες, νοικάρηδες στην καλύτερη περίπτωση.

2) Βραδυποριακός Ταλαιπωριακός ένα μοναδικό Προδευτικάνικο ρεκόρ.

Ο αγώνας θεσμός ανάμεσα στους παλαίμαχους της Προοδευτικής και του Ολυμπιακού που σε λίγο συμπληρώνει μισό αιώνα ζωής, ξεκίνησε από μια ιδέα δυο Προδευτικάνων, που απεικονίζονται στην αρχική φωτογραφία. Του Γιούρκα και του Θανάση Κίνλεϋ-Σούλη που σταδιοδρόμησε και στον Ολυμπιακό, και απεικονίζεται πρώτος από αριστερά με τα χρώματα της ομάδας μας.

Μεταφέρουμε την ιστορία του θεσμού, όπως περιγράφεται στο wikipedia. Σχόλια στο τέλος.

Ιστορικό

Το 1961 οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού και της Προοδευτικής αποφάσισαν να δώσουν ένα φιλικό αγώνα. Η ιδέα της πραγματοποίησης του αγώνα ανήκε στον παλιό παίκτη και τότε προπονητή της Προοδευτικής Γιούρκα Σεϊταρίδη, τον παππού του διεθνή Γιούρκα που αγωνίζεται στην Αθλέτικο Μαδρίτης.

Για την υλοποίηση της ιδέας συνεργάστηκαν ο δημοσιογράφος Νίκος Τσαμπίδης, ο παράγοντας της Προοδευτικής Λάμπρος Τσεμπεράκης και ο παλιός αμυντικός του Ολυμπιακού Θανάσης Σούλης. Βρήκαν αμέσως συμπαράσταση από ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων που μόλις είχαν τερματίσει την καριέρα τους και είχαν περιπέσει σε αγωνιστική απραξία. Οι παλαίμαχοι έδωσαν στις ομάδες τους χιουμοριστικά ονόματα για να τονίσουν ότι ήταν ένας αγώνας διασκέδασης και όχι φανατισμού:

  • Βραδυποριακός ονομάστηκε η ομάδα των παλαιμάχων του Ολυμπιακού.
  • Ταλαιπωριακός ονομάστηκε η αντίστοιχη της Προοδευτικής.

Το ραντεβού για τη διεξαγωγή του αγώνα δόθηκε το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής, ημέρα που βόλευε όλους και ορίστηκε να γίνει στο γήπεδο Προοδευτικής στον Κορυδαλλό.

Η προσπάθεια ήταν επιτυχημένη κι αποφασίστηκε ο αγώνας να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο την ίδια μέρα και στο ίδιο γήπεδο. Από τότε ο αγώνας των δύο εφήμερων αυτών συλλόγων διεξάγεται ανελλιπώς μέχρι σήμερα.

Οι "Βραδύποροι" και οι "Ταλαίπωροι" αγωνίζονται κάθε Μεγάλη Παρασκευή πρωί είτε στο γήπεδο Προοδευτικής είτε στο γήπεδο Νεάπολης Πειραιά (του Ιωνικού) συγκεντρώνοντας πλήθος ποδοσφαιρόφιλων.

Διοργάνωση

Ο αγώνας τους κατάφερε να γίνει θεσμός και υποστηρίζεται από το Δήμο Νίκαιας, το Δήμο Πειραιά, την Ε.Π.Σ. Πειραιώς και τους δύο ποδοσφαιρικούς συλλόγους. Τελευταία υπάρχει και διεθνές ενδιαφέρον αφού πλέον στους παλαιμάχους περιλαμβάνονται αρκετοί παλιοί ξένοι παίκτες. Μάλιστα, έγινε ειδική μνεία για το ματς αυτό στο 3ο Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Βετεράνων Ποδοσφαιριστών, η οποία έχει ως μέλη πάνω από 80 ομάδες παλαιμάχων. Το συνέδριο διεξήχθη στη Βαρκελόνη το 2008.

Εκτός από παλιούς ποδοσφαιριστές των δύο σωματείων καλούνται τιμητικά κάθε χρόνο και παλαίμαχοι άλλων συλλόγων, οι οποίοι αγωνίζονται για λίγα λεπτά, συνήθως με τον Ταλαιπωριακό που έχει πιο αδύναμη ομάδα.

Κριτήριο για τη συμμετοχή δεν είναι η φυσική κατάσταση και στόχος δεν είναι η νίκη. Συμμετέχουν ποδοσφαιριστές πολλών ηλικιών. Το 2008 επιλέχτηκαν παίκτες από πέντε διαφορετικές δεκαετίες ηλικιών! Άλλωστε, όπως δηλώνουν οι παίκτες:

"Δεν υπάρχει νικητής σε αυτό το παιχνίδι. Το αποτέλεσμα είναι το τελευταίο που ενδιαφέρει. Αυτό που μετράει είναι η αγάπη και η χαρά της μέρας."

Οι διαιτητές δεν είναι πάντα βετεράνοι αλλά εν ενεργεία. "Θέλουμε να μας προλαβαίνουν!", δηλώνουν με ενθουσιασμό οι παίκτες.

Αναρωτιέμαι αδέρφια πόσες ομάδες όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, είναι σε θέση να ταυτίζονται τόσο οι ίδιες, όσο και το γήπεδο τους με θεσμούς διεθνούς εμβέλειας.

Στην παραπάνω φωτογραφία διακρίνεται πρώτος από αριστερά ο πάντοτε παρών Χρήστος Στούκας, τρεις θέσεις δεξιότερα ο αγαπημένος μας Βασίλης Τερκεσίδης, στη μέση ο Λάμπρος Τσεμπεράκης, και δεύτερος από δεξιά ο δήμαρχος Νίκαιας Στέλιος Μπενετάτος, από τον οποίο περιμένουμε να δώσει την πρέπουσα λύση.

3) Η μεγάλη των τερματοφυλάκων σχολή.

Ο μόνος καθιστός στην ιστορική φωτογραφία του 50, είναι ο διεθνής τερματοφύλακας της Προοδευτικής, Χαράλαμπος (Χαράς) Ταουξής, ο επονομαζόμενος και αίλουρος. Ο Ταουξής είναι ο πρώτος κρίκος μιας μεγάλης αν όχι της μεγαλύτερης σχολής τερματοφυλάκων που πέρασε από το ελληνικό ποδόσφαιρο για 25 χρόνια, από τις αρχές του 50, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 70.

Είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό να σκέφτεσαι ότι την εποχή που κυριαρχούσαν τα ιερά τέρατα, Πεντζαρόπουλος και Μανταλόζης, η ομάδα μας ανέδειξε όχι ένα αλλά δύο διεθνείς τερματοφύλακες Κουρουκλάτο και Ταουξή, και τέσσερεις συνολικά διεθνείς, αν προσθέσουμε και τους Αναστασιάδη, Οικονομόπουλο, σε μια αλυσίδα μεγάλων πορτιέρο, που περιλαμβάνει και τους Φρονιμίδη, Τζανετουλάκο, Βρεκούση.

Όχι πως και τα επόμενα χρόνια η Προοδευτική δεν έβγαλε σημαντικούς και διεθνείς τερματοφύλακες, Παπαμιχαήλ, Χιώτης, αλλά η φουρνιά εκείνης της εποχής, είναι το κάτι άλλο.

Είναι προφανές πως σύμφωνα με την γνώμη κάποιων, αν η ομάδα μας θελήσει να δημιουργήσει μια σχολή πορτιέρο αντάξια της ιστορίας της, θα πρέπει να παίρνει άδεια από το κάθε ερασιτεχνικό σωματείο που θα προπονείται στο σπίτι της.

Ένα πουλί, που έπιανε πουλιά στον αέρα.

Όταν ο Απόλλωνας Αθηνών ζήτησε από την Προοδευτική τον αείμνηστο Γιάννη Βαραμέντη, ανάμεσα στα ανταλλάγματα πρότεινε ένα διεθνή αλλά αδοκίμαστο νεαρό τερματοφύλακα, που λεγόταν Παναγιώτης Τάκης Οικονομόπουλος.

Το test drive το ανέλαβε ο εικόνιζόμενος Πέτρος Χριστοφορίδης-Πετρούνιας. Ένας από τους σημαντικότερους φορ της εποχής του, 16 γκολ σε μια χρονιά στην Α εθνική, με σουλούπι και στυλ ανάλογο με του Ντέμη και του Σαλπιγγίδη. Τα φοβερά σουτ που εξαπέλυε γεννήσανε τη φράση τρέμε Μανταλόζη. Εδώ διακρίνεται με τον Ανδρέα Σταματιάδη, σε αγώνα Προοδευτική ΑΕΚ.

Από τα πρώτα σουτ φάνηκε ότι ο μικρός έπιανε πουλιά στον αέρα, και η απόκτηση του κρίθηκε δεδομένη. Κι αν στις προπονήσεις έπιανε πουλιά στον αέρα, στους αγώνες γινότανε πουλί ο ίδιος.Απολαύστε τον χωρίς σχόλια στην φωτογραφία που ακολουθεί.

Αντιπυραυλική προστασία, εναντίον πυραύλων. Το πουλί εξουδετερώνει με μοναδικό τρόπο, πύραυλο του μη εικονιζόμενου θρύλου Κώστα Νεστορίδη, πάλι σε παιχνίδι Προοδευτική ΑΕΚ.

Ο Οικονομόπουλος από τους μεγαλύτερους Έλληνες τερματοφύλακες, που αντρώθηκε στην ομάδα μας πριν πάει στον ΠΑΟ δεν έχει παίξει μόνο σε τελικό κυπέλλου πρωταθλητριών. Ήταν εκείνος που υπεράσπισε την ελληνική εστία στις 28/4/1974, στο μυθικό Βραζιλία Ελλάδα 0-0 στο Μαρακανά.

Κάποιοι πιστεύουν ότι αυτή η ομάδα, με αυτή την ιστορία, δεν είναι άξια ούτε καν για ένα γήπεδο 4.500 θέσεων, ηλικίας 70 ετών. Εμείς στην ισοπέδωση απαντάμε με ντοκουμέντα. Αυτοί είμαστε.

Ο Έλληνας Μπόμπι Μουρ ήτανε από τα Άσπρα Χώματα.

Ο άγγλος Μπόμπι Μουρ, και ο έλληνας ομόλογος του, που αλλού στο μητροπολιτικό ναό του παγκόσμιου ποδοσφαίρου το Γουέμπλεϋ. Καμαρώστε τον Απόστολο-Λάκη Γκλέζο, ανάμεσα στα ιερά τέρατα Κούδα, Δεληκάρη, από αριστερά, Χάιτα, Σπυρίδων, από δεξιά.

Σκεφτείτε ότι αυτός ο τεράστιος ποδοσφαιριστής που έχει παίξει μέχρι και στο Ατζέκα του Μεξικού, εκεί που έγινε ο τελικός του Μουντιάλ του 70, ξεκίνησε από εδώ.

Γνωρίζοντας την Προοδευτική στις καλύτερες μέρες της, έζησε στιγμές σαν κι αυτές, στα σαλόνια της Α εθνικής.

Κι όταν έκλεισε τον κύκλο του ξαναγύρισε εκεί απ’ όπου ξεκίνησε

Κανονικά θα έπρεπε να του στήσουνε ορειχάλκινο άγαλμα, στην πλατεία μπροστά από το γήπεδο με πρόσοψη στη Λαμπράκη, όπως κάνανε οι οπαδοί της West Ham, για τον δικό τους Μπόμπι Μουρ.

Θα τρίζουνε τα κόκαλα του Λάκη απ’ αυτά που ακούγονται για το αύριο του γηπέδου Νικαίας, από κάποιους που θέλουνε να καταργήσουν την ιστορία της Προοδευτικής, και να την ταυτίσουν με την ανυποληψία και την ασημαντότητα.

Προοδευτική και εθνική ομάδα μια διαχρονική σχέση.

Μαζεύοντας υλικό για τον Λάκη Γκλέζο, που ήδη συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την απώλεια του, διάβασα κάπου ότι είναι ο μοναδικός διεθνής παίχτης που έχει βγάλει η Προοδευτική. Τι λέτε ρε παιδιά, σοβαρά;

Ακόμη και φέτος που η ομάδα μας αγωνιζόταν στην Δ εθνική είχε διεθνή ποδοσφαιριστή στο ρόστερ της. Δεν ήταν άλλος από το Βασίλη Σπέρτο, γέννημα θρέμμα της Προοδευτικής, που με την εθνική νέων έφτασε μέχρι την 6η θέση του Πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος πριν από μερικά χρόνια στην Σκωτία. Μακάρι να ‘ναι και του χρόνου μαζί μας.

Μετρήστε λοιπόν πόσοι ποδοσφαιριστές που αντρώθηκαν στην ομάδα μας φόρεσαν την φανέλα με το εθνόσημο, μόνο την τελευταία δεκαετία. Ο Χιώτης με την ανδρών, με την ελπίδων Λεοντίου και Πλιάγκας, που ήρθαν από τον ΠΑΟ και έφυγαν παίχτες Α εθνικής, και βασικοί στη μικρή μας εθνική ομάδα. Στην ίδια ομάδα κλήθηκαν και ο Ρόβας που πήγε στον Ατρόμητο, ο Πήλιουρας που πήγε πριν την Καλαμάτα στο Αιγάλεω αν θυμάμαι καλά, όπως και ο Κουλουχέρης βασικό στέλεχος στην νέων που μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον Γκόγκα που έπαιξε με την νέων.

Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να κάνουμε στους σπουδαίους Σύριους Αφάς, Ντιμπ, Μπαγιαζίτ, Αλ Τζάχερ, όλοι διεθνείς με την εθνική ομάδα της χώρας τους, όπως και ο Μακόρ που έκανε και μια φοβερή εμφάνιση στο Παναφρικανικό κύπελο. Νομίζω πως διεθνής ήταν και ο Αταγιάν, αλλά δεν έχω εξακριβωμένες πληροφορίες γι’ αυτό.

Τέλος εκτός συγκλονιστικού απροόπτου η Προοδευτική είναι η μόνη ελληνική ομάδα που έχει βγάλει διεθνείς και στις δύο μορφές ποδοσφαίρου, κλασικό και σάλας, χάρη στον Κ. Καρασάββα που κλήθηκε μετά την δεύτερη θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα σάλας, και ήταν βασικό μέλος της εθνικής μας, για αρκετά χρόνια.

Επίλογος

Κλείνω όπως ξεκίνησα. Για να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά το γηπεδικό πρόβλημα διαμορφώνοντας ένα αποτελεσματικό διεκδικητικό πλαίσιο, πρέπει επιτέλους να ξανασυνδεθούμε αποτελεσματικά με την κοινωνία από την οποία προερχόμαστε, ξανακερδίζοντας τη λαβωμένη Προδευτικάνικη περηφάνια μας.

Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να στείλουμε ένα ξεκάθαρο Μολών Λαβέ, θυμίζοντας σ’ όσους δεν καταλαβαίνουν πως το κλουβί βρίσκεται στην διασταύρωση δύο μαρτύρων. Του Χρυσόστομου Σμύρνης συμβόλου της προσφυγικής Κοκκινιάς, και του Γρηγόρη Λαμπράκη συμβόλου της όνομα και πράμα Κοκινιάς.

Αριστεροί περάσανε πολλοί απ’ αυτό τον τόπο. Λαμπράκηδες λίγοι. Ο καθένας ας κάνει την αυτοκριτική του.

Αδέρφια συνεχίζουμε. ΔΒ




2 σχόλια:

  1. Συγκινητικές οι φωτογραφίες και το
    υλικό που έχετε δημοσιεύσει μπράβο παιδιά.
    Η ασπόμαυρη φωτο 1972-1973 νομίζω ότι είναι η ομάδα του 1970-1971.
    Το 1972-73 ο ΛΑΚΗΣ έπαιζε στον Ολυμπιακό και ο Σταμάτης στον Πανιώνιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΜΕ ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΠΙΔΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΙ Γ. ΣΚΡΙΒΑΝΟΣ ΚΑΙ ΚΑΛΗΣ [ ΑΡΧΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ‘’ 70 ] .

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Πνευματικα Δικαιωματα κειμενων και φωτογραφιων