Είσαι Προδευτικάνος και έχεις κάθε δικαίωμα να σε σέβονται και να σε λογαριάζουν, και να αναφέρονται σε σένα έχοντας πάντα στο μυαλό, πως η Προοδευτική αγωνίζεται για την τιμή και την ιστορία της, τον κόσμο της και τη βυσσινί φανέλα, τον Κορυδαλλό και την Κοκκινιά.

7/02/2008

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΝΑΕΙ


Στον τελευταίο του κινηματογραφικό ρόλο στην ταινία El Greco, ο μεγάλος ηθοποιός Σωτήρης Μουστάκας, παρίστανε τον κορυφαίο Ιταλό ζωγράφο Τiziano, σε ρόλο δασκάλου του Δομίνηκου Θεοτοκόπουλου. Στ’ αυτιά μου θα ηχεί για πάντα η μεγαλειώδης ατάκα του φυσικού και καλλιτεχνικού του αποχαιρετισμού.

Οι άνθρωποι δεν αγαπάνε την αλήθεια είπε στον μαθητή του, γιατί πονάει. Και του συνέστησε να μην είναι και τόσο αισιόδοξος ότι οι άνθρωποι θα είναι πάντα πρόθυμοι να δεχθούν και την δική του αλήθεια.

Ξαφνιάστηκα από το θυμωμένο κείμενο του Βασίλη που έβαλε το δάκτυλο στην πληγή, τονίζοντας και τις δικές μας ευθύνες στο κατάντημα της ομάδας, γεγονός που μας υποχρεώνει να διεκδικούμε τα αυτονόητα κυριολεκτικά με την πλάτη στο πάτωμα, μετά από 81 χρόνια σπουδαίας αθλητικής ιστορικής και κοινωνικής διαδρομής.

Με το Βασίλη μας χωρίζει κάμποση διαφορά ηλικίας και αυτό φαίνεται στην οπτική με την οποία προσεγγίζουμε την ομάδα μας. Εκείνος είναι πιο αυθόρμητος, πιο ντρέτος (ευθύς) που λένε και στην Κρήτη, σε σχέση μ’ εμάς τους παλιότερους που η πουτανιά του αθλήματος μας έχει αγγίξει μέχρι το μεδούλι, και μας έχει κάνει πιο στρογγυλούς και ήπιους.

Η αξία κάθε κειμένου βρίσκεται στην αλήθεια που περικλείει. Κι ο Βασίλης είπε αλήθειες που δυστυχώς έχουμε ξεχάσει τη σημασία τους. Μίλησε για έλλειψη αθλητικής ευημερίας, για την ανάγκη να χτίσουμε σε ερείπια χωρίς να διεκδικούμε επιπλέον παραχώρηση δημόσιας περιουσίας.

Να δίνουμε αντί να παίρνουμε, να γινόμαστε θεραπεία κι όχι παράσιτα. Μίλησε οπαδούς των γηπέδων και της ζωής, για γήπεδα χωρίς κάγκελα κι εξέδρες με φωνή. Επιχειρήματα που ξαφνιάζουν όταν ακούγονται από ένα τέτοιο μετερίζι.

Δυστυχώς αδέρφια, με τα χρόνια φτάσαμε στο σημείο όχι απλώς να χάνει το αυλάκι, αλλά να χάσουμε το ίδιο το αυλάκι. Το αποτέλεσμα είναι σε διεκδικητικό επίπεδο το να χάνουμε μόνιμα 2-0 άνευ αγώνος, και να μας θεωρεί ο κάθε αδιάβαστος, τρυφερό φιλέτο για τα δόντια του.

Ότι έχουμε γεμίσει κοψοφλεβίτες Προδευτικάνους που ζούνε κι αναπνέουν για την ομάδα προσδοκώντας κι αυτοί το κάτι τι τους, δεν γεννάται θέμα, αν κι αυτό το φαινόμενο δεν το συναντάς μόνο στη δική μας ομάδα.

Εκείνο που είναι μοναδικό έχει να κάνει με το γεγονός ότι φθάσαμε να έχουμε ΠΑΕ Προοδευτική, Α.Ο. Προοδευτική, σύνδεσμο φιλάθλων, σύνδεσμο παλαιμάχων, και δεν καταφέραμε να βρεθούμε γύρω από ένα κοινό τραπέζι συζητώντας και συναποφασίζοντας κάποια πράγματα.

Δεν καταφέραμε να γίνουμε σύλλογος μελών. Όχι με την θεωρητική έννοια του πράγματος, αλλά με την δυνατότητα σαν κοινωνία φιλάθλων, να αντιστεκόμαστε και να λέμε όχι, όταν οι άλλοι προσπαθούν να μας περάσουνε στεγνό καθάρισμα.

Κι αυτό δεν το λέω με την έννοια της προσωπικής ευθύνης αλλά της συλλογικής. Από τ’ αποτελέσματα κρινόμαστε αναποτελεσματικοί, και δεν εξαιρώ απ’ αυτό ούτε τον εαυτό μου, που κάποτε υπηρέτησα τον σύλλογο από θεσμική θέση. Η επιτυχία ξεκινάει πάντα από το εγώ για να καταλήξει στο εμείς, κι όταν δεν ξέρεις που πας φτάνεις ακριβώς εκεί, εισπράττοντας το τίμημα.

Και βέβαια θέλει δουλειά ο άρρωστος, ανεξάρτητα από το αν άλλαξε η διοίκηση. Όταν πας να χτίσεις ένα σπίτι πρώτα ανοίγεις ένα λάκκο για να βάλεις τα θεμέλια. Μέσα σ’ αυτό το λάκκο πρέπει να θάψουμε τη μιζέρια, την τσαπατσουλιά, την ψιλοπουστιά, το τσατσιλίκι την ψευτομαγκιά κι όλα τα κουσούρια της ελληνικής ποδοσφαιρικής υποκουλτούρας, πριν κάνουμε τους ανθρώπους που ανέλαβαν αυτή την κρίσιμη εποχή την ομάδα, να λύσουνε κάβους, προτού καν δέσουνε στο ντόκο.

Σαφώς και συμφωνώ ότι οι ομάδες χρειάζονται οπαδούς κι όχι άτομα, μονάδες και μηδενικά. Ποδόσφαιρο χωρίς συμμετοχή πραγματικά ενεργών φιλάθλων, είναι άλλο άθλημα.

Όταν λέω σε φίλους ότι γράφω σε οπαδικό blog με κοιτάνε παράξενα. Τι δουλειά σου λέει μπορεί να έχει ένας οικογενειάρχης άνθρωπος, και μπλέκει με ακατοίκητους, τραμπούκους και ληγμένους; Μ’ αυτό ακριβώς έφτασε να ταυτίζει η λοιπή κοινωνία την έννοια οπαδός.

Είναι δεδομένο πως τούτο εδώ το οπαδικό βήμα πιστεύει σε άλλο θεό. Πως η καρδιά του χτυπάει αριστερά όπως όλων των κανονικών ανθρώπων. Και το πρώτιστο στις μέρες μας δεν είναι να σκέφτεσαι σαν αριστερός, αλλά κυρίως σαν σκεπτόμενος άνθρωπος, που μπορεί ν’ αντισταθεί στην παγκόσμια εκστρατεία μαζικής αποβλάκωσης του ανθρώπινου είδους.

Ένας πολύ δικός μας άνθρωπος λέει πως ζωντανός η νεκρός μπορεί να είσαι επικίνδυνος. Μισοπεθαμένος ποτέ. Έτσι μας θέλουνε φίλοι μου, όσοι πάνε να μας κάνουνε σώγαμπρους στο σπίτι μας.

Όσο το γήπεδο Νικαίας ανήκε στην Γ.Γ.Α, η Προοδευτική είχε αποκλειστική χρήση. Τώρα που κάποιοι μυριστήκανε ανακαίνιση του γηπέδου και την ομάδα σε χαμηλή κατηγορία, μάλλον θυμηθήκανε, το δώσε θάρρος στο χωριάτη.

Η Προοδευτική έχει περάσει μεγάλη Οδύσσεια, και σ’ αυτή την διαδρομή μάθαμε όλα τα κόλπα με τους Δούρειους Ίππους και τη σκύλα με τη Χάρυβδη. Κι όλοι ξέρουμε καλά, τι έκανε ο Οδυσσέας στους μνηστήρες, όταν κάποτε γύρισε σπίτι.

Σ’ ένα πανέξυπνο βιβλίο που τιτλοφορείται το μάνατζμεντ της Μαφίας ο μαφιόζος συγγραφέας προτείνει στους αναγνώστες του το εξής. Όταν σε υποχρεώνουνε λέει να σκύψεις, να το κάνεις όσο πιο βαθειά γίνεται. Για να το θυμάσαι καλά, όταν σηκωθείς όρθιος. Η Προοδευτική ξανασηκώνεται κι όσοι δεν εννοούν να το καταλάβουν θα το διαπιστώσουν σύντομα.

Μπορεί να γράφω για το βυζαντινό παρελθόν της Ιεράς Μητροπόλεως Νικαίας, αλλά το ποδοσφαιρικό Πάτερ Ημών δεν το μάθαμε στα κατηχητικά της Αποστολικής Διακονίας. Δεν λέω τίποτε άλλο, Συνεχίζουμε. ΔΒ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πνευματικα Δικαιωματα κειμενων και φωτογραφιων