Είσαι Προδευτικάνος και έχεις κάθε δικαίωμα να σε σέβονται και να σε λογαριάζουν, και να αναφέρονται σε σένα έχοντας πάντα στο μυαλό, πως η Προοδευτική αγωνίζεται για την τιμή και την ιστορία της, τον κόσμο της και τη βυσσινί φανέλα, τον Κορυδαλλό και την Κοκκινιά.

6/12/2008

ΜΕ ΟΝΟΜΑ ΒΑΡΥ, ΣΑΝ ΙΣΤΟΡΙΑ




















Λίγες είναι οι μητροπόλεις της εκκλησίας της Ελλάδος που σε επίπεδο συμβολισμού, κουβαλάνε με τόσο ανεξίτηλο τρόπο, το ειδικό βάρος του βυζαντινού τους παρελθόντος, όσο η μητρόπολη Νικαίας. Λίγες και μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Τόπος υποδοχής προσφύγων απ’ όλες τις περιοχές του ξεριζωμένου Μικρασιατικού Ελληνισμού, η προσφυγομάνα του Πειραιά, το 1934 έγινε δήμος Κοκκινιάς, το 1940 μετονομάστηκε σε Νίκαια μετά από πρόταση του δικηγόρου Μελά που καταγόταν από την Νίκαια της Βιθυνίας, και με απόφαση της εκκλησίας της Ελλάδος το 1965, απέκτησε και την δική της μητρόπολη, που παραπέμπει στην πρωτεύουσα της βυζαντινής αυτοκρατορίας και έδρα του οικουμενικού πατριαρχείου, από το 1204 ως το 1261 μετά την άλωση της Πόλης από τους σταυροφόρους.

Η Νίκαια όμως εκτός από ιστορική έχει και τεράστια θεολογική σημασία, αφού εκεί πραγματοποιήθηκαν η πρώτη και η έβδομη οικουμενική σύνοδος, όπου στην μεν πρώτη συντάχθηκε το ‘’Πιστεύω’’ το σύμβολο της πίστεως και προσδιορίστηκε ο χρόνος εορτασμού του Πάσχα, και στην δεύτερη αποφασίστηκε το τέλος της εικονομαχίας, και η αναστήλωση των ιερών εικόνων.

Την έβδομη Κυριακή από το Πάσχα, κάθε χρόνο και με κάθε μεγαλοπρέπεια, (φέτος με συμμετοχή και του αρχιεπισκόπου) εορτάζεται η ανάμνηση της πρώτης οικουμενικής) συνόδου στον Μητροπολιτικό ναό του Αγίου Νικολάου Νικαίας, (ο Άγιος Νικόλαος ήταν ένας από τους 318 πατέρες που έλαβαν μέρος στην σύνοδο) ξαναθυμίζοντας την άρρηκτη σχέση που συνδέει την γειτονιά των προσφύγων, με το βυζαντινό της παρελθόν.

Μέρα που είναι και συμπίπτει με την σημαντική επέτειο, μας δίνεται η ευκαιρία να ξαναθυμηθούμε κάποια πράγματα, ν’ ανακαλύψουμε και πάλι ψήγματα της χαμένης μας συλλογικότητας, και να γνωρίσουμε στους νεότερους κομμάτια από την τοπική μας ιστορία, στη χώρα που έχει αντικαταστήσει την βιωματική ιστορική γνώση με την εθνοκαπηλεία (τις οποίας οι εκφραστές απολαμβάνουν εξαιρετική φιλοξενία στα Μ.Μ.Ε) και την ατεκμηρίωτη μυωπική προπαγάνδα, που έχει οδηγήσει δυστυχώς, σε ανεπανόρθωτες εθνικές τραγωδίες.

Και τι μας νοιάζει εμάς θα μου πείτε που γουστάρουμε τη μπαλίτσα, όλα αυτά. Μας νοιάζουν και μας καίνε αδέρφια, γιατί δυστυχώς έχουμε γίνει μια κοινωνία αντί, μια κοινωνία που ‘χει κάνει μόδα την ανακάλυψη αντιπάλων, είτε στο πρόσωπο του αντίπαλου οπαδού, είτε του μετανάστη, είτε του φτωχού κι απόκληρου, είτε του ανθρώπου τις διπλανής πόρτας, κι έχουμε ξεχάσει να ψάχνουμε ότι μας ενώνει, κι ηδονιζόμαστε με ότι μας χωρίζει, με τον πόνο και την φρίκη των άλλων.

Μητρόπολη Νικαίας και Προοδευτική.

Όσο υπάρχουν παραστατικά έγγραφα που μας προσδιορίζουν σαν Προοδευτική Νεολαία Κοκκινιάς από το 1926, θα βροντοφωνάζουμε μ’ όλη την δύναμη της ψυχής μας, να ποια είναι η ομάδα των προσφύγων όχι της Νίκαιας η του Κορυδαλλού, αλλά όλης της επικράτειας της ιεράς μητροπόλεως Νικαίας. Της μητρόπολης των μεταναστών από την Πόλη, τη Σμύρνη και τον Πόντο, των εσωτερικών μεταναστών από τα νησιά του Αιγαίου, τη Μάνη, κι όχι μόνο, της μεγάλης κοινωνίας των ιδιόρρυθμων μεταναστών που λέγονται ναυτικοί. Με απόλυτο σεβασμό στο γειτονικό σωματείο που λέγεται Ιωνικός και τα αθλητικά επιτεύγματα του, θυμίζουμε πως είναι άλλο να γεννιέσαι από πρόσφυγες πρώτης γενιάς την δεκαετία του 20, κι άλλο να προέρχεσαι από συγχώνευση την δεκαετία του 60. Με απόλυτο σεβασμό στην βασίλισσα του κάμπου Λάρισα, ίδιας ηλικίας με τον Ιωνικό, νοιώθουμε πως είναι άλλο να διαλέγεις για βασικό χρώμα το βυσσινί, κι άλλο να σε διαλέγει εκείνο, αυθεντικό σύμβολο του βυζαντίου, που σαν φρέκο αίμα σκούραινε τα ρούχα των πρώτων προσφύγων στα παραπήγματα της Παλιάς Κοκκινιάς, (η Νίκαια αναπτύχθηκε σταδιακά τα επόμενα χρόνια). Τελεία και παύλα η Προοδευτική που σε ανεπίσημη πρώιμη μορφή λεγόταν Σμυρναϊκή, είναι το μεγάλο προσφυγικό σωματείο του Πειραιά, ισότιμο με την ΑΕΚ και τον Απόλλωνα Σμύρνης, στη ζώνη Νέας Φιλαδέλφειας, Νέας Χαλκηδώνας, Νέας Ιωνίας, τον Εθνικό Αστέρα και την Νήαρ Ηστ, στην Καισαριανή, τον Πανιώνιο και την Πέρα Κλουμπ στην Νέα Σμύρνη και το Παλιό Φάληρο, τον ΠΑΟΚ στην Θεσσαλονίκη.

Μια από τις αποφάσεις της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου αφορούσε, την απαγόρευση του εκούσιου ευνουχισμού με σκοπό την κατάπνιξη των σαρκικών παθών, και την χειροτονία των ευνουχισμένων. Αδέρφια έφτασε η ώρα κάνοντας κι εμείς το ίδιο, να πάψουμε να ευνουχίζουμε την ιστορία μας, βάζοντας φραγμούς στην ακρίβεια των ιστορικών γεγονότων, και την αναγέννηση του συλλόγου. Σου σηκώνεται η τρίχα όταν διαβάζεις στην ιστοσελίδα των μαθητών του ΙΕΚ Νικαίας για την πόλη της Νίκαιας επί λέξει τα εξής: ‘’Με την ακατάβλητη ζωτικότητα της φυλής (οι πρόσφυγες) με αδάμαστη ψυχική αντοχή, ανασυγκρότησαν τις δυνάμεις τους μέρα με τη μέρα χρόνο με το χρόνο, και παρ’ όλες τις οργανικές οικιστικές και οικονομικές αδυναμίες, το ξαναγέννημα μέσα από τις τέφρες μιας εθνικής καταστροφής, σαν το μυθικό φοίνικα αποτέλεσε έκπληξη σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα’’ !!! Επιβεβαίωση όσων λέμε κι εμείς αδέρφια, για την δύναμη των συμβόλων και των συμβολισμών. Διάβαζα δηλώσεις εκπροσώπου ιστορικής ελληνικής ομάδας που δήλωνε πως θέλει να κάνει την ομάδα ‘’μόδα’’ Η δική μας ομάδα μιλώντας με όρους marketing, έχει και status symbol, και ένα από τα δυνατότερα brand name στο σύνολο του ελληνικού αθλητισμού. Δικός μας στόχος είναι να βάλουμε σπίθα στην στάχτη μας, και να αφυπνήσουμε τον κοιμισμένο γίγαντα που την δεκαετία του 60 έκοβε στο Καραϊσκάκη 20.000 εισιτήρια σε κάθε παιχνίδι.

Το τραγούδι των ξεριζωμένων ανθρώπων.






Κοκκινιά δεν σημαίνει μοναχά ποδοσφαιρομάνα και προσφυγομάνα. Κι όλοι εμείς που μεγαλώσαμε βλέποντας την Προοδευτική από την εξέδρα των φανατικών που βλέπει στην Χρυσοστόμου Σμύρνης, και φέρει το όνομα του τελευταίου μητροπολίτη Σμύρνης που κατακρεουργήθηκε από τους Τούρκους στις 27 Αυγούστου 1922, θα γεράσουμε έχοντας στ’ αυτιά μας, το μεγάλο λαϊκό τραγούδι που ακολουθεί, σε μουσική του Απόστολου Καλδάρα στίχους Πυθαγόρα, από τον κύκλο Μικρά Ασία που το τραγούδησε μοναδικά ο μεγάλος Κοκκινιώτης τραγουδιστής, Γιώργος Νταλάρας, και μιλάει για τον αγώνα επιβίωσης των ξεριζωμένων.

“Πέτρα πέτρα χτίσαμε μια φτωχή γωνιά
τη ζωή μας κλείσαμε μες την Κοκκινιά
δάκρυ δάκρυ φτάσαμε ως τη λησμονιά
τι είμασταν ξεχάσαμε μες την Κοκκινιά


Μα το βράδυ που ‘ρχεται τ’ όνειρο μας παίρνει
στην Πέργαμο μας φέρνει και στο Μαρμαρά


Δρόμο δρόμο βρήκαμε χώμα και νερό
απ’ τον πόνο βγήκαμε κι από το χαμό
συννεφάκια αρμένισαν σ’ άλλους ουρανούς
τα παιδιά μας γέννησαν κόρες κι εγγονούς


Μα το βράδυ που ‘ρχεται τ’ όνειρο μας παίρνει
στην Πέργαμο μας φέρνει και στο Μαρμαρά”

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πνευματικα Δικαιωματα κειμενων και φωτογραφιων