Είσαι Προδευτικάνος και έχεις κάθε δικαίωμα να σε σέβονται και να σε λογαριάζουν, και να αναφέρονται σε σένα έχοντας πάντα στο μυαλό, πως η Προοδευτική αγωνίζεται για την τιμή και την ιστορία της, τον κόσμο της και τη βυσσινί φανέλα, τον Κορυδαλλό και την Κοκκινιά.

6/01/2008

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ;

Τις τελευταίες μέρες υπάρχει μια έντονη διεργασία σχετικά με το παρόν και το μέλλον του συνδέσμου φιλάθλων Προοδευτικής. Ο σύνδεσμος της ομάδας μας είναι μια πολύ παλιά ιστορία, που ξεπερνάει τα 30 χρόνια. Και σε καλές και σε δύσκολες μέρες οι οργανωμένοι φίλαθλοι έδιναν πάντα το παρόν στην γνωστή εξέδρα πίσω από το τέρμα που βλέπει στην Χρυσοστόμου Σμύρνης, δηλώνοντας πως υπάρχουν ακόμα φίλαθλοι που έχουν την ΠΡΟΟ σαν πρώτη επιλογή. Κι αυτό συνεχίστηκε ακόμη και πέρυσι, όταν η ομάδα έδινε μάχη επιβίωσης στην Δ Εθνική.

Αυτό δεν σημαίνει πως όλα είναι καλά κι ευτυχισμένα. Πως δεν υπάρχει ένα βουνό προβλήματα, πως η παθογένεια που χαρακτηρίζει την δραστηριότητα των οργανωμένων οπαδών σε όλη την Ελλάδα, κι έχει σαν αποτέλεσμα την δραματική μείωση του κόσμου που πηγαίνει στο γήπεδο για να δει ποδόσφαιρο, μαζί με ακραία κρούσματα βίας, και παραβατικής συμπεριφοράς, δεν έχει χτυπήσει και την δική μας πόρτα.

Εφθασε η ώρα για ένα νέο ξεκίνημα.

Την δεκαετία του 70 το γήπεδο Νικαίας τύπωνε 5.500 εισιτήρια που εξαφανιζόντουσαν πριν φθάσουν στα εκδοτήρια. Θυμάμαι πιτσιρίκος που έτρεχα μεσοβδόμαδα στον σύνδεσμο στη Μέμου, για να πάρω το εισιτήριο μου. Η Κυριακή ήταν γιορτή. Μετά το μεσημεριανό φαγητό στο γήπεδο με τα πόδια, μετά στη Μέμου για καφέ και σχόλια, και το βράδυ τα υπόλοιπα αθλητικά στην τηλεόραση. Πραγματική απόλαυση. Εισιτήρια αριθμημένα δεν υπήρχαν. Ολα ήταν ‘’κοινά’’, κι όμως ξέραμε και τη θέση μας στο γήπεδο, και ποιος καθότανε δίπλα μας. Είμασταν κοινωνία φιλάθλων. Μπορεί κάποιους να τους ενοχλεί ο όρος, αλλά έτσι ήτανε. Ο σύνδεσμος πανίσχυρος, διέθετε και πολιτικό στίγμα, και κοινωνική αναφορά. Θυμάμαι ένα παιχνίδι ζωής και θανάτου στο Κορωπί που είχαν φύγει από τον Κορυδαλλό 52 πούλμαν!

O σύνδεσμος μας, όπως και κάθε σύνδεσμος της εποχής, δεν ήταν ούτε σύλλογος ούτε παρασύλλογος, αλλά ότι η λέξη σύνδεσμος ετυμολογικά εννοεί. Σύνδεσμος ανάμεσα σε ότι ο επίσημος σύλλογος οργάνωνε, και την κοινωνία των φιλάθλων που συμμετείχε. Μ’ αυτή την έννοια όλοι συνδεσμίτες είμαστε, και κανείς παλιός Προοδευτικάνος δεν πρόκειται να εκχωρήσει σε κανένα, σκήπτρα και εύσημα οπαδικού πατριωτισμού.

Και βέβαια δεν πρόκειται να δεχθούμε σε επίπεδο αρχών, ούτε πρακτικές επαγγελματιών φιλάθλων, ούτε συμπεριφορές πραιτωριανών μισθοφόρων, ούτε την χυδαιότητα του μπουλουκιού σαν μαγκιά, ούτε να γίνεται το γήπεδο της κάθε ομάδας, σχολείο παραβατικότητας, και εκκολαπτήριο ρατσιστικών και φασιστικών συμπεριφορών, πίσω από μεγαλόστομους χαρακτηρισμούς όπως, στρατός, στρατιά, μαχητές και άλλα τέτοια, (οι φορείς τέτοιων αντιλήψεων βλέπετε, μπορεί να σπάνε, να καίνε, να τραυματίζουν, να δηλητηριάζουν ψυχές, αλλά έχουνε χοντρό πρόβλημα πίσω από τις πράξεις και τις συμπεριφορές τους, να βάζουν όνομα κι επίθετο).

Υπάρχουν πολλές και ιστορικές ομάδες στην χώρα μας, που έχουν σήμερα μεγάλο πρόβλημα. Η θέση που διατυπώνω ξεπερνάει τα όποια οπαδικά σύνορα και απλώνεται απ’ άκρη σ’ άκρη. Επιτέλους έφτασε η ώρα η σιωπηλή πλειοψηφία των φίλων του ποδοσφαίρου, με ειρηνικό τρόπο να πει τα πράγματα με το όνομα τους, και να διεκδικήσει το δικαίωμα της στη χαρά του παιχνιδιού, χωρίς ψευτοπατριωτισμούς και νταβατζιλίκια. Δεν χρειάζεται να πηγαίνουμε στο γήπεδο φτιαγμένοι, μας ανεβάζει το παιχνίδι, κι αυτό μας αρκεί.

Το μέλλον δεν μπορεί να περιμένει.

Λίγο πιο κάτω από το όνομα και πράμα ‘’κλουβί’’ βρίσκεσαι το Viilage Park. Με λιγότερα χρήματα απ’ ότι κοστίζει ένα ποδοσφαιρικό εισιτήριο βλέπεις την ταινία της αρεσκείας σου βουλιάζοντας αναπαυτικά στην πολυθρόνα σου, και απολαμβάνοντας όλα τα gadgets της σύγχρονης τεχνολογίας. Σε γήπεδα σαν κι αυτό, που δυστυχώς δεν είναι το μόνο στην χώρα μας, δεν χρειάζεσαι μάτια για να βλέπεις, αλλά τρανζίστορ για ν’ ακούς, μαντρωμένος πίσω από συρματοπλέγματα.

Τέτοια γήπεδα με συμπαγή τετραγωνισμένα κάγκελα, που πάνω τους έχουνε τσακιστεί αθλητές, δεν υπάρχουν όχι στην Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά ούτε καν στο Τατζικιστάν, την Κιργιζία και σ’ οποιοδήποτε άλλο σημείο της πρώην αυτοκρατορίας του Τζέκινς Χαν και του Ταμερλάνου.

Δυστυχώς όμως υπάρχουν στην χώρα που καυχιέται ότι δίδαξε πολιτισμό, και καμαρώνει γιατί έχει την εθνική ανδρών πρωταθλήτρια, και την νέων φιναλίστ στην Ευρώπη. Το σύνθημα ‘’και τα μυαλά στα κάγκελα’’ ανήκει στο οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Ούτε μυαλά στα κάγκελα χρειαζόμαστε, ούτε μυαλά με κάγκελα, ούτε κάγκελα και αίσθηση φυλακής. Όποιος αισθάνεται ότι πρέπει να τον φυλάνε όπως τα θηρία στο τσίρκο για να μην μπουκάρει, και να μην πετάει ότι βρει, ας κάτσει σπίτι του να βλέπει το prison break. Τέτοιες εικόνες μας προσβάλουν και σαν πολίτες, και σαν χώρα. Αν δε αποτινάξουμε από πάνω μας αυτή την υποκουλτούρα, σταδιακά θα πάψουμε να έχουμε θεατές στο γήπεδο. Το μέλλον δεν μπορεί να περιμένει.

Εμπρός για ένα νέο κώδικα φίλαθλης δεοντολογίας

Στα μεγάλα λυρικά θέατρα της Ιταλίας ένα από τα οποία είναι και το La Fenice (Φοίνικας) της Βενετίας, που γίνεται και το παγκόσμιας εμβέλειας φεστιβάλ κινηματογράφου, αν μια παράσταση ήταν πετυχημένη η όχι, το έκρινε το μπιζάρισμα ή το γιουχάισμα της γαλαρίας, των απλών ανθρώπων που καθόταν στα πίσω καθίσματα. Ηταν αδιανόητο να γίνει παράσταση χωρίς αυτούς. Το ίδιο αδιανόητο είναι να κάνει όνειρα μια ομάδα ποδοσφαίρου, όταν το πέταλο της είναι άδειο.

Η διαφορά είναι ότι οι θεατές της πίσω ζώνης, εκεί είχαν το δικαίωμα να χειροκροτούν ή να αποδοκιμάζουν, αλλά πάντα στα πλαίσια ενός κοινά αποδεκτού κώδικα. Ούτε τους ηθοποιούς έδερναν, ούτε τους μισητούς ‘’ευγενείς’’ των θεωρείων. Οι ταξικές συγκρούσεις κρινόντουσαν σε άλλα πεδία.

Αυτό που συμβαίνει στα ελληνικά γήπεδα, είναι ότι δεν υπάρχει κανένα όριο στην συμπεριφορά κάποιων διανοητικά ακατοίκητων και ληγμένων. Δεν τολμώ να τους αποκαλέσω περιθωριακούς γιατί είναι δύσκολο να προσδιορίσει κανείς, τι ακριβώς περιλαμβάνει ο όρος. Τους αποκαλώ ακραίους, με την έννοια ότι δεν έχουν κάποιο όριο αποδεκτό, ούτε καν απ’ αυτούς τους ίδιους. Όταν δηλώνεις ότι θα γκρεμίσεις κάτι ακόμη και με την βία, βάζεις κάποιο κριτήριο μελλοντικής νομιμοποίησης. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα, μόνο χύμα.

Όταν σε ένα γήπεδο τεσσάρων αστέρων ΟΥΕΦΑ, όπως το Καυταντζόγλειο, κόβεις 10.000 θέσεις από τον τελικό του κυπέλλου για το χατίρι 300 ανεγκέφαλων, στερώντας το δικαίωμα σε χιλιάδες παλιούς Αρειανούς να δουν την ομάδα τους σε τελικό μετά από 30 χρόνια και μάλιστα στην πόλη τους, αλλά και σε πιτσιρίκους που τους είπανε γίνε Αρης για να γουστάρεις, τι να την κάνεις την κάμερα που θα πάρει μάτι τον ηλίθιο της εξέδρας, όταν έχεις ξενερώσει χιλιάδες ανθρώπους που θα ήθελαν να είναι στο γήπεδο. Εδώ δεν αρκεί η ρήξη και τα αστυνομικά μέτρα. Εδώ χρειάζεται κυρίως συναίνεση, και ένας νέος κώδικας.

Σύλλογοι μελών εδώ και τώρα.

Η Ρεαλ και η Μπαρτσελόνα εκτός από μυθικά ονόματα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, με χιλιάδες φίλους και στην χώρα μας, είναι κατά κυριολεξία σύλλογοι μελών. Όχι σύλλογοι οπαδών, επαναλαμβάνω, σύλλογοι μελών. Αυτό δεν αποθαρρύνει ούτε επιφανείς ανθρώπους να ασχοληθούν με τα διοικητικά των τεράστιων αυτών συλλόγων, αλλά και δεν ακυρώνει την δυνατότητα στο κάθε απλό μέλος και να ψηφίζει και να εκδηλώνει ποικιλότροπα την γνώμη του. Πάντα μέσα στα πλαίσια θεσμοθετημένων διαδικασιών.

Αυτό είναι κάτι που λείπει από την Ελληνική φίλαθλη αντίληψη. Όμως έφτασε και για μας η ώρα. Ακόμα κι αν ένας σύλλογος έχει ΠΑΕ, ΚΑΕ, ΤΑΠ, φιλαρμονική ορχήστρα, όσοι αισθάνονται ότι η ζωή και δράση κάθε αθλητικού συλλόγου αφορά και τους ίδιους, οφείλουν να δηλώσουν μέλη στην μήτρα του συλλόγου, που είναι το ερασιτεχνικό κομμάτι.

Όταν βρεθήκαμε πριν 10 χρόνια στην Α Εθνική, υποστήριζα πως έφθασε η ώρα, να μεγαλώσουμε σαν σύλλογος. Καλώς η κακώς δεν έγινε. Σήμερα με την διοίκηση που διαθέτουμε, έφθασε η ιστορική στιγμή να γίνουμε σύλλογος από την αρχή, ενθαρρύνοντας και τους σημαντικούς ανθρώπους που ανέλαβαν την αναγέννηση του Φοίνικα. Μην ξεχνάνε, ότι δεν είναι λίγοι οι οικονομικά επιφανείς που όταν είδαν τι γίνεται στους Ελληνικούς συλλόγους, τα μαζέψανε κι ακόμη τρέχουνε.

Η δράση των οργανωμένων φιλάθλων χωρίς να χαρίζει ούτε ψίχουλο από την αυτονομία της,. οφείλει να βρει κώδικες καλόπιστης συνεννόησης με την διοίκηση του κάθε συλλόγου, για το κοινό καλό. Έτσι θα εξυπηρετηθούν όχι μόνο οι κάτοχοι διαρκείας και οι ‘’δικοί μας’’, αλλά και οι μαθητές φοιτητές, οι γυναίκες, οι ηλικιωμένοι, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, κι όσοι θέλουν να βρεθούν στο γήπεδο οικογενειακά. Με πιλότο την κάρτα μέλους, μπορεί να τονωθεί ακόμη και η τοπική οικονομία, μέσα από προγράμματα προσφορών, με αμοιβαίο όφελος.

Αξιοποιώντας την τεράστια κοινωνική διείσδυση που έχει το ποδόσφαιρο, μπορούμε να ξανακερδίσουμε κομμάτια από την χαμένη μας συλλογικότητα, και να μπούμε σε δρόμους κοινωνικής παρουσίας που μαζί θα ανακαλύψουμε, με γνώμονα ότι αθλητισμός σημαίνει πολιτισμός. Κι αυτό μας αφορά όλους, ανεξάρτητα από το πώς προσδιοριζόμαστε πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά. Δεν πρέπει αδέρφια να καταστρέψουμε αυτή την ευκαιρία, με στενοκεφαλιές και καμώματα. Γιατί στο κάτω κάτω της γραφής:

Εχουμε και βαθύπλουτους

και Προολεταριάτο

κι ήμασταν Α Εθνική

πριν φτάσουμε στον πάτο

Από τις αντιθέσεις μας

γεννιέται η δύναμη μας

φλόγα απ’ την στάχτη ξεπηδά

η αναγέννηση μας

Υστερόγραφο: Επειδή το κείμενο διατυπώνει έντονα προσωπικές απόψεις, θεωρώ υποχρέωση μου να το υπογράψω. Μακάρι ν’ ανοίξει διάλογος, και ν’ ακουστούν και άλλες γνώμες. Κατά τα λοιπά, τα στοιχεία μου είναι γνωστά στην διαχείριση του blog.

Δημήτρης Βεντούρης.



1 σχόλιο:

  1. καταρχην να πω για αλλη μια φορα οτι εχω παρει τις αποστασεις μου απο τον συνδεσμο εδω και καιρο. ο λογος ειναι οτι δεν συμφωνω με τις πρακτικες και την γενικοτερη σταση του συνδεσμου. δεν εχω με τα παιδια τιποτα αλλα ...
    τωρα οσο αφορα το κειμενο πιστευω οτι ειναι ξεκινημα μιας μεγαλης συζητησης που θα βοηθησει και τον συνδεσμο. αν ασχοληθει καποιος και διαβασει το κειμενο. αμφιβαλω πολυ ομως.
    ο φοινικας που υπαρχει παντου δεν νομιζω οτι ακουμπαει πολλους απο τους οργανωμενους μας... ο συνδεσμος μπορει και να μπηκε σε μια καινουργια πορεια μετα τις εκλογες που εγιναν την παρασκευη. εγω προσωπικα δεν το νομιζω ακομα. περιμενω να δω... δεν θελω να μπω σε μια τετοια συζητηση προσωπικα γιατι ημουν προεδρος και μελος μετα και μπορει να κατηγορηθω οτι κανω κακο αφοτου εφυγα και δεν το θελω πραγματικα. υπαρχουν ατομα εκει που παλευουν με νυχια και με δοντια να κανουν κατι καλο. αλλα δεν τα καταφερνουν παντα... το γιατι το ξερουν οι συνδεσμητες και αυτοι που επελεξαν να μην ειναι συνδεσμητες και τραβανε αλλοι πορεια..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Πνευματικα Δικαιωματα κειμενων και φωτογραφιων